Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Η ΡΩΣΙΔΑ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΛΥΔΙΑ και οι στρατιώτες Κύριλλος και Αλέξιος (20 Ιουλίου 1928)



site analysis



μια συγκινητική ιστορία με πολλά μηνύματα, ειδικά για νέους…
«ένεκά σου θανατούμεθα όλην την ημέραν
ελογίσθημεν ως πρόβατα σφαγής»
(Ρωμ. η’ 36)
Η Λυδία, κόρη ενός ιερέως της πόλεως Ούφα1, γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου του 1901. Από παιδί ήταν ευαίσθητη, στοργική και αγαπητή από όλους. Φοβόταν την αμαρτία και κάθε τι που δεν το επέτρεπε ο νόμος του Θεού. Μόλις τελείωσε το παρθεναγωγείο στα δεκαεννιά της χρόνια, παντρεύτηκε και αμέσως έχασε τον άνδρα της στον εμφύλιο πόλεμο με την αναχώρησι του Λευκού (τσαρικού) Στρατού.
Ο πατέρας της, από τις πρώτες αρχές του σχίσματος των «Ανακαινιστών»2 που οργανώθηκε από τους Μπολσεβίκους το 1922, προσχώρησε σ’ αυτό. Η θυγατέρα του τότε γονάτισε μπροστά στα πόδια του πατέρα της και είπε: «Δώσε μου την ευχή σου, πατέρα, να σ’ αφήσω, για να μη σε δεσμεύω στη σωτηρία της ψυχής σου». Ο γέρων ιερέας ήξερε καλά την κόρη του, όπως ήξερε καλά και το εσφαλμένο της κινήσεώς του. Δάκρυσε και, δίδοντας την ευλογία του στη Λυδία να ζήση μόνη της, της είπε προφητικά: «Κοίταξε, κόρη μου, όταν κερδίσης το στεφάνι σου, να πης στον Κύριο ότι παρόλο που φάνηκα πολύ αδύνατος για αγώνα, ωστόσο δεν σε εμπόδισα, αλλά σου έδωσα την ευχή μου». «Θα το πω, πατέρα», του είπε εκείνη φιλώντας του το χέρι και προβλέποντας έτσι κι αυτή προφητικά το μέλλον.
Η Λυδία πέτυχε να διοριστή στην δασονομική υπηρεσία και το 1926 μετατέθηκε στην κολλεκτίβα υλοτομίας της περιοχής, όπου δούλευε κοντά στους πιο χαμηλόμισθους εργάτες. Εδώ ήρθε αμέσως σ’ επαφή με απλούς ανθρώπους του ρωσικού λαού, τους οποίους αγαπούσε πολύ και οι οποίοι ανταποκρίθηκαν με τον ίδιο τρόπο. Οι ξυλοκόποι και οι οδηγοί, που είχαν σκληρυνθή από τη δουλειά μέσα σε δύσκολες συνθήκες, αφηγούνταν με κατάπληξι ότι στο γραφείο του Τμήματος Υλοτομίας, όπου ερχόταν σε επαφή μαζί τους η Λυδία, τους διαπερνούσε ένα γνώριμο αλλά τώρα μισοξεχασμένο αίσθημα, παρόμοιο μ’ εκείνο που είχαν νιώσει κάποτε, όταν πριν την επανάστασι είχαν πάει να υποδεχθούν την περίφημη εικόνα της Παναγίας από το χωριό Μπογκορόντσκογιε της περιφερείας της Ούφα. Στο γραφείο δεν ακούγονταν πια άσχημες κουβέντες, βρισιές και καυγάδες. Τα πάθη είχαν εκλείψει και οι άνθρωποι έγιναν ευγενικώτεροι μεταξύ τους.
Αυτό ήταν καταπληκτικό και έγινε αντιληπτό απ’ όλους, των κομματικών οργάνων μη εξαιρουμένων. Παρακολούθησαν τη Λυδία, αλλά δεν ανακάλυψαν τίποτε ύποπτο. Δεν πήγαινε καθόλου στις εκκλησίες που είχαν νομιμοποιηθή από τους Μπολσεβίκους και συμμετείχε αραιά και προσεκτικά σε ακολουθίες της μυστικής εκκλησίας «των κατακομβών».
Η Γκε-Πε-Ου3 ήξερε ότι υπήρχαν μέλη της μυστικής εκκλησίας στην περιφέρεια, δεν έβρισκε όμως τον τρόπο να τα ανακα­λύψη και να τα συλλάβη. Με σκοπό να ανακαλύψη όσους δεν είχαν ακόμη συλληφθή η Γκε-Πε-Ου ξαφνικά επανέφερε από την εξορία τον επίσκοπο Ανδρέα που ήταν πολύ σεβαστός στον λαό, αλλά και σ’ όλους τους παράγοντες της μυστικής εκκλησίας. Σύμφωνα όμως με οδηγίες που είχε στείλει πρωτύτερα, ο επίσκοπος έγινε φανερά δεκτός μόνο από μία εκκλησία της Ούφα, παρόλο που μυστικά ήρθε να τον δη ολόκληρη η περιφέρεια. Η Γκε-Πε-Ου πεπεισμένη για την αποτυχία του σχεδίου της συνέλαβε πάλι τον επίσκοπο Ανδρέα και τον εξώρισε.
Η Ρωσίδα Νεομάρτυς Λυδία
Η Λυδία συνελήφθη στις 9 Ιουλίου 1928. Οι μυστικές υπηρεσίες για αρκετό καιρό αναζητούσαν μία δακτυλογράφο που εφοδίαζε τους εργάτες της δασονομικής υπηρεσίας με δακτυλογραφημένα φυλλάδια, που περιείχαν βίους αγίων, προσευχές, ακολουθίες και συμβουλές αρχαίων και συγχρόνων ιεραρχών της Εκκλησίας. Παρατήρησαν ότι στην γραφομηχανή αυτής της δακτυλογράφου το κάτω μέρος του «κ» ήταν σπασμένο. Έτσι αποκαλύφθηκε η Λυδία.
Η Γκε-Πε-Ου κατάλαβε ότι είχε πέσει στα χέρια της το κλειδί, για να ανακαλύψη ολόκληρη την μυστική εκκλησία. Δέκα μέρες αδιάκοπης ανακρίσεως δεν κατάφεραν να κλονίσουν την μάρτυρα. Πολύ απλά αρνήθηκε να πη οτιδήποτε. Στις 20 Ιουλίου ο ανακριτής, έχοντας χάσει την υπομονή του, παρέδωσε τη Λυδία στο «ειδικό τμήμα» για ανάκρισι.
Αυτό το «ειδικό τμήμα» εργαζόταν σ’ ένα γωνιακό δωμάτιο στο υπόγειο της Γκε-Πε-Ου. Ένας φρουρός στεκόταν μόνιμα στον διάδρομο του υπογείου. Εκείνη την ημέρα φρουρός ήταν ο Κύριλλος Ατάεβ, ένας εικοσιτριάχρονος φαντάρος. Είδε την Λυδία καθώς την έφερναν στο υπόγειο. Η προηγούμενη δεκαήμερη ανάκρισι είχε εξαντλήσει την μάρτυρα και δεν μπορούσε να κατέβη τα σκαλιά. Ο στρατιώτης Ατάεβ, σε πρόσταγμα των προϊσταμένων του, την κράτησε και την ωδήγησε κάτω στον ανακριτικό θάλαμο. «Ο Χριστός να σε σώση» είπε η Λυδία ευχαριστώντας τον φρουρό, καθώς αντιλήφθηκε μια σπίθα συμπαθείας γι’ αυτήν στη λεπτή ευγένεια των δυνατών χεριών του φρουρού του Ερυθρού Στρατού.
Και ο Χριστός έσωσε τον Ατάεβ! Τα λόγια της μάρτυρος και τα γεμάτα πόνο και αμηχανία μάτια της μίλησαν στην καρδιά του. Δεν μπορούσε πια ν’ ακούη με αδιαφορία τις αδιάκοπες κραυγές και τα κλάματά της, όπως είχε προηγουμένως ακούσει όμοιες κραυγές από άλλους ανακρινομένους και βασανιζομένους.
Η Λυδία βασανίστηκε πολύ ώρα. Οι βασανιστές της Γκε-Πε-Ου δρούσαν συνήθως με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην αφήνουν κανένα ιδιαίτερα ευδιάκριτο σημάδι στο σώμα του βασανιζομένου. Όμως στην ανάκρι­σι της Λυδίας καμμία προσοχή δεν δόθηκε σ’ αυτό. Οι κραυγές και τα κλάματα της Λυδίας συνεχίστηκαν σχεδόν χωρίς διακοπή για πάνω από μιάμιση ώρα.
«Μα δεν πονάς; Τσιρίζεις και κλαις. Αυτό δεν σημαίνει ότι σε πονάει;» ρώτησαν εξαντλημένοι οι βασανιστές σε ένα από τα διαλείμματα.
«Πονάει! Ω Κύριε, πόσο πονάει!» απάντησε η Λυδία μ’ ένα σπασμένο βογγητό.
«Τότε γιατί δεν μιλάς; Θα σε πονέση περισσότερο!» είπαν με φανερή αμηχανία οι βασανιστές.
«Δεν μπορώ να μιλήσω… Δεν μπορώ… Δεν θα το επιτρέψη αυτό…», βόγγηξε η Λυδία.
«Ποιος δεν θα το επιτρέψη;»
«Ο Θεός δεν θα το επιτρέψη!».
Τότε οι βασανιστές επινόησαν κάτι καινούργιο για τη μάρτυρα: την ηθική κακοποίησι. Ήταν τέσσερεις. Κοιτάχθηκαν μεταξύ τους. Χρειαζόταν ένας άλλος. Φώναξαν τον φρουρό να τους βοηθήση.
Μόλις ο Ατάεβ μπήκε στο δωμάτιο, είδε τη Λυδία, κατάλαβε τον τρόπο του παραπέρα βασανισμού της και τον δικό του ρόλο σ’ αυτόν και μέσα του έγινε ένα θαύμα παρόμοιο με την απροσδόκητη μεταστροφή των αρχαίων βασανιστών. Η ψυχή του Ατάεβ είχε σιχαθή την σατανική αποτροπαιότητα και ένας ιερός ενθουσιασμός τον κατέλαβε. Χωρίς καθόλου να συνειδητοποίηση το τι έκανε, ο φρουρός του Ερυθρού Στρατού σκότωσε επί τόπου με το πιστόλι του τους δύο βασανιστές που στέκονταν μπροστά του. Πριν κιόλας αντηχήση ο δεύτερος πυροβολισμός, ο άνδρας της Γκε-Πε-Ου που στεκόταν από πίσω, χτύπησε τον Κύριλλο στο κεφάλι με την λαβή του πιστολιού του. Ο Ατάεβ είχε ακόμη αρκετή δύναμι, ώστε να γυρίση και να αρπάξη τον αντίπαλό του από τον λαιμό, αλλά ένας πυροβολισμός από τον τέταρτο τον έρριξε στο πάτωμα.
Ο Κύριλλος έπεσε με το κεφάλι προς το μέρος της Λυδίας, που ήταν δεμένη και τεντωμένη με λουριά. Ο Κύριος του έδωσε την ευκαιρία ν’ ακούση για μία ακόμη φορά λόγια ελπίδας από το στόμα της μάρτυρος. Κοιτώντας την Λυδία κατ’ ευθείαν στα μάτια και με το αίμα να τρέχη από το σώμα του, ο Κύριλλος πρόφερε ασθμαίνοντας τις λέξεις που δήλωναν την ένωσι του με τον Θεό.
«Αγία, πάρε με μαζί σου!» «Θα σε πάρω», χαμογέλασε ολόλαμπη η Λυδία.
Με το άκουσμα και την σημασία αυτής της συνομιλίας ήταν σαν να ανοίχτηκε ξαφνικά μια πόρτα για το υπερπέραν μπροστά στα μάτια των δύο ανδρών της Γκε-Πε-Ου που επέζησαν. Ο τρόμος τους συσκότισε την συνείδησι. Με υστερικές κραυγές άρχισαν να πυροβολούν τα δύο ανυπεράσπιστα θύματα, που είχαν απειλήσει την ασφάλεια της κοσμοθεωρίας τους, μέχρι που άδειασαν και τα δύο πιστόλια τους. Αυτοί που ήρθαν τρέχοντας στο άκουσμα των πυροβολισμών, τους απομάκρυναν, ενώ εκείνοι ούρλιαζαν υστερικά. Αλλά και οι ίδιοι το έβαλαν γρήγορα στα πόδια κυριευμένοι από έναν ακατανόητο τρόμο.
Ο ένας από αυτούς τους δύο άνδρες της Γκε-Πε-Ου περιήλθε σε κατάστασι τελείας παραφροσύνης. Ο άλλος σύντομα πέθανε από νευρικό κλονισμό. Πριν από τον θάνατό του αυτός ο δεύτερος τα διηγήθηκε όλα στον φίλο του λοχία Αλεξέι Ικόνικοφ, ο οποίος επέστρεψε στον Χριστό και γνωστοποίησε το γεγονός στην Εκκλησία. Λόγω δε του ότι διέδιδε παντού με ζήλο αυτό το γεγονός, βρήκε μαρτυρικό θάνατο και ο ίδιος.
Και οι τρεις, Λυδία, Κύριλλος και Αλέξιος, έχουν καθιερωθή ως άγιοι στη συ­νείδησι της ρωσικής μυστικής εκκλησίας «των κατακομβών». Με τις πρεσβείες τους είθε ο Κύριος να ελεήση τον χριστιανικό λαό της Ρωσίας!
1. Πόλις της δυτικής Σιβηρίας στην βιομηχανική περιοχή των Ουραλίων και στις όχθες ομωνύμου ποταμού
2. Εκκλησιαστικό νεωτεριστικό κίνημα, που για ένα διάστημα πέτυχε να αναγνωρισθή σαν η επίσημη ρωσική εκκλησία από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και άλλες αυτοκέφαλες εκκλησίες
3. G.P.U., αρχικά της σοβιετικές μυστικής αστυνομίας την περίοδο 1922-34
ΠΗΓΗ:   “ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ”ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΞΗΡΟΠΟΤΑΜΟΥ 1989

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΜΗΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΜΑΚΡΙΝΗΣ



site analysis


Ιδιαιτέρως στέκεται κανείς με προσοχή σ’ έναν ύμνο από την τρίτη ωδή του κανόνα της οσίας Μακρίνας, ο οποίος σε λίγες γραμμές μάς δείχνει το πώς έφτασε η οσία σε μεγάλο πνευματικό ύψος, αλλά αποκαλύπτει ταυτόχρονα, με συνεσκιασμένο βεβαίως τρόπο, τη σοφία και το παιδαγωγικό ήθος της μητέρας της, Εμμέλειας. ῾Αγιωσύνης, απαλών εξ ονύχων, επόθησας, οφθαλμοίς τε μητρικοίς τετηρημένη, διέμεινας, Μακρίνα, πανάφθορος και παναμώμητος». Δηλαδή: Πόθησες από μικρό παιδάκι την αγιωσύνη, και αφού σε πρόσεξαν οι μητρικοί οφθαλμοί, διατηρήθηκες πανάφθορη και πάναγνη, Μακρίνα. Όχι απλώς η οσία υπήρξε άφθορη και αγνή, αλλά παν-άφθορη και παν-αμώμητη. Δηλαδή ο υμνογράφος φθάνει σε σημείο υπερβολής, αφού μόνον για την Παναγία, τη μητέρα του Κυρίου μας, λέγονται τέτοιες εκφράσεις. Ο υμνογράφος προφανώς λαμβάνει υπόψη του όχι μόνο την αγιασμένη ζωή της, αλλά και το γεγονός ότι υπήρξε κόρη μίας αγίας γυναίκας, της αγίας Εμμέλειας, εγγονή μίας εξίσου αγίας, της αγίας Μακρίνας, της γιαγιάς, μαθήτριας του αγίου Γρηγορίου του Νεοκαισαρείας του θαυματουργού, και αδελφή μεγάλων αγίων και Πατέρων της Εκκλησίας, όπως του Μ. Βασιλείου και του αγ. Γρηγορίου Νύσσης. Ποιος δεν θα σκεφτόταν ότι ευρισκομένη η αγία σε ένα τέτοιο περιβάλλον, με τέτοια μεγάλα αναστήματα – για τα οποία μάλιστα, όσον αφορά στα αδέλφια της, συνέβαλε και η ίδια αποφασιστικά στην ανατροφή τους – δεν θα βοηθείτο και η ίδια στον περαιτέρω αγιασμό της;
     Ο ύμνος όμως μας καθοδηγεί στην κατανόηση της πνευματικής της ανέλιξης: (1) Η οσία έφτασε σε τέτοιο ύψος αγιότητας και αγνότητας, λόγω καταρχάς του πόθου της για την αγιωσύνη, και μάλιστα «εξ απαλών ονύχων». Από μικρό παιδί ο νους και η καρδιά της ήταν στραμμένα προς τον Θεό. Η μητέρα της φρόντισε ιδιαιτέρως γι’ αυτό, ήδη από την εγκυμοσύνη της. Σαν να έριξε την πρωτοκόρη της, ευρισκομένη ακόμη σε εμβρυϊκή κατάσταση, στα χέρια του Χριστού. Κι είναι τούτο μία εικόνα που μας δείχνει ο υμνογράφος: «επ’ αυτώ (τω Χριστώ)γαρ από γαστρός, επερρίφης άμωμε». Με την αγία Μακρίνα φαίνεται πολύ καθαρά το πόση σημασία έχει η εκ νεότητος στροφή προς τον Θεό και πόσο ρόλο παίζει η μητέρα στη δημιουργία ενός «περιβάλλοντος», πριν ακόμη έλθει στον κόσμο το παιδί της. Ό,τι έλεγε και ο όσιος γέροντας Πορφύριος, ο οποίος τόνιζε ιδιαιτέρως το ρόλο ακριβώς της μητέρας, που την καλούσε να προσεύχεται, να είναι ήρεμη, να μελετά τον λόγο του Θεού, ήδη από την εγκυμοσύνη της, προς χάρη ακριβώς του εμβρύου παιδιού της. «Το νιώθουν τα παιδάκια», έλεγε. «Τα ασφαλίζετε έτσι με τη χάρη του Θεού».
     (2) Εκείνο όμως που είναι εξίσου ή και περισσότερο από το παραπάνω σημαντικό, είναι η φράση του υμνογράφου «οφθαλμοίς τε μητρικοίς τετηρημένη». Η οσία Μακρίνα βεβαίως πόθησε, και για τους λόγους που είπαμε, την αγιωσύνη, τον ίδιο δηλαδή τον Χριστό ως νυμφίο της ψυχής της, αλλά και η μητέρα της Εμμέλεια, δεν έπαυσε να τη φροντίζει και να την παρακολουθεί διακριτικά και με αγάπη. Η επισήμανση του υμνογράφου είναι σαφής: η μητέρα δεν αφέθηκε στη χάρη μόνο του Θεού ή και στην καλή «πάστα» του παιδιού της. Προφανώς γνωρίζοντας την ανθρώπινη φύση και ξέροντας τους κινδύνους που υπάρχουν στην ανάπτυξη ενός παιδιού, λόγω και της πονηρίας του «αρχεκάκου διαβόλου» - άλλωστε «επί τα πονηρά έγκειται η διάνοια του ανθρώπου επιμελώς» κατά τη Γραφή – είχε την έγνοια της κόρης της. Την παρακολουθούσε, όχι όμως με τρόπο αδιάκριτο και παρεμβατικό, ώστε να δημιουργήσει αντίδραση και γογγυσμό στο παιδί της, αλλα με διάκριση και με αγάπη. Πώς το λέει ο υμνογράφος; «μητρικοίς οφθαλμοίς», δηλαδή με μάτια γεμάτα από αγάπη, όπως είναι τα μάτια μίας στοργικής μητέρας. Υποκλινόμαστε στο σημείο αυτό όχι στην οσία Μακρίνα, αλλά στη αγία Εμμέλεια, και καταλαβαίνουμε έτσι πολύ καλά, το πώς μία οικογένεια έφτασε στο σημείο να αναδείξει όχι ένα ή δύο, αλλά πολλούς αγίους. Διότι ακριβώς είχε και μία τέτοια μάνα!

Η αγία Μακρίνα η Φιλόσοφος και η Παγκόσμια Ημέρα για τη Μόρφωση των Γυναικών (19 Ιουλίου)



site analysis

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017



Εικ: Η αγία Μακρίνα κρατάει την εικόνα των αδελφών (& μαθητών) της αγίων Βασιλείου, Γρηγορίου και Πέτρου Σεβαστείας
Η αγία Μακρίνα η Φιλόσοφος είναι η μεγάλη αδελφή και δασκάλα του αγίου Βασιλείου, του αγίου Γρηγορίου Νύσσης (δηλ. επισκόπου της πόλης Νύσσα της Μικρά Ασίας) και των άλλων έξι ή επτά αδελφών τους. Ο άγιος Γρηγόριος έγραψε γι’ αυτήν το έργο του «Τα Μακρίνεια», όπου καταγράφει τη συζήτησή του με την αδελφή του για το θάνατο και την αθανασία της ψυχής, που έγινε την τελευταία μέρα της επίγειας ζωής της. Ο διάλογος αυτός είναι ανάλογης αξίας με τον τελευταίο διάλογο του Σωκράτη με τους μαθητές του, που καταγράφει ο Πλάτωνας.
Ο Μέγας Βασίλειος και ο Γρηγόριος Νύσσης (όπως και φίλος τους, ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος) είναι από τους σημαντικότερους Πατέρες της Εκκλησίας και από τους πιο μορφωμένους ανθρώπους του 4ου αιώνα μ.Χ., αντίστοιχοι με τους μεγάλους Έλληνες φιλοσόφους της κλασικής αρχαιότητας.
Η αγία Μακρίνα, όπως και οι αδελφοί της, πρόσφερε στους φτωχούς το μερίδιό της από τη μεγάλη περιουσία που κληρονόμησε από τους γονείς της (εκτός από τον τόπο όπου ίδρυσε το θρυλικό μοναστήρι της) και μαζί με τη μητέρα της, την αγία Εμμέλεια, απελευθέρωσαν τους δούλους της οικογένειας και έζησαν μαζί τους ως ίσοι. Επίσης, η αγία ίδρυσε ένα μοναστήρι (από τα αρχαιότερα μοναστήρια της Ορθοδοξίας) και έζησε εκεί με μια κοινότητα μοναζουσών, δηλαδή γυναικών μοναχών. Σε αυτό το μοναστήρι έγινε ο διάλογος με τον άγιο Γρηγόριο.
Όλα αυτά μας λένε ότι η ημέρα της μνήμης της αγίας Μακρίνας (19 Ιουλίου) θα μπορούσε να καθιερωθεί ως παγκόσμια ημέρα αφιερωμένη στη μόρφωση των Γυναικών.
Όμως σε τι είδους μόρφωση αναφέρομαι; Όχι στη σκέτη επαγγελματική εκπαίδευση, που μετατρέπει τις γυναίκες σε γρανάζια του καπιταλισμού, εξαρτήματα ενός απάνθρωπου συστήματος που τις εκμεταλλεύεται εμποδίζοντάς τις ουσιαστικά να ζήσουν σαν άνθρωποι και πολλές φορές ακόμη και να κάνουν οικογένεια.
Ούτε σε μια μονομερή επιστημονική μόρφωση, που προσφέρει στους ανθρώπους άφθονη γνώση του σύμπαντος ή της κοινωνίας, αλλά τους αφήνει στην άγνοια του Θεού. Αυτή η μονομερής μόρφωση δεν έχει κάνει τον κόσμο παράδεισο – μάλλον τον έχει κάνει να μοιάζει ακόμη περισσότερο με κόλαση…

Τα παραπάνω θα μπορούσε να τα λέει κι ένας Ινδιάνος, συγκρίνοντας τη σοφία του λαού του με τη ξερή, κατακτητική και στερημένη ηθικής μόρφωση του λευκού ανθρώπου. Ακριβώς ανάλογη είναι και η σοφία του δικού μας πολιτισμού, η οποία μάλιστα συνδυάζει και τη θεωρητική παιδεία και την ηθική σοφία και τη σύνδεση με το συνάνθρωπο, τη φύση και όλα τα πλάσματα του κόσμου: είναι η πολιτισμική κληρονομιά του λαού μας, που πηγάζει από τις πηγές της ορθόδοξης πνευματικότητας.
Αναφέρομαι στη μόρφωση που συνδυάζει τη γνώση του κόσμου με τη γνώση του Θεού: στη μόρφωση στη μόρφωση της αγίας Μακρίνας, της αγίας Αικατερίνης, της αγίας Φιλοθέης της Αθηναίας, της αγίας Ελισάβετ της Ρωσίας, της αγίας Μαρίας Σκόμπτσοβα, της σύγχρονης γερόντισσας Γαβριηλίας, των σύγχρονων γυναικών συγγραφέων Γαλάτειας Γρηγοριάδου-Σουρέλη, Μυρσίνης ΒιγγοπούλουΙωάννας ΣκαρλάτουΜαρίας Δημητριάδου και πολλών άλλων (αναζητήστε τις στο Διαδίκτυο αν θέλετε).
Αυτή η μόρφωση δεν είναι απλός αλφαβητισμός, αλλά ολόκληρος πολιτισμός – πολιτισμός που αλλάζει προς το καλύτερο την κοινωνία και όλο τον κόσμο…
Για την αγία Μακρίνα
Μια γυναίκα, που το όνομα της και το έργο έμειναν πολύ σεβαστά στην ιστορία της Εκκλησίας, είναι η οσία Μακρίνα, της όποιας την ιερή μνήμη εορτάζομε σήμερα. Η οσία Μακρίνα είναι αδελφή του Μεγάλου Βασιλείου και πρωτότοκη σε μια οικογένεια με εννέα παιδιά, που έδωκε στην Εκκλησία τρεις επισκόπους. Πατρίδα της είναι η Καππαδοκία, μια επαρχία με πλούσια και μεγάλη εκκλησιαστική παράδοση, πατρίδα πολλών αγίων και μεγάλων ιεραρχών. Η οικογένεια της οσίας Μακρίνας ήταν από τις πιο ξεχωριστές οικογένειες της Καππαδοκίας, με προγόνους αγίους μάρτυρες στα χρόνια των διωγμών και με διδάσκαλο τον άγιο Γρηγόριο το θαυματουργό.
Ο άγιος Γρηγόριος ο επίσκοπος Νύσσης, αδελφός της οσίας Μακρίνας, έγραψε το βίο της, αλλά και ο άλλος αδελφός της, ο Μέγας Βασίλειος, μας δίνει πληροφορίες, ώστε να γνωρίζουμε πολλά και με ακρίβεια για την οσία του Θεου. Αρχίζοντας τη βιογραφία της αδελφής του, ο άγιος Γρηγόριος γράφει· «Αυτά που γράφω είναι αξιόπιστα, γιατί δεν τα διάβασα, αλλά μου τα δίδαξε η πείρα, και σε όσα με ακρίβεια έχω να σας πω δεν θα επικαλεσθώ ξένη μαρτυρία». Η Μακρίνα λοιπόν ήταν το πρώτο παιδί της οικογένειας και ανατράφηκε από τους γονείς της με πολλή επιμέλεια· «και της ψαλμωδουμένης γραφής ουδ’ ο,τιούν ηγνόει», εκτος δηλαδή από τα άλλα, ήξερε και όλο το Ψαλτήριο.
Ο πατέρας της σε μικρή ακόμα ηλικία την αρραβώνιασε με κάποιον καλό νέο, αλλά ο νέος αυτός πέθανε πριν να έλθει ο καιρός για το γάμο. Αυτό ήταν αρκετό· η Μακρίνα, σαν και να είχε γίνει ο γάμος, έμεινε πιστή στη γνώμη του πατέρα της κι αφοσιώθηκε να βοηθήσει τη μητέρα της στην ανατροφή των αδελφών της. Όλα τα αδέλφια στο σπίτι τη σέβονταν σαν δεύτερη μητέρα τους, και είν’ αύτη που κατόρθωσε να πείσει το Μέγα Βασίλειο να αφήσει τη δικηγορική και να γίνει μοναχός. Όταν μάλιστα πέθανε ο πατέρας της, η Μακρίνα ανέλαβε να αναθρέψει και διδάξει τον ένατο αδελφό της Πέτρο, τον έπειτα επίσκοπο Σεβάστειας· «επί πάσαν την υψηλοτέραν ήγαγε παίδευσιν». 

Αλλά η οσία Μακρίνα δεν υπήρξε μόνο για την οικογένεια της «του βίου διδάσκαλος» και «μετά την μητέρα μήτηρ», αλλά και μεγάλη οσία και μοναχή. Όταν μεγάλωσαν οι αδελφοί της και πήραν ο καθένας το δρόμο του, η Μακρίνα αποτραβήχθηκε στα οικογενειακά τους κτήματα στον Πόντο κι εκεί ίδρυσε μεγάλο και υποδειγματικό γυναικείο κοινόβιο μοναστήρι. Να τι γράφει ο άγιος Γρηγόριος ο επίσκοπος Νύσσης για το φροντιστήριο αυτό της αρετής, όπως το χαρακτηρίζει· «Χορός ην περί αυτήν παρθένων πολύς, ας αυτή διά των πνευματικών ωδίνων γεννήσασα, και εις τελείωσιν διά πάσης επιμελείας προάγουσα, την των αγγέλων εμιμείτο ζωήν εν ανθρωπίνω σώματι». Άγιες γυναίκες, που έδωσαν το βίο τους για να κερδίσουν τη ζωή.
Η οσία Μακρίνα πέθανε ένα χρόνο μετά το θάνατο του αδελφού της Μεγάλου Βασιλείου, δηλαδή το 380. Ο άγιος Γρηγόριος, που βρέθηκε παρών στο θάνατο της και της έκλεισε τα μάτια, μας περιγράφει συγκινητικά τις τελευταίες στιγμές της. Μας απομνημονεύει και την προσευχή της οσίας πριν παραδώσει το πνεύμα, μια προσευχή γεμάτη πίστη και ελπίδα, που αρχίζει με αυτά τα λόγια· «Συ έλυσας ημίν, Κύριε, του θανάτου τον φόβον· συ ζωής αληθινής αρχήν ημίν εποίησας το τέλος της ενταύθα ζωής». Η οσία Μακρίνα, με την προσδοκία της αναστάσεως, έκαμε το πέρασμα «εκ του θανάτου εις την ζωήν». Προσευχότανε με πολύ σιγανή φωνή κι έκανε το σταυρό της· «επετίθει την σφραγίδα τοις οφθαλμοίς και τω στόματι και τη καρδία». Αμήν. 

 

(+ Μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης Διονυσίου Δ. Ψαριανού, Εικόνες έμψυχοι, Εκδ. Αποστ. Διακονίας, σ. 418-420). 

πηγή

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Η αγία μάρτυς Ιουλία της Κορσικής



site analysis


Η αγία Ιουλία καταγόταν από την Καρχηδόνα, συνελήφθη σε μια περσική εισβολή (1) και πουλήθηκε σκλάβα σε έναν σύριο έμπορο, τον Ευσέβιο που ήταν ειδωλολάτρης. Προσπάθησε επανειλημμένα να την κάνει να αρνηθεί τον Χριστό, αλλά η δούλη του Κυρίου, άψογη στις οικιακές υπηρεσίες της, παρέμενε ακλόνητη σε θέματα πίστεως.

Μία μέρα ο Ευσέβιος ναύλωσε καράβι και απέπλευσε με την Ιουλία για την Γαλατία. Φθάνοντας στον κάβο Κορσική, έπιασαν σκάλα και ο Ευσέβιος πήγε σε μια παγανιστική εορτή, ενώ η Ιουλία έμεινε στο καράβι κλαίγοντας για αυτές τις άλογες ακολασίες. Μαθαίνοντας για την παρουσία της χριστιανής σκλάβας ο διοικητής του τόπου, Φήλιξ, πρότεινε στον Ευσέβιο να του την παραχωρήσει με αντάλλαγμα τέσσερις από τους καλύτερους σκλάβους του. Ο τελευταίος αρνήθηκε και ο Φήλιξ τον μέθυσε και την ώρα που κοιμόταν έστειλε να του βρουν την Ιουλία στο καράβι και της πρότεινε να της δώσει την ελευθερία της αν θυσίαζε στους θεούς. Εκείνη όμως αποκρίθηκε: «Είμαι ελεύθερη όσο υπηρετώ τον Ιησού Χριστό, και ποτέ δεν θα εξαγόραζα την ελευθερία με τίμημα μια δειλή αποστασία!»

Ο διοικητής τότε την παρέδωσε στα βασανιστήρια και κατόπιν διέταξε να κρεμάσουν στον σταυρό το κατασχισμένο από τις μαστιγιές σώμα της με τα στήθη της ξεριζωμένα. Η Ιουλία έδειξε τότε μεγάλη χαρά να μετέχει ακόμη βαθύτερα στο πάθος του Χριστού και, όταν εξέπνευσε, η ψυχή της πέταξε με την μορφή λευκής περιστεράς. Άγγελοι φανερώθηκαν τότε σε μοναχούς που ζούσαν στην νήσο Μαργαρίτα (Γοργόνα) λέγοντάς τους να πάρουν το σκήνωμα της αγίας και να το θάψουν με τιμή. Έφεραν το τίμιο λείψανο στην μονή τους, από όπου μεταφέρθηκε στην Μπρέσια με διαταγή του Λομβαρδού βασιλιά Δεζιδέριου το 763. Τιμάται ως πολιούχος της Κορσικής και του Λιβόρνου.



______________

(1) Το 616 ή κατά την βανδαλική εισβολή του 439.



(Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Ιούλιος, εκδ. Ίνδικτος)

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Η αγία Μαρίνα (Μητροπολίτου Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμία)



site analysis


Αποτέλεσμα εικόνας για ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ
IEΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ
1. Στίς 17 Ἰουλίου ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία, ἀδελφοί χριστιανοί, ἑορτάζει τήν ἁγία Μαρίνα. Ἡ ἁγία αὐτή ἔζησε στά τέλη τοῦ 3ου αἰ. σέ κάποιο χωριό τῆς Πισιδίας τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ἀπό μικρή ἡλικία ἔμεινε ὀρφανούλα ἀπό μητέρα καί ὁ πατέρας της, πού ἦταν εἰδωλολάτρης ἱερέας, τήν παρέδωσε σέ μιά γυναίκα γιά νά τήν ἀναθρέψει. Γειτόνισσες γυναῖκες, πού ἦταν χριστιανές, ἀλλά καί ἄλλοι χριστιανοί, μίλησαν στήν μικρή Μαρίνα γιά τήν πίστη στόν Χριστό, τόν ἀληθινό Θεό. Καί ἡ Μαρίνα, σάν καλό χωράφι πού ἦταν ἡ ψυχή της, ἀλλά προπαντός μέ τόν φωτισμό τοῦ Θεοῦ, δεχόταν τά καλά λόγια, πού ἄκουγε ἀπό στόματα χριστιανῶν, καί πίστεψε ἀπό μικρή στόν ἀληθινό Θεό, τόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό. Καί ὄχι μόνον πίστεψε, ἀλλά καί ἀγάπησε θερμά τόν Χριστό, τόσο πολύ, ὥστε σέ ἡλικία δεκαπέντε ἐτῶν φλεγόταν ἡ καρδιά της νά Τόν ὁμολογήσει καί νά πεθάνει μέ μαρτυρικό θάνατο γι᾽ Αὐτόν. Ἄς εἶναι ἀναπαυμένες καί ἅγιες οἱ ψυχές τῶν χριστιανῶν ἐκείνων, πού μίλησαν στό μικρό κοριτσάκι τήν Μαρίνα γιά τήν πίστη καί τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, καί τήν ἔκαναν, ἀπό νεαρή κοπέλλα, νά θέλει νά μαρτυρήσει γι᾽ Αὐτόν. Βλέπετε, χριστιανοί μου, ὅτι πρέπει νά μιλᾶμε στούς ἄλλους γιά τήν πίστη μας καί σ᾽ αὐτά ἀκόμη τά μικρά παιδάκια; 

Ἀλλά πρέπει νά μιλᾶμε σωστά, ὅπως ἐκεῖνοι οἱ ἄγνωστοι χριστιανοί μίλησαν σωστά στήν μικρή Μαρίνα γιά τήν πίστη τοῦ Χριστοῦ. Γιατί, γιά νά θέλει τώρα ἡ δεκαπεντάχρονη κοπέλλα Μαρίνα νά μαρτυρήσει γιά τόν Χριστό, φαίνεται ὅτι οἱ χριστιανοί πού τήν κατήχησαν τῆς εἶπαν καί γιά μαρτύριο. Τῆς εἶπαν ὅτι γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ οἱ χριστιανοί πρέπει νά δίνουν καί τήν ζωή τους ἀκόμη.
2. Ἡ Μαρίνα, τώρα πού ἔγινε κοπέλλα, ὁμολογοῦσε σέ ὅλους τήν πίστη της στόν Χριστό καί ἔβριζε τά ψεύτικα εἴδωλα. Τό ἄκουσε αὐτό καί ὁ πατέρας της, πού ἦταν, ὅπως εἴπαμε, ἱερέας τῶν εἰδώλων, καί προσπάθησε νά τήν μεταπείσει καί νά λατρέψει καί αὐτή τά εἴδωλα. Ἀλλά εἰς μάτην! Ἡ Μαρίνα μέ περισσότερη δύναμη ὁμολογοῦσε τήν πίστη στόν Χριστό καί ἐχλεύαζε τά εἴδωλα λυπούμενη γιά τήν εἰδωλολατρία τοῦ πατέρα της. Ὁ πατέρας της τήν ἐμίσησε γι᾽ αὐτό καί τήν ἀποκλήρωσε.
3. Τόν καιρό ἐκεῖνο ἔτυχε νά περνᾶ ἀπό τόν τόπο πού κατοικοῦσε ἡ Ἁγία ὁ εἰδωλολάτρης ἔπαρχος Ὀλύμβριος, ἕνας ἄγριος στόν χαρακτήρα του ἄνθρωπος. Αὐτός, ὅταν εἶδε τήν Μαρίνα, τήν ἀγάπησε γιά τήν ὀμορφιά της καί ἤθελε νά τήν πάρει γιά γυναίκα του. Γι᾽ αὐτό διέταξε νά τήν φέρουν στό παλάτι του. Ὁ ἄρχοντας τήν ἐρώτησε νά τοῦ πεῖ τό ὄνομά της καί τό Θεό πού λατρεύει. Αὐτή τότε τοῦ ἀποκρίθηκε ἄφοβα: «Μέ λένε Μαρίνα καί θέλω νά εἶμαι δούλη τοῦ Θεοῦ καί Σωτήρα μου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος ἔκανε ὅλο τόν κόσμο»! Γι᾽ αὐτήν τήν ἀπάντηση τῆς Ἁγίας ὁ ἔπαρχος τήν ἐφυλάκισε μέχρι τήν ἄλλη ἡμέρα, κατά τήν ὁποία εἶχαν μιά μεγάλη εἰδωλολατρική ἑορτή, ἐλπίζοντας ὅτι θά τήν πείσει νά ἔλθει καί αὐτή στήν γιορτή γιά νά θυσιάσει. Τήν ἄλλη μέρα ἔφεραν πράγματι καί τήν Μαρίνα ἀπό τήν φυλακή στήν γιορτή. Ὁ Ὀλύμβριος καί μέ κολακεῖες καί μέ ἀπειλές προσπάθησε νά μεταπείσει τήν Μαρίνα νά ἀρνηθεῖ τά ὅσα εἶπε στήν πρώτη συνάντηση μαζί του καί νά προσφέρει καί αὐτή θυσία στά εἴδωλα. Ἀλλά ἡ ἁγία Μαρίνα τώρα μέ μεγαλύτερη παρρησία τοῦ εἶπε: «Δεῖρε με, πνίξε με, σφάξε με, βασάνισέ με μέ μύρια βάσανα. Δέν πρόκειται νά ἀρνηθῶ τόν Χριστό μου, πού εἶναι ἡ Ἀλήθεια, καί νά προσκυνήσω τά εἴδωλα, πού εἶναι ψέματα». Τότε, χριστιανοί μου, μάνιωσε ὁ εἰδωλολάτρης ἄρχοντας καί διέταξε νά ρίξουν καταγῆς τήν Ἁγία καί νά τήν ραβδίσουν σκληρά μέ ραβδιά πού εἶχαν ἀγκάθια. Αὐτό καί ἔκαναν οἱ ὑπήκοοί του. Ἀπό τούς ραβδισμούς κυλοῦσε ἄφθονο στήν γῆ τό παρθενικό αἷμα τῆς μάρτυρας ἁγίας Μαρίνας. Ἀλλά αὐτή, παρά τήν σκληρότητα τοῦ βασανιστηρίου, ὑπέφερε μέ ἀνδρεία τούς πόνους τοῦ ραβδισμοῦ. Αὐτό σημαίνει ὅτι αὐτή ἡ νεαρή νεάνιδα Μαρίνα ἦταν θεοφόρα, ὅτι εἶχε μέσα της πλούσια τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, πού τήν δυνάμωνε νά ὑποφέρει ἀγόγγυστα τό μαρτύριο. Ὅσοι λύγιζαν στό μαρτύριο, αὐτό ἦταν ἀποδεικτικό στοιχεῖο ὅτι δέν εἶχαν μέσα τους τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, καί ἄς παρίσταναν τόν ἑαυτό τους ὑποκριτικά ὡς καλόν.
4. Τέλος πάντων, μέ τήν σταθερότητα τῆς Ἁγίας κατεξευτελίστηκε ὁ ἄρχοντας καί διέταξε πάλι νά τήν βάλουν στήν φυλακή. Ἐκεῖ, χριστιανοί μου, πολέμησε τήν ἁγία Μαρίνα προσωπικά ὁ ἴδιος ὁ διάβολος, γιατί τῆς παρουσιάστηκε σάν ἕνας φοβερός δράκοντας, πού ἀπό τό στόμα του ἔβγαινε φωτιά καί καπνός. Ἡ Ἁγία προσευχόταν καί, ἀφοῦ ἐπικαλέστηκε τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἔκανε μέ τό δεξί της χέρι τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ στά σπλάγχνα τοῦ δράκοντα καί – ὤ, ἡ δύναμη τοῦ Σταυροῦ! –σχίστηκε ἡ κοιλιά του καί ἔγινε ἄφαντος. Ἀλλά σέ λίγο ὁ διάβολος τῆς ἐμφανίστηκε πάλι μέ μορφή μαύρου σκυλιοῦ. Ἡ Ἁγία, δυναμωμένη τώρα ἀπό τήν προηγούμενη νίκη της, ἅρπαξε τό σκυλί ἀπό τίς τρίχες του καί τό χτύπησε στό κεφάλι μέ ἕνα σφυρί πού βρῆκε καταγῆς καί ταπείνωσε ἔτσι ἐντελῶς τόν διάβολο. Τότε, χριστιανοί μου, μετά ἀπό αὐτά, ἐκεῖ στήν φυλακή πού ἦταν ἡ Ἁγία, φάνηκε μία θεία ὀπτασία. Ἀπό ἕνα Σταυρό, ὁ ὁποῖος ἔφθανε ἀπό τήν γῆ μέχρι τόν οὐρανό, ἔβγαινε ἕνα μεγάλο Φῶς· ἐπάνω δέ στόν Σταυρό πετοῦσε μία λευκή καί καθαρή Περιστερά. Αὐτή ἡ ὀπτασία δήλωνε τό μυστήριο τῆς Ἁγίας Τριάδος, τοῦ Θεοῦ μας.  Τό Φῶς σήμαινε τήν δόξα τοῦ Πατρός· ὁ Σταυρός δήλωνε τόν Ἐσταυρωμένο Κύριο καί ἡ λευκή Περιστερά τό Ἅγιο Πνεῦμα. Ἡ Περιστερά ἔπειτα ἦλθε κοντά στήν Ἁγία καί τῆς εἶπε: «Χαῖρε καί εὐφραίνου, Μαρίνα, γιατί ἔφθασε ἡ ὥρα νά λάβεις τό στεφάνι τῆς νίκης καί νά εἰσέλθεις στήν Βασιλεία τοῦ Χριστοῦ τήν ἐπουράνιο». Ὅλη αὐτή ἡ θεοφάνεια ἐνθάρρυνε πολύ τήν ἁγία Μαρίνα καί τῆς θεράπευσε τίς πληγές, πού εἶχε ἀπό τό μαρτύριό της. Μετά τήν θεία αὐτή ὀπτασία, τήν ἄλλη μέρα, ὁμολόγησε μέ μεγαλύτερο θάρρος στόν ἄρχοντα τήν πίστη της στόν Ἰησοῦ Χριστό, χλευάζοντας τά εἴδωλα καί λέγοντας ὅτι ὅσοι τά λατρεύουν εἶναι στό ψέμα καί τήν πλάνη.
5. Μάνιωσε περισσότερο ὁ τύραννος Ὀλύμβριος καί ὑπέβαλε σέ νέα βασανιστήρια τήν νεαρή κοπέλλα. Τήν κρέμασαν γυμνή σέ ἕνα ξύλο καί ἔκαιγαν τίς πλευρές της καί τό στῆθος της μέ λαμπάδες. Ἔπειτα ἔφεραν ἕνα μεγάλο-μεγάλο λέβητα καί τόν γέμισαν μέ νερό. Ξεκρέμασαν τήν Ἁγία ἀπό τό ξύλο καί τήν βούτηξαν στόν λέβητα κατακέφαλα γιά νά πνιγεῖ. Ἀλλά ἐκείνη τήν ὥρα, χριστιανοί μου, ἔγινε μεγάλος σεισμός καί φάνηκε πάλι ἡ θεία Περιστερά, πού εἴπαμε παραπάνω, κρατώντας αὐτή τήν φορά στό στόμα της ἕνα στεφάνι καί τό ἔδωσε στήν μάρτυρα λέγοντάς της ὅτι αὐτό εἶναι ἀπό τήν Δεξιά τοῦ Ὑψίστου. Τό θέαμα αὐτό τό εἶδαν καί τό ἄκουσαν πολλοί εἰδωλολάτρες καί τούς ἔκανε νά πιστεύσουν καί αὐτοί στόν Ἰησοῦ Χριστό καί νά Τόν ὁμολογήσουν γιά ἀληθινό Θεό. Γιά τήν ὁμολογία τους δέ αὐτή ὁ σκληρός Ὀλύμβριος διέταξε νά θανατωθοῦν καί ἔτσι βαπτίστηκαν ὅλοι αὐτοί στό αἷμα τους. Ἀμέσως ἔπειτα, βλέποντας τήν ἧττα του ὁ εἰδωλολάτρης ἄρχοντας, εἶπε γιά τήν ἁγία Μαρίνα νά ἀποκεφαλιστεῖ. Πῆραν λοιπόν οἱ δήμιοι τήν ἁγία Μαρίνα καί τήν ὁδήγησαν στόν τόπο τῆς καταδίκης. Αὐτή δέ, πρίν ἀπό τόν ἀποκεφαλισμό της, ζήτησε νά προσευχηθεῖ. Στήν προσευχή της ἡ Ἁγία ζήτησε νά ἔρχεται εὐλογία καί Χάρη ἀπό τόν Θεό σέ ὅποιον ἐπικαλεῖται τήν βοήθειά της. Ἔπειτα τήν ἀποκεφάλισαν.
6. Ἐνθυμούμενοι καί ἐμεῖς τήν προσευχή αὐτή τῆς παρθενομάρτυρας ἁγίας Μαρίνας, τήν παρακαλοῦμε νά πρεσβεύει στόν Ἰησοῦ Χριστό γιά μᾶς νά μᾶς δίνει τήν Χάρη Του, νά Τόν ἀγαπᾶμε, νά τηροῦμε τό ἅγιο θέλημά Του καί νά δίνουμε καί ἐμεῖς θαρραλέα μαρτυρία γιά τήν πίστη μας, ὅπου οἱ περιστάσεις τό καλοῦν ἤ θά τό καλέσουν. –Δι᾽ εὐχῶν τῆς παρθενομάρτυρος ἁγίας Mαρίνας, Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἡμᾶς, ΑΜΗΝ.

Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Μία μάννα…



site analysis








Φωτογραφία τοῦ 1948 ὅπου δείχνει τὴν μητέρα Φωτεινὴ Τσόγκα μὲ τὰ δύο της παιδιά, ἡ ὁποία περπάτησε ὁλονυκτὶς ἀπὸ τὴν ὀρεινὴ περιοχὴ τῶν Ἰωαννίνων πρὸς τὰ Ἰωάννινα, πρὸ κειμένου νὰ γλυτώσῃ ἡ ἴδια ἀπὸ τὴν βιαία στρατολόγηση καὶ τὰ παιδιὰ της ἀπὸ τὸ παιδομάζωμα τῶν συμμοριτῶν.
Κανέλλος Ντόντος

Ο βίος της Αγίας Όλγας της Ισαποστόλου



site analysis


  Η Αγία Όλγα η Ισαπόστολος τιμάται στις 11 Ιουλίου, 
  μαζί με την Αγία Μεγαλομάρτυρα Ευφημία.
         Στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας μας,σημαντική θέση καταλαμβάνει και η μορφή της Αγίας Όλγας, η όποια αναφέρετε και ως Ισαπόστολος. Τον τίτλο πού τον έχουν ελάχιστοι, της τον έδωσε η Αγία μας Εκκλησιά, διότι συνετέλεσε πολύ, όπως και οι Απόστολοι, για τη διάδοση και εξάπλωση του Χριστιανισμού.
           Η Αγία Όλγα γεννήθηκε το 895 μ.Χ. στη Ρωσία. Οι γονείς της ήσαν χωρικοί. Την νυμφεύτηκε ο ηγεμόνας του Κιέβου Ιγκόρ. Την πήρε για το κάλλος της, την εξυπνάδα της 
και την αρετή της.
  Το 945 όμως, δολοφονήθηκε ο σύζυγος της και έως ότου ενηλικιωθεί ο γιός της Σβιατοσλάβ έγινε αντιβασίλισσα. Τότε έδειξε μεγάλες διοικητικές ικανότητες. Η πολιτική σταδιοδρομία της υπήρξε μεγάλη. Τακτοποίησε τα οικονομικά του Κράτους.Προόδευε τότε το Κράτος εις όλους τους τομείς. Ανεδείχθη η Όλγα ικανοτάτη εις την Διοίκηση.
          Σπουδαιότερα όμως υπήρξε η θρησκευτική σταδιοδρομία της. Υπήρξε, καθώς λέγει ο Νέστωρ, η ανατολή και το άστρο της Σωτηρίας της Ρωσίας. Κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες δια τον εκχριστιανισμό του Ρωσικού λάου. Η ζωή της ομοιάζει με την ζωή του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Όπως Εκείνος εργάστηκε για την επικράτηση του Χριστιανισμού, έτσι και αυτή αγωνίστηκε δια την εξάπλωση του Χριστιανισμού εις τας αχανείς χώρας της Ρωσίας.
          Είναι δύσκολο να περιγράφει κανείς, με λεπτομέρειες, τις μεγάλες προσπάθειές της και την αδιάκοπο διδασκαλία της για να διαφωτίσει το Ρωσικό λαό και τον άπιστο γιό της Σβιατοσλάβον, τους οποίους δίδασκε, όχι μόνον με την διδασκαλία της, αλλά πολύ περισσότερο και με τις άοκνες προσπάθειές της.

         Προσπαθούσε να τραβήξει τον κόσμο στο Χριστό. Έκανε ολονύκτιες δεήσεις και ικεσίες και με θερμά δάκρυα παρακαλούσε το Θεό να φωτίσει και να καθοδηγήσει τον εθνικό 
γιό της και το Ρωσικό λαό, ώστε να γνωρίσουν τον Αληθινό Θεό και τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό.
         Αλησμόνητο παράδειγμα της θερμής διδασκαλίας της, είναι και τα τελευταία συγκινητικά λόγια, πού είπε στο γιό της. Αυτά μοιάζουν πολύ με τα συγκινητικά λόγια της Αγίας Ανθούσας της Μητέρας του Ιερού Χρυσοστόμου. Και οι δυο αυτές μητέρες παρακαλούσαν τους γιούς των, να περιμένουν τον θάνατον τους και να μην τις εγκαταλείψουν έως ότου πεθάνουν. Αυτή μάλιστα παρακαλούσε το γιό της Σβιατοσλάβον να τον δει προτού πεθάνει Χριστιανό και με ζήλο μεγάλο.
   Η Αγία Όλγα επισκέφθηκε κάποτε με την ακολουθία της το Βυζάντιο, την Κωνσταντινούπολη. Εκεί της έκαμαν μεγάλη υποδοχή για τον μεγάλο αγώνα της υπέρ του Χριστιανισμού. Όταν κατόπιν επέστρεψε στη Ρωσία, έκαμε πολύ μεγαλύτερους αγώνες και προσπάθειες για τον λαό, αλλά και διά τον εαυτόν της, τον καταρτισμό της και τον Αγιασμό της. Παρέδωσε στο Θεό αναρίθμητες ψυχές.
         Τόσον μάλιστα πολύ εργάστηκε αυτή για την Πίστη και για την Εκκλησία του Χριστού, ώστε της δόθηκε και ο τίτλος της Ισαποστόλου. Αυτόν τον τίτλο τον έχουν ελάχιστοι 
στην Ιστορία.
Η Αγία Όλγα παρέδωσε την Αγία της ψυχή στον Κύριο. Την 11ην Ιουλίου. Την ημέρα αυτή την εορτάζει και η Αγία μας Εκκλησία.


Ἀπολυτίκιον
Τό φέγγος τῆς πίστεως ἐνδεδεγμένη λαμπρῶς, πρός γνῶσιν σωτήριον τόν σόν λαόν ἀσφαλῶς ὠδήγησας, ἔνδοξε. Ὅθεν ὡς ἀπαρχήν σέ τῷ σῶ ἔθνει Ἁγίαν, 
ἄσμασιν εὐσεβείας, Ἰσαπόστολε Ὄλγα Χρίστος γάρ ὄν ἠγάπησας, ἀξίως ἐδόξασε.
Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ'. Θείας πίστεως
Θείας πίστεως, αρχή αγία,αναδέδειξαι, εν τη Ρωσία, προσελθούσα του Σωτήρος τη χάριτι, και εν αυτή τον λαόν σου προσήγαγες, ως αληθής βασιλίς και θεόληπτος. 
Όλγα ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.
Κοντάκιον Ἦχος δ΄ Ἐπεφάνης σήμερον
Ὡς ἠῶς πολύφωτός της εὐσεβείας, τῷ Σῶ ἔθνει δέδεξαι, Ὄλγα θεόφρων Βασιλίς, Εὐαγγελίου τήν ἔλαμψιν, ἐν τή ψυχή σου δεχθεῖσα Πανεύφημε