Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

Η Αγία Παρθενομάρτυς Κερκύρα η βασιλισσα(29 Απριλίου)



site analysis


Η Αγία Μάρτυς Κέρκυρα έζησε τον 1 ο αιώνα μ. Χ. και ήταν θυγατέρα του ηγεμόνος της Κέρκυρας Κερκυλλίνου. Επίστεψε στον Χριστό δια των Αγίων Αποστόλων Ιάσονος και Σωσιπάτρου. Όταν δε είδε τους Αγίους να έχουν συλληφθεί και να οδηγούνται στη φυλακή, ομολόγησε κι αυτή τον Χριστό και διεμοίρασε στους φτωχούς τα κοσμήματά της, τα οποία εφορούσε.
Όταν το έμαθε ο πατέρας της και αφού δεν μπόρεσε να της αλλάξει απόφαση, την παρέδωσε σ' έναν Αιθίοπα για να τη διαφθείρει. Αλλά ο Αιθίοπας επίστεψε στον Χριστό δι αυτής και θανατώθηκε. Η δε Αγία Κέρκυρα, αφού εβασανίσθηκε ποικιλοτρόπως, κρεμάσθηκε, τρυπήθηκε με βέλη και έλαβε έτσι το στέφανο του μαρτυρίου.
Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Επισκόπου Φαναρίου Αγαθαγγέλου, τ. Απριλίου, σελ. 326-327
http://proskynitis.blogspot.com

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

Οσία Ματρώνα η αόμματη της Ρωσίας και προστάτιδα Μόσχας



site analysis





Η Οσία Ματρώνα γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1881, στο χωριό Σέμπινο της Ρωσίας. Οι γονείς της Δημήτριος και Ναταλία ήταν φτωχοί χωρικοί αλλά πολύ ευλαβείς. Η Αγία ήταν το μικρότερο παιδί από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας. Η μητέρα της λόγω της φτώχειας σκεφτόταν να αφήσει την Οσία σε ένα ορφανοτροφείο μια διπλανής πόλης αλλά μετά από θαυματουργική επέμβαση,- είδε στο όνειρο της ότι ήλθε και κάθησε στο χέρι της ένα άσπρο πουλί με ανθρώπινη φωνή αλλά χωρίς μάτια , την κράτησαν άν και γεννήθηκε αόμματη (δηλαδή χωρίς οφθαλμούς, με κενές τις κόγχες). Βαπτίστηκε Ματρώνα προς τιμήν της Οσίας Ματρώνας της εν Κωνσταντινουπόλει.
Η θεία της εκλογή φάνηκε φάνηκε πολύ νωρίς. Κατά το βάπτισμα της είδαν οι παρευρισκόμενοι να υπάρχει πάνω της ένα σύννεφο που ευωδίαζε. Στη ηλικία των έξι χρόνων σχηματίστηκε στο στήθος της ένα εξόγκωμα σε σχήμα σταυρού. Όπως αφηγείτο η μητέρα της Τετάρτη και Παρασκευή η Οσία δεν θήλαζε αλλά κοιμόταν συνεχώς χωρίς να μπορεί κανείς να την ξυπνήσει.

Σε κάποια πνευματική κόρη της, που της είπε με λύπη ότι δεν μπορεί να δεί τη φυσική ομορφιά του κόσμου αποκάλυψε τα εξής: « Ο Θεός μια φορά μου άνοιξε τα μάτια και μου έδειξε τον κόσμο και όλα τα δημιουργήματα του. Εἰδα τον ήλιο, τα άστρα στον ουρανό και όλα όσα υπάρχουν πάνω στη γη, την ομορφιά της, τα βουνά, τους ποταμούς, το πράσινο χορτάρι, τα λουλούδια τα πουλιά».
Όταν ήταν μικρή λόγω της κοροϊδίας των άλλων παιδιών σταμάτησε να παίζει και έμενε στο σπίτι. Αγωνιζόταν στην προσευχή και γρήγορα φάνηκε το διορατικό, προορατικό αλλά και το θεραπευτικό της χάρισμα. Αν και ήταν αόμματη της δόθηκε, στην ηλικία των έξι ετών, από τον Θεό το χάρισμα της διόρασης αλλά και της προόρασης. Μπορούσε να βλέπει γεγονότα από εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, και σε άγνωστους γι αυτήν τόπους. Γνώριζε αμαρτίες, σκέψεις, προβλήματα και πράξεις των ανθρώπων. Ένιωθε και προγνώριζε συμφορές και καταστροφές, με τις ευχές της δέ, θεράπευε πλήθος αρρώστων πού συνέρεαν όχι μόνο από το χωριό της αλλά και από την ευρύτερη περιοχή. Δεκάδες ασθενείς περνούσαν καθημερινά από το σπίτι της και οι περισσότεροι, έχοντας πίστη, γίνονταν καλά… Όλοι οι επισκέπτες για να την ευχαριστήσουν έφερναν μαζί τους πολλά αγαθά. Έτσι η Οσία έγινε βοηθός της φτωχής οικογένειας της.
Η Οσία έζησε και μεγάλωσε μέσα στις λατρευτικές ακολουθίες της Εκκλησίας. Στεκόταν όρθια συνήθως αριστερά της εισόδου.
Στην εφηβική της ηλικία πήγε σε αρκετά προσκυνήματα συχνά συνοδευόμενη από την κόρη ενός πλούσιου ευγενούς της περιοχής. Λέγεται ότι σε μία επίσκεψή της στην Κρονστάνδη, στον ναό όπου λειτουργούσε ο Άγιος Ιωάννης, εκείνος μετά από την Θεία Λειτουργία μέσα στον κατάμεστο από κόσμο ναό του Αγίου Ανδρέα παρεκάλεσε τον κόσμο να παραμερίσει για να περάσει η δεκατετράχρονη τότε Ματρώνα, την οποίαν δεν γνώριζε, λέγοντας: «Έλα Ματρώνουσκα, έλα σε μένα. Ιδού έρχεται η αντικαταστάτριά μου, ο όγδοος στύλος της Ρωσίας!», προμηνύοντας την αποστολή της Αγίας για την εκκλησία και τον πολυπαθή Ρωσικό λαό, στα μετέπειτα χρόνια των διωγμών πού έβλεπε να έρχονται. Λίγα χρόνια αργότερα, όταν ήταν δεκαεπτά ετών, η Αγία καθηλώθηκε εξαιτίας μόνιμης παράλυσης στα πόδια. Αυτό το γνώριζε γιατί της δόθηκε σημείο με το πότε θα της συμβεί. Έζησε παράλυτη πενήντα χρόνια χωρίς ποτέ να παραπονεθεί, βαστάζοντας το βαρύ σταυρό της. Παρέμεινε καθιστή σε ένα κρεβάτι πενήντα χρόνια, ως το τέλος της οσιακής ζωής της, ευχαριστώντας και δοξολογώντας τον Θεό . Έλεγε ότι την πνευματική αιτία για όσα της συνέβαιναν την γνώριζε μόνο Αυτός.
Σε μικρή ακόμη ηλικία προείπε την Ρωσική επανάσταση του 1917 πού έγινε χρόνια αργότερα, λέγοντας: «Θα ληστεύουν και θα αφανίζουν τις Εκκλησίες, θα αρπάζουν τα εδάφη και θα τα μοιράζουν άπληστα μεταξύ τους, καταδιώκοντας όλους, χωρίς εξαίρεση». Προέβλεψε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την ήττα των Γερμανών από τους Ρώσους.
Προβλέποντας τη δολοφονία του Τσάρου, ζήτησε μια φορά από την μητέρα της ένα φτερό μεγάλο. Το μάδησε, και δείχνοντας το στην μητέρα της, της είπε:
- Βλέπεις μαμά, αυτό το φτεράκι;

- Και τι να δω παιδάκι μου, αφού το χεις μαδήσει;
- Έτσι μητέρα, θα μαδήσουν σε λίγο, και τον πατερούλη μας τον Τσάρο…
Η μητέρα της φοβήθηκε, όμως σε λίγο καιρό η προφητεία βγήκε σωστή.

Μετά την κομμουνιστική επανάσταση, όταν και τα αδέλφια της έγιναν μέλη του κομμουνιστικού κόμματος η κατάσταση γι’ αυτήν έγινε αφόρητη γι’ αυτό και μετακόμισε στη Μόσχα το 1925, χωρίς μάλιστα διαβατήριο και άδεια παραμονής, στην οποίαν έζησε μέχρι τέλους της ζωής της βοήθώντας πλήθη δυστυχισμένων και πονεμένων ανθρώπων χωρίς πίστη στο Θεό. Στη Μόσχα δεν είχε μόνιμη στέγη διαμονής αλλά πήγαινε από το ένα σπίτι στο άλλο. Το Σοβιετικό καθεστώς επανειλημμένως προσπάθησε να την συλλάβει. Παρ’ όλο που ήταν τυφλή, τους ξέφευγε την τελευταία στιγμή ειδοποιημένη από τον Θεό με διάφορους περίεργους τρόπους.

Όπου και αν πήγαινε, σε όποιο σπίτι και αν φιλοξενούνταν έφερνε την ειρήνη και την ηρεμία στις ψυχές, Άλλοτε χαριτολογούσε με τους ανθρώπους και άλλοτε τους έλεγχε με δριμύτητα, και τους νουθετούσε. Ήταν επιεικής, θερμή και ευσπλαχνική, δεν έκανε κηρύγματα και διδασκαλίες μα ήταν ολιγόλογη, λακωνική. Δίδασκε τον κόσμο να αποφεύγει την κατάκριση και να εμπιστεύεται το θέλημα του Θεού. Να κάνουν θερμή προσευχή και συχνά τον σταυρό τους θωρακίζοντας έτσι τον εαυτό τους. Συνιστούσε συχνή μετάληψη των Αχράντων Μυστηρίων και αγάπη στους ασθενείς και ηλικιωμένους.

Η Αννα Βιμπορνόβα θυμάται το παρακάτω περιστατικό.
«Ήρθε μια φορά ένας αστυνομικός να συλλάβει την Ματρώνα και εκείνη του λέει,

«Φύγε, φύγε γρήγορα, έχεις συμφορά στο σπίτι σου. Η τυφλή δεν φεύγει από σένα, εδώ στο κρεβάτι κάθομαι, δεν πάω πουθενά…»
Την άκουσε ο αστυνομικός, πήγε σπίτι του και βρήκε την γυναίκα του καμένη από την γκαζιέρα. Πρόλαβε και την μετέφερε στο Νοσοκομείο. Όταν την άλλη μέρα ήρθε στην υπηρεσία, τον ρώτησαν,



- Την συνέλαβες την τυφλή;

- Την τυφλή, τους είπε, δεν θα την συλλάβω ποτέ. Χάρη στην τυφλή πρόλαβα να πάω την γυναίκα μου στο Νοσοκομείο. Άμα δεν μου το λεγε θα την έχανα…
Όπου και αν πήγαινε, σε όποιο σπίτι και αν φιλοξενούνταν έφερνε την ειρήνη και την ηρεμία στις ψυχές. Αλλοτε χαριτολογούσε με τους ανθρώπους και άλλοτε τους έλεγχε με δριμύτητα, και τους νουθετούσε. Ήταν επιεικής, θερμή και ευσπλαχνική, δεν έκανε κηρύγματα και διδασκαλίες μα ήταν ολιγόλογη, λακωνική. Δίδασκε τον κόσμο να αποφεύγει την κατάκριση και να εμπιστεύεται το θέλημα του Θεού. Να κάνουν θερμή προσευχή και συχνά το σταυρό τους θωρακίζοντας έτσι τον εαυτό τους. Να αγάπούν τους ασθενείς και ηλικιωμένους. Έλεγε: « άμα άνθρωποι γέροι, άρρωστοι ή εκείνοι που έχασαν τα μυαλά τους σας λένε κάτι δυσάρεστο ή προσβλητικό, μην τους ακούτε, αλλά απλά να τους βοηθάτε. Με όλη την επιμέλεια πρέπει να βοηθά κανείς τους αρρώστους και να τους συγχωρεί ό,τι και να πουν, ό,τι και να κάνουν» .
Η ίδια έκανε συνεχώς πολλούς σταυρούς ώστε στο μέτωπο της σχηματίστηκε μιά μικρή ουλή από τα δάκτυλα της. Μισοκοιμόταν ακουμπώντας πάνω στη γρονθιά του χεριού της. Συμβούλευε όσους την πλησίαζαν να έχουν πίστη στον Θεό, να αφήσουν την αμαρτωλή ζωή τους, να εξομολογούνται, και να ζουν την μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας. Τόνιζε σε όλους ότι η βοήθεια που δίνει δεν είναι δική της, ούτε έχει από μόνη της τέτοια δύναμη. Όλα προέρχονται από τον Θεό.
Σε όλους έλεγε να φορούν πάντοτε το σταυρό τους και να κάνουν προσευχή. « Αδικοχαμένος γίνεται κανείς, όταν ζεί χωρίς προσευχή» έλεγε.
Φοιτητές αποκλεισμένοι πολιτικά από το τότε καθεστώς διηγούνται πώς με τις προσευχές αυτής της τυφλής γυναίκας ξεπέρναγαν τα εμπόδια για την απόκτηση ενός πτυχίου. Ακόμη και αξιωματούχοι του καθεστώτος, κατά παράδοξο τρόπο, βοηθούσαν αυτούς για τους οποίους η Αγία Ματρώνα προσηύχετο.
Την ρώτησε κάποτε η Ζηναΐδα Ζδάνοβα:
- Γιατί επέτρεψε ο Θεός να κλείσουν και να γκρεμίσουν τόσες Εκκλησίες; και απάντησε με τα παρακάτω λόγια,
- Αυτό ήταν το θέλημα του Θεού. Ο λαός είναι σαν υπνωτισμένος και μια φοβερή δαιμονική δύναμη έχει μπεί σε δράση. Βρίσκεται στον αέρα, και διεισδύει παντού. Παλιά, η δαιμονική αυτή δύναμη κατοικούσε στα έλη και στα πυκνά δάση, επειδή οι άνθρωποι πήγαιναν τακτικά στην εκκλησία, φορούσαν και τιμούσαν τον σταυρό. Τα σπίτια τους ήταν προστατευμένα από τις εικόνες, τα κανδήλια πού έκαιγαν, τον αγιασμό πού έκαναν… Τα δαιμόνια πετούσαν μακριά και φοβόντουσαν να πλησιάσουν… Σήμερα όμως, τα σπίτια αυτά αλλά και οι ίδιοι οι άνθρωποι έχουνε γίνει κατοικητήριο δαιμόνων για την απιστία τους, και την απομάκρυνσή τους από τον Χριστό…
Από τα απομνημονεύματα της Άννας Βύμπορνοβα και της Ξένιας Σιφάροβα: “Η Ματρώνα βαπτίστηκε στην εκκλησία μας. Όταν την βύθισαν στην κολυμβήθρα, ευωδίασε όλη η εκκλησία. Όλοι απόρησαν και ο παπάς είπε: “Αυτό το κορίτσι είναι σταλμένη απ’ τον Θεό. Θα γίνει Δίκαια”.Μια μέρα η Ματρώνουσκα λέει: “Μαμά, βλέπω στο όνειρό μου συνέχεια την εικόνα της Παναγίας “Γλυκοφιλούσας”. Η Θεομήτηρ ζητάει να μπει στην εκκλησία μας”. Συγκεντρώθηκαν όλες οι γυναίκες του χωριούΗ Ματρώνουσκα τις ευλόγησε για να πάνε σ’ όλα τα διπλανά χωριά να μαζέψουν λεφτά για την εικόνα. Μάζεψαν πολλά: λεφτά, ψωμί, βούτυρο, αυγά. Επίσης βρήκαν στην πόλη έναν ζωγράφοΗ Ματρώνουσκα τον ρώτησε: “Θα μπορέσεις να ζωγραφίσεις την εικόνα;” Ο ζωγράφος απάντησε, ότι θα μπορέσει. Η Ματρώνουσκα τον έστειλε πρώτα στην εκκλησία να εξομολογήσει τις αμαρτίες του και να κοινωνήσει προτού να ξεκινήσει τη δουλειά. Πέρασε αρκετός καιρόςΜια μέρα ο ζωγράφος ήρθε στη Ματρώνα και της είπε ότι δεν μπορεί να ζωγραφίσει τίποτα. Η Ματρώνουσκα του λέει τότε: “Πήγαινε ξανά να εξομολογήσεις τις αμαρτίες σου, σκότωσες έναν”. Ξαναπήγε στον παπά, εξομολόγηθηκε και μετέλαβε. Ύστερα γύρισε στη Ματρώνουσκα να ζητήσει συγγνώμη που έκρυψε την αλήθεια στην αρχή. Η Ματρώνουσκα του λέει: “Τώρα θα μπορέσεις να ζωγραφίσεις την θαυματουργή εικόνα της Βασίλισσας του Ουρανού “Γλυκοφιλούσας”.
Σ’ αυτήν την θαυματουργή εικόνα έρχονται οι άνθρωποι με όλες τις θλίψεις τους και με βαριές αρρώστιες.
Αν δεν βρέχει αρκετό καιρό και γίνεται ξηρασία, την βγάζουν την εικόνα στο λιβάδι και προσεύχονται όλοι μαζί και δεν προλαβαίνουν να γυρίσουν σπίτι, αρχίζει να βρέχει.
Από τα απομνημονεύματα της Πάσας, της ιδιοκτήτριας του σπιτιού στο Τσαρίτσινο που έμενε κάποιο διάστημα η Αγία:
Από επτά χρονών η Ματρώνουσκα άρχισε να προβλέπει πολλά γεγονότα και έγινε η υποστηρίκτρια όχι μόνο της οικογένειάς της, αλλά και πολλών άλλων. Η Αγία έλεγε: «δεν υπάρχουν ψυχικές αρρώστιες, υπάρχουν πνευματικές: αδύναμοι, εξαντλημένοι, παθιασμένοι από τα πονηρά πνεύματα... Υπάρχουν «κατά φαντασίαν» αρρώστιες, τις οποίες στέλνει κάποιος. Ποτέ δεν πρέπει να σηκώνετε λεφτά ή άλλα πράγματα από το δρόμο».
Μας δίδασκε να μην ξεχνάμε να σταυρώνουμε φαγητό και όταν πάμε για ύπνο, να μην το αφήνουμε πάνω στο τραπέζι.
- Με τη δύναμη του Σταυρού να σώζεστε και να αμυνόσαστε. Ο εχθρός έρχεται - πρέπει συνέχεια να προσευχόμαστε. Αιφνίδιος θάνατος υπάρχει μόνο χωρίς προσευχή. Ο εχθρός είναι στον αριστερό ώμο, και στο δεξιό – ο Άγγελος. Να κάνετε το σταυρό σας πιο συχνά, είναι η κλειδαριά σας όπως η κλειδαριά της πόρτας.
Αν οι άρρωστοι ή ηλικιωμένοι σας λένε κάτι προσβλητικό, να μην τους ακούτε, αλλά να τους βοηθάτε.
Η Άγια Ματρώνα έλεγε:
- Μη στεναχωριέστε. Σύντομα θα καταργήσουν το άρθρο 58 και θα αλλάξουν οι εποχές. Μετά τον πόλεμο πρώτα θα βγάλουν τον Στάλιν. Μετά απ’ αυτόν όλοι οι κυβερνήτες θα είναι ο ένας χειρότερος από τον άλλον. Θα κατακλέψουν την ΡωσίαΜετά τον πόλεμο οι συνέταιροι θα κάνουν ταξίδια στο εξωτερικό, θα αποσυντιθούν και θα σπάσουν τα δόντια τους. Μερικοί θα δουν, τι είναι καλό και τι είναι κακό. Θα καταλάβουν, ότι αν θα προχωρήσουν τη ζωή τους όπως πριν θα τους οδηγήσει στην καταστροφή. Εκείνο τον καιρό θα εμφανιστεί ο Μιχαήλ. Θα θελήσει να βοηθήσει, να τα αλλάξει όλα, να τα ανατρέψει. Αν θα ήξερε όμως που δεν θα μπορέσει να αλλάξει τίποτα... Μόνο θα πληρώσει ακριβά... Θα ξεκινήσουν διχόνοιες, διαμάχες, ένα κόμμα θα είναι κατά του άλλου. Μετά θα γίνει κάποια καλυτέρευση, αλλά για λίγο καιρό μόνο... 
Επίσης έλεγε:Μην τρέχετε γυρεύοντας προορατικούς και διορατικούς.Εαν είναι κάτι ο Θεός θα στο δείξει μόνος Του.Έλεγε στον κόσμο να πηγαίνει συχνά στην εκκλησία,αλλά από τη στιγμή που θα μπεις στην εκκλησία να μην βλέπεις τίποτα και κανέναν,να κάμεις την προσευχή σου με κλειστά μάτια ή να βλέπεις τις εικόνες ή να κατεβάσεις τα μάτια σου χαμηλά.Προέτρεπε τις γυναίκες να μην βάφουν το πρόσωπό τους αλλάζοντας την μόρφη τους επειδή ο Θεός μας έδωσε αυτήν την μορφή και πρέπει να την αγαπάμε όπως είναι.
Όλα θα γίνουν: και η δοξολογία στην Κόκκινη Πλατεία, και το μνημόσυνο για τον Τσάρο και την οικογένειά του, που σκότωσαν. Μετά θα γυρίσουν οι παλαιοί, και θα γίνει η κατάσταση χειρότερη από ότι ήταν πριν! Η ζωή θα είναι χειρότερη και χειρότερη. Θα ‘ρθει καιρός που θα βάλουν μπροστά σας τον Σταυρό και το ψωμί και θα σας πουν:
ΔιαλέξτεΘα διαλέξουμε τον Σταυρό.
Εβρισκόμενη στο στρατόπεδο τα λόγια της Αγίας εμπνέανε ελπίδα σε μένα. Με συνέλαβαν στις 6 Ιανουαρίου 1950. Με κατηγόρησαν με βάση το άρθρο 58 – «Εκκλησιαστική μοναρχική ομάδα». Πολλά θαύματα γινόταν στην ανάκριση, η Ματρώνουσκα βοηθούσε απαρατήρητα. Σε μένα κάλεσαν έναν υπνωτιστή, ο οποίος ζητούσε συνέχεια να κοιτάζω στα μάτια του και επαναλάμβανε: «Εσείς είστε ένοχη». Με πίεζαν να υπογράψω την ψεύτικη καταγγελία κατά του αδερφού μου που μόλις γύρισε από τον πόλεμο. Προσευχόμουν, ζητούσα βοήθεια και κάποια στιγμή ξαφνικά θυμήθηκα τα λόγια της Αγίας, ότι κατά του υπνωτιστή πρέπει να διαβάζω «Ο κατοικών εν βοήθεια του Υψίστου...» (τον Ψαλμό 90). Προσευχόμουν και κοίταζα στα μάτια του υπνωτιστή χωρίς φόβο. Αυτός όμως έγινε έξω φρενών, άρχισε να φωνάζει, οι φλέβες του φούσκωσαν από την ένταση. Μετά ξαφνικά έπεσε στο δερμάτινο καναπέ και είπε: «Δεν μπορώ να της κάνω τίποτα».
Η αρετή της συνίστατο στην μεγάλη της υπομονή και καρτερία, και την απόλυτη αγάπη της και εμπιστοσύνη στο Θεό. Τρεις ημέρες πριν την κοίμησή της ο Κύριος της απεκάλυψε την τελείωσή της ώστε εκείνη να προετοιμαστεί. Προείπε και τα εξής: «όταν πεθάνω, στον τάφο μου θα έρχονται λίγοι, μόνο οι οικείοι μου, και όταν θα πεθάνουν και εκείνοι θα ερημώσει ο τάφος μου, σπάνια θα έρχεται κανείς. Μα μετά από χρόνια ο κόσμος θα με γνωρίσει και θα έρχονται σαν κοπάδια για να βοηθηθούν. Και εγώ θα τους ακούω και όλους θα τους βοηθώ. Είπε ακόμη: «όλους πού ζητάνε βοήθεια από μένα θα τους συναντώ μετά τον θάνατό τους».Πλήθος είναι τα θαύματα της Οσίας Ματρώνας. Και όταν ζούσε θαυματουργούσε αλλά και μετά την κοίμηση της μέχρι σήμερα
Κοιμήθηκε στις 2 Μαΐου 1952, ημέρα Παρασκευή. Από τότε χιλιάδες πιστοι ορθοδόξοι από όλο τον κόσμο έχουν βοηθήθει από την Αγία και πολλοί είναι εκείνοι πού επικαλούνται την παρρησία της στον Κύριο. Την Κυριακή έγινε η νεκρώσιμη ακολουθία στο ιερό Ναό του Ιερού Χιτώνος του Κυρίου. Ενταφιάσθηκε στο νεκροταφείο της Μονής του Αγ. Δανιήλ. Στις 8 Μαρτίου 1998 έγινε η ανακομιδή των ιερών λειψάνων της πού μεταφέρθηκαν στην Ιερά Μονή της Αγίας Σκέπης στη Μόσχα, όπου ο τάφος σήμερα έχει γίνει ένα από τα δύο μεγαλύτερα προσκυνήματα της Ρωσίας· χιλιάδες προσκυνητές περιμένουν υπομονετικά καθημερινά για να τα προσκυνήσουν. Με πράξη του ο μακαριστός Πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος αναγνώρισε την Αγία Ματρώνα «ως τοπική Αγία της Μόσχας και όλης της Επαρχίας». Η μνήμη της τιμάται στις 2 Μαΐου(19 Απριλίου), ημέρα της κοιμήσεως της.


Πηγές για τη σύνταξη του βίου:
«Η Αγία Ματρώνα της Μόσχας» Εκδ. «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ», Θεσ/κη 2002.
«Η Αγία Γερόντισσα Ματρώνα η Αόμματη, ο όγδοος στύλος της Ρωσίας», Εκδ. Ιεράς Καλύβης Αγίου Χαραλάμπους, Νέα Σκήτη, Αγιον Όρος 2002. (Υπάρχει καταγραφή των θαυμάτων της Αγίας).
Η Οσία Ματρώνα η Ρωσίδα η Αόμματος ( Επιμέλεια: Αρχ. Φιλοθέου Νικολάκη) Περιέχονται: ο Παρακλητικός Κανών και οι Χαιρετισμοί στην Οσία. Εκδ. Σαΐτης.
proskynitis

Σάββατο, 2 Απριλίου 2011

ΒΙΟΣ & ΠΟΛΙΤΕΙΑ της γερόντισσας Ευφροσύνης Κατσαρά


H  γερόντισσα Ευφροσύνη Κατσαρά   έπαιξε  τον σημαντικότερο ρόλο στην περίπτωση της φανερώσεως του Αγίου Βλασίου του Ακαρνάνος .




 



Η γερόντισσα Ευφροσύνη Κατσαρά γεννήθηκε και ανατράφηκε στο χωριό Μοναστηράκι Αιτωλ/νίας κατά το έτος 1886 και ήταν γόνος της οικογένειας Κουλτούκη. Από την νεαρά ηλικία της διέπρεψε για την αρετή , την απλότητα και το χριστιανικό της ήθος. Λάτρευε Tον Θεό από τα ενδόμυχα της και από βάθους καρδίας και τηρούσε τους ιερούς κανόνες με δέος και φόβο Θεού.
Οι καταστάσεις ,της τότε εποχής και οι ανάγκες τις πτωχής οικογένειας της δεν επέτρεψαν να μορφωθεί και να αποκτήσει παιδεία αυτού του είδους. Ακολουθώντας την προσταγή του πατρός της , χωρίς αντίρρηση , ενυμφέυθει τον Σπυρίδων Κατσαρά από τα Σκλάβαινα Παλαίρου Αιτωλνίας.
Η Ευφροσύνη παρά του γεγονότος , ότι κατέληξε στον έγγαμο βίο, ανήλθε σε μεγάλα τέλματα σωφροσύνης και ταπεινότητας. Με την ζωή της, ως μια άλλη Αγ. Γοργονία , έδειξε ότι η ένωση με τον Θεό δεν επιτυγχάνεται μόνο μέσα από την παρθενία αλλά και από τον έγγαμο βίο. Και οι δυο επιλογές κυβερνώνται από τον νου ο οποίος μας ενώνει ή μας χωρίζει από τον θεό. 
Η Ευφροσύνη , με τον γάμο της δεν χωρίσθηκε από Tον Θεό αλλά συνέχισε να Tον υπηρετεί με ταπεινοφροσύνη. Μαζί με Αυτόν υπηρετούσε παράλληλα και τον κόσμο αλλά και την φύση. Υποτάσσονταν στο θέλημα του συζύγου της αλλά πρώτα υποτάσσονταν στον Θεό και κατεύθυνε την ζωή της σύμφωνα με το Άγιο θέλημα Tου  
Απέκτησε από τον γάμο της έξι παιδιά και αναδείχθηκε σε μια φιλόστοργη απλή μητέρα η οποία προσπαθούσε να εμφυσήσει στα παιδιά της την χριστιανική αγάπη . Λάτρευε τον Θεό νύχτα και μέρα με νηστεία , προσευχή αλλά και αγαθά έργα.
Ποτέ της δεν ζήλεψε στολίδια κοσμικά , φορέματα και αρώματα. Τα στολίδια που αγαπούσε η Ευφροσύνη ήταν οι αρετές της οι οποίες στόλιζαν την ψυχή της και έκαναν το σώμα της Ναό Αγίου Πνεύματος. Η απλότητα η ταπεινότητα της και γεμάτη ανεξικακία ψυχή της την έκανα να ξεχωρίζει . Έτρεφε απεριόριστη αγάπη για όλους τους ανθρώπους χωρίς να κάνει εξαίρεση και γι’ αυτούς που την είχαν βλάψει και της είχαν δημιουργήσει πόνο. Και τελούσε εν Χριστώ ζωή , εν κρυπτώ. Δεν άφηνε να φανεί στους ομoγυρους της η αρετή και το πνευματικό της κάλλος. Όλα όμως τα γνώριζε ο Παντογνώστης Τριαδικός Θεός , ο οποίος την τίμησε εν ζωή προκειμένου να γίνει ζωντανό παράδειγμα προς μίμηση και πνευματικός φάρος,  στην πνευματική άγνοια και ξηρότητα της εποχής και της κοινωνίας στην οποία ζούσε.
Μετά τον πρόωρο θάνατο του συζύγου της Σπυριδωνα αφιερώθηκε εξ ολοκλήρου στην Εκκλησία την οποία αγαπούσε περισσότερο από καθετί. Μετέτρεψε το πτωχικό της σπίτι σε παλαίστρα πνευματική και εξασκούσε την αρετή με απλότητα. Λάτρευε τον Θεό πλέον πιο εντατικά με δεήσεις και προσευχές νυχθημερόν Η εν οίκω εκκλησία λειτουργούνταν καθημερινά από τα διακονηματα και την θεάρεστο ζωή της . Και τότε έλαβε την μεγαλύτερη τιμή από τον Σωτήρα Χριστό. Της φανερώνεται η παντοδυναμία του Αθάνατου και Αιώνιου Θεού που ζει ανά τους αιώνες.

Στις 23 Αυγούστου του έτους 1923 οφθαλμοφανώς εμφανίζεται σε αυτήν ο Άγιος Βλάσιος ο Ακαρνάνας . Στο σημείο αυτό έχουμε την συνύπαρξη του υλικού με το άυλο. Την θνητότητα με την αιωνιότητα . Τον θάνατο με την αθανασία. Της ζητά να προβεί στην ανακομιδή του ιερού του λειψάνου. Παράληλα ο Αγιος Βλάσιος επιτελεί το θαύμα της θεραπείας της ετοιμοθάνατης κόρης της Ευφροσύνης Σοφίας. Χωρίς αναστολή, χωρίς δισταγμό αλλά με πίστη και αυταπάρνηση εγκαταλείπει την εστία και το βαριά άρρωστο παιδί της και ακολουθεί τον Άγιο Βλάσιο , στο σημείο που της υποδυκνείει για να προβεί στις ενέργειες της ανακομιδής του . Από την στιγμή εκείνη η γερόντισσα Ευφροσύνη γίνεται η μεσάζουσα ανάμεσα σε ουρανό και την γη. Του ορατού με το αόρατο. Η κλίμακα ανάμεσα στην αγιότητα και την τερπνότητα.

                 
 Ο χαριτόβρυτος Τάφος του Αγ. Βλασίου 

Ακόμα από την στιγμή εκείνη εγκατέλειψε τις φροντίδες του σπιτιού και της οικογένειας της, των παιδιών της , αφήνοντας με εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού,  όλο της το είναι. Αφιερώνεται εξ ολοκλήρου στην Εκκλησία και στον Άγιο Βλάσιο του οποίου και γίνεται όργανο μέσα στον κόσμο. Αφού φρόντισε  για την ανακομιδή του λειψάνου του Αγίου , άρχισε να περιφέρεται από χωριό σε χωριό , από σπίτι σε σπίτι, με την ευλογία του τότε μητροπολίτη Αιτωλίας & Ακαρνανίας κηρού Κωνσταντίνου , προκειμένου να συγκεντρώσει χρήματα ή προϊόντα που θα βοηθούσαν στην ανέγερση του Ιερού Ναού του Αγίου , επί του τάφου του. Ενεργώντας πάντα με τις υποδείξεις του Αγίου, επέλεξε να περιφέρεται  σε ερημιές μέσα σε σκοτάδι, να περπατάει με βροχή , το κρύο και τον άνεμο. Να έρχεται αντιμέτωπη με άγρια ζώα που την εποχή εκείνη λίμαζαν στην περιοχή αυτή. Αντιμετώπιζε όλα τα δυσχερή φαινόμενα με υπομονή και ψυχικό σθένος.. Με υπομονή και συγχώρηση επίσης αντιμετώπισε και όλους τους κακόπιστους που σκανδολογώντας επέκριναν τις αυτές μετακινήσεις της λόγω των αναγκών του εράνου, αλλά και της αφοσίωσης στον Άγιο Βλάσιο. Υπέμενε με καρτερία τους χλευασμούς από τους συγχωριανούς της οι οποίοι στην αρχή αυτής της δράσης της δεν καταλάβαιναν τον σωματικό και πνευματικό αγώνα αυτής. Αγώνας ο οποίος συνεχίζονταν αδιάκοπα . Τεράστια τα ύψη της αρετής αλλά και της υπομονής που είχε φτάσει .
Το θάνατο του παιδιού της τον αντιμετώπισε με καρτερία και πίστη στην αιώνια ζωή δια μέσου του Αναστάντος Χριστού. Γοερά αλλά και σιωπηρά θρήνησε τον χαμό του. Έναν χαμό που από καιρό πριν συμβεί τον γνώριζε και τον ανέμενε. 
Αναφέρετε παροιμιώδες το γεγονός ότι λίγο πριν ξεκινήσουν οι συγγενείς από το σπίτι της , προς την εκκλησία όπου θα τελούνταν τον μνημόσυνο του γιου της, αυτή είχε αγρυπνήσει στον ναό προσευχόμενη και επιτελώντας τα απαραίτητα για την ευπρέπεια της εκκλησίας . Και το αντιμετώπιζε τόσο φυσικά που ξένιζε στους υπολοίπους . 
Η συγχωρητικότητα και η ανεξικακία της ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Χωρίς ενδοιασμό με την ψυχή προσηλωμένη στον νυμφίο Χριστό τόλμησε και πήγε στην φυλακή όπου ήταν φυλακισμένος ο δολοφόνος του μοναχογιού της και τον συγχώρησε. Δεν το συγχώρησε απλά και εν τυποις. Τον συγχώρησε ως μάνα αλλά ζήτησε και από τον Θεό να τον συγχωρέσει. « Σε συγχωρώ εγώ , του είπε, και να σε συγχωρέσει και ο θεός». 
Και ο Θεός , συνεχώς τη χάρτωνε . Η θεία Χάρη ακτινοβολούσε στο πρόσωπο της Ευφροσύνης . Το διορατικό της χάρισμα ήταν πλέον ορατό όσο και να προσπαθούσε να το κρύψει. 
Η αγιοφανεία στην γερόντισσα Ευφροσύνη ήταν κάτι το τακτικό και φυσικό. Η παναμώμητος Θεοτόκος , ο Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλύτης , ο Άγιος Νικόλαος τίμησαν με την παρουσία τους την γερόντισσα και την κατεύθυναν στην ζωή , τον αγώνα της αλλά και προσφέροντας τις πνευματικές εμπειρίες τεραστίων διαστάσεων, όπως το να δει την στιγμή του αποχωρισμού σώματος και ψυχής. Και αξιώθηκε αυτής της εμπειρίας και σε θάνατο αμαρτωλού αλλά και σε θάνατο αγαθού ανθρώπου.

Ο Θεός χαριτώνει και τιμά και ένα ζωή τους αγίου Του αλλά και τους δίκαιους ανθρώπους . Πολλά είναι τα θαυμαστά γεγονότα τα οποία αναφέρονται στην γερόντισσα Ευφροσύνη.
1- Εθεάθη παμπολλες φορές να φωτοβολεί υπό φωτός όχι μόνο νύκτα αλλά ακόμα και την ήμερα. Έλαμπε σαν ήλιος εν τω μέσω της νυκτός. Όπως αστράπτων εμφανίζονταν ο Αγ. Βλάσιος σε αυτή έτσι και αυτή εμφανίζονταν στους ανθρώπους. Πάντα όμως στις απορίες των άλλων γι αυτό το γεγονός φρόντιζε να το αποκρύπτει λέγοντας ότι είναι φως προερχόμενο από την παρουσία του  Άγιου  Βλασίου και όχι απ' αυτήν. 
Κάποτε μάλιστα συμβάδιζε με άλλη γυναίκα την νύκτα και ο δρόμος τους έφεγγε ανεξήγητα από φως. Μόλις όμως χώρισαν οι δρόμοι τους και η  συνοδοιπόρος πήρε άλλο δρόμο για να πάει στο σπίτι της έπεσε  σε τέτοιο σκοτάδι που δε μπορούσε να βαδίσει. Έτσι παρακάλεσε την γερόντισσα να την συνοδεύσει στο σπίτι της προκείμενου να μπορέσει να φτάσει σε αυτό.
2- Μεταφέρονταν αυτομάτως από ένα σημείο στο άλλο. Μάλιστα αναφέρεται το γεγονός ότι κάποια ημέρα και κατά το σούρουπο , ξεκίνησε να πάει πεζή  στην Βόνιτσα που ήταν μια απόσταση τριών ωρών με τα πόδια , με σκοπό να μείνει εκεί την νυκτα και να επιστρέψει το πρωί στο χωριό της. Εν τούτοις όλοι παραξενευτήκαν δεδομένου του ότι πριν βραδιάσει είχε γυρίσει από την Βόνιτσα με εκπληρωμένο το σκοπό της επίσκεψης της  στην αυτήν πόλη.
3- Κατά τους χειμερινούς μήνες διενέργειας του εράνου για την ανέγερση του Ναού του Αγίου Βλασίου και όχι μόνο , αναγκάζονταν να περάσει από χείμαρρους και ποτάμια τα οποία στο πέρασμα τους παρέσερναν ότι συναντούσαν , δένδρα, ζώα , βράχους και ότι άλλο βρίσκονταν στο δρόμο τους. Η γερόντισσα όμως περνούσε από αυτούς , λες και περπάταγε στην επιφάνεια τους, χωρίς να παρασυρθεί , να λασπωθεί ή ακόμα και να βραχεί. Αγνοούσε τα σημεία της φύσεως και δεν πτοούνταν από αυτά αφού δεν την επηρέαζαν . Δεν βρέχονταν από την βροχή και ακόμα και αυτά τα άγρια σκυλιά της περιοχής που ήταν ο φόβος και το τρόμος των κατοίκων , την σέβονταν και της φερόντουσαν λές και ήταν αρνιά.
4-Προεγνωριζε γεγονότα τα οποία θα συνεβαιναν (όπως τον θάνατο του παιδιού της , μελλοντικές τεκνοποιήσεις κ.λ.π) αλλά και τους λογισμούς των ανθρώπων και τους συμβούλευε διακριτικά για πράγματα και γεγονότα προς πνευματική ωφέλεια τα οποία στο παρόν παραλείπουμε χάριν συντομίας.
Αλλά και παραδειγματικά και παιδαγωγικά συνέβησαν περιστατικά σε άτομα τα οποία την χλευάζανε όπως επιτόπιοι σεισμοί ή αφωνία του χλευάζοντος.

Την ημέρα του θανάτου της , τον οποίο και επροεγνωριζε , ετοίμασε το σπίτι της λες και μέλλονταν να γίνει κηδεία , και αφού δήλωσε στην κόρη της ότι θα φύγει για τους ουρανούς ετοιμάστηκε ξάπλωσε στο κρεβάτι της και αφού σταύρωσε τα χέρια της παρέδωσε το πνεύμα της , την 4η Φεβρουαρίου του έτους 1936.
Εκείνη την ημέρα συνέβη να κάνει μεγάλη βροχόπτωση που πλημμύρισαν οι χείμαρροι και τα ποτάμια ώστε αποκόπηκε ο δρόμος προς το νεκροταφείο με αποτέλεσμα να αργήσει να γίνει η κηδεία της. Παρόλα αυτά όμως το λείψανο της ήταν χαριτωμένο και ευωδίαζε. Αλλά και μετά τον ενταφιασμό της ο τάφος της επί μακράν ευωδίαζε.