Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2022

Εις μνήμην της κάθε Μάρθας...


 |ΣΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΣΧΟΛΗ (καύση άψυχων σωμάτων) - ΝΩΝΤΑΣ ΣΚΟΠΕΤΕΑΣ

...Δεν το΄ χασε το σπλάχνο της η μάνα που του μιλά στο Κοιμητήρι!
Δεν χάνεται ο άνθρωπος!
Δεν είναι κουμπί, δεν είναι αντικείμενο για να απολεσθεί!
Δεν εξαλείφεται η ύπαρξή του, είναι αιώνιος και ζων...

Πρωινό Αυγουστιάτικο κάτω απ τον Ταΰγετο.
Στα τελειώματά του το καλοκαίρι .
Ατμόσφαιρα καθάρια!
Η ματιά σου, ανεμπόδιστη φτάνει ως την άκρη του γαλάζιου.
Οξυγόνο αμόλυντο ξεχείλιζε στα στήθη, σαν ανεβαίναμε με τον Γιώργη το ανηφορικό πετρωτό καλντερίμι.
Αφήσαμε τα γυναικόπαιδα να κοιμούνται και μόλις αχνοβασίλεψε ο ηλιάτορας πίσω απ την πυραμίδα του πενταδάχτυλου, πήραμε τον δρόμο για τα ελατόφυτα ψηλώματα που ακουμπάνε ουρανό.
Λίγο νερό σ ένα παγουράκι και ένα μαγκούρι κομμένο από δασύσκιωτη μουριά να στηρίζει στο δυσκόλεμα και στα αγκαθωτά περάσματα.
Η θάλασσα στο πέρα κάτω, προβάλλει σαν υφάδι απαλό στρωμένο γύρω από την πέτρα και την ελιά, την ευλογημένη μάνα-γη των Μανιατών.
Πως πέρασε έτσι άλαλα τόση ώρα!
Γεμάτη από αναρίθμητες λέξεις η σιωπή.
Κελαηδιστές του ουρανού μέσα σε δροσοστάλαχτες φυλλωσιές, φτέρες και περήφανα αειθαλή , προσθέτουν κι άλλες δοξολογίες, σ αυτές που ήδη η ψυχή μας ήδη αναπέμπει.
Στο κατέβασμα, τολμάμε να αρθρώσουμε λίγες λέξεις και να νοθεύσουμε για ελάχιστα τους ήχους του Θεού.
- Κουράστηκα αδελφέ μου! Ας ξαποστάσουμε λίγο!
Εκείνη τη στιγμή περνάγαμε μπροστά απ το Κοιμητήρι των Πριπιτσίων.
-Να, ας μπούμε εδώ να πάρουμε μια ανάσα! Θυμήθηκα τότε ξαφνικά έναν Αγιορείτη σοφό Γέροντα, τον Προφητηλιάτη π.Ιωακείμ, που έχει τοποθετήσει πάνω απ το Κοιμητήρι και το οστεοφυλάκιο της Σκήτης του, μιαν επιγραφή: Φιλοσοφική Σχολή!
-Ας μπούμε λοιπόν να φοιτήσουμε! είπα στον Γιώργη που στιγμιαία απόρησε …
-Στη Φιλοσοφική σχολή…του είπα και μπήκε αμέσως στο νόημα !
- Τέσσερις έχουμε εδώ στο Ξεχώρι!
Κάθε μια σπουδαία…έχει βγάλει αρκετούς τελειόφοιτους και έχει προβιβάσει και κάποιους για ανώτατες σπουδές …αιώνιες , στο Πανεπιστήμιο του Παραδείσου!
Κάποιος είπε, πως η ζωή αυτή η πρόσκαιρη δεν είναι τίποτε άλλο, παρά ένας διαρκής αγώνας να απομακρύνουμε συνεχώς το ρ από το άγριο και να το μεταστρέφουμε σε άγιο!
Το τόσο φιλεπίστροφο αυτό γράμμα!
Σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή της εισόδου μας , πως αγώνα πρέπει να κάνουμε για να απομακρύνουμε και το β αυτού του κόσμου του μάταιου και σκοτασμένου από το μακάβριο και να το κάνουμε μακάριο!
Γιατί μόνο μακάριος, χαρούμενος αληθινά και με ελπίδα Ζωής αιωνίου μπορεί να εξέλθει κανείς από μια…Φιλοσοφική σχολή!
Φωτογραφίες και μηνύματα χαραγμένα πάνω στο μάρμαρο στην πέτρα και στο ξύλο!
Άλλα φανερά και άλλα μυστικά:
Προσδοκώ Ανάσταση νεκρών!
Να πεθάνεις πριν πεθάνεις για να μην πεθάνεις όταν πεθάνεις!
Κύριε εδοκίμασάς με και έγνως με.
Μη συναπολέσεις ταις αμαρτίαις μου!
Ζωής ο Κυριεύων και του Θανάτου, μνήσθητι Κύριε του δούλου Σου!
Τόσες σκέψεις , τόσα μηνύματα , τόση ελπίδα να φωλιάσει μέσα σου!
Δάκρυα ποτισμένο κάθε προσκεφάλι προς την Ανατολή με ένα Σταυρό ακουμπισμένο πάνω του.
Δάκρυα προσδοκίας και καρτερίας, όχι απελπισιάς!
Δάκρυα προσμονής για το μεγάλο αντάμωμα!
Κι όμως, κάποιοι έχουν βαλθεί αυτές τις φιλοσοφικές σχολές να τις εξαλείψουν!
Να αφαιρέσουν την ελπίδα απ΄ τις ψυχές μας , την βεβαία του αιωνίου.
Να επαναφέρουν το αταίριαστο β μέσα στο μακάριο, να μονιμοποιήσουν και νομιμοποιήσουν ανίερα το μακάβριο…
Όλοι αυτοί μανιωδώς και δαιμονιωδώς, προσπαθούν σήμερα να επιβάλλουν την καύση των σωμάτων μετά τον αποχωρισμό τους από την αθάνατη ψυχή.
Δεν έχουν αντικρίσει ποτέ τους όλοι αυτοί άφθαρτο σκήνωμα!
Στου Ιονίου τα νησιά, στης Αγίας γης τα σεβάσματα , στου Σαν Φραντσίσκο και στου Σβιρ τα αγιομέρια!
Μα κι όταν τα είδαν τα χλεύασαν απαίσια!
Δεν έχουν δει ποτέ τους όλοι αυτοί και δεν έχουν αγγίξει τα χείλη τους, Ιερά λείψανα μυροβλύζοντα αρρήτως, στα μέρη του Άθωνα, στα Μετέωρα και σε κάθε γωνιά της Ορθοδοξίας, με θερμοκρασία σώματος, που άλλοι νιώθουν κι άλλοι, ακριβώς σιμά τους, δεν αντιλαμβάνονται το παραμικρό, πιστοποιώντας με αυτόν τον τρόπο το υπέρλογο, την διαρκή παρουσία του Θεού μέσα από τους Αγίους Του, τα θαύματα και τα θαυμάσια Του.
Δεν έχουν δει ανίατες ασθένειες να θεραπεύονται αυτοστιγμεί, στο πρώτο σταύρωμα πάνω στο νοσούν μέρος του σώματος!
Δεν έχουν θωρήσει και μανάδες να μιλούν γλυκά με τα κεκοιμημένα σπλάχνα τους , με μια χαρμολυπημένη απαντοχή, σε μια ολοζώντανη σχέση κοινωνίας και αληθινής Ζωής μακάριας και όχι μακάβριας!
Δεν το΄ χασε το σπλάχνο της η μάνα που του μιλά στο Κοιμητήρι!
Δεν χάνεται ο άνθρωπος!
Δεν είναι κουμπί, δεν είναι αντικείμενο για να απολεσθεί!
Δεν εξαλείφεται η ύπαρξή του, είναι αιώνιος και ζων!
Καρτερεύει την Ζωή του μέλλοντος αιώνος!
Κι αν τον κάψουμε δεν τον εξαφανίζουμε .
Ας ακούσουμε κάποτε επιτέλους την προφητεία του Ιεζεκιήλ την Μεγάλη Παρασκευή τη νύχτα, μετά την περιφορά του Επιταφίου.
Το παραμικρό απειροελάχιστο ίχνος μορίου που ταξιδεύει αιώνες τώρα στον αέρα, θα λάβει ξανά σάρκα, οστά και νεύρα!
Μιλάει ο Θεός εκείνο το βράδυ!
Και υπόσχεται και βεβαιώνει!
Στις μέρες μας γίνεται λόγος μόνο για τα δικαιώματα των ανθρώπων!
Για το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση , στον αυτοπροσδιορισμό, στον προσανατολισμό…
Καμιά έστω αναφορά στου Θεού τα δικαιώματα!
Δίδαξόν με τα δικαιώματά Σου!
Λέμε και επαναλαμβάνουμε από συνήθεια μόνο!
Να λοιπόν, μια άλλη παράμετρος που ελάχιστοι λαμβάνουν υπόψη:
Ο άνθρωπός μας για παράδειγμα, είχε εκδηλώσει την επιθυμία να αποτεφρωθεί μετά τον θάνατό του.
Και εμείς που γνωρίζουμε και πιστεύουμε και δεν έχουμε υποτίθεται πλανηθεί από τις ολέθριες μεθοδείες του μισόκαλου, σπεύδουμε να σεβαστούμε την επιθυμία του άρτι κοιμηθέντος ανθρώπου μας!
Και στέλνουμε το άψυχο σώμα του στην αρνησίθεη κάμινο!
Εμείς που γνωρίζουμε και διαλαλούμε πως πιστεύουμε στης πίστης μας τα σωτήρια δόγματα και στην πανσέβαστη ιερά μας παράδοση!
Τώρα που η ψυχή του ταξιδεύει, έχοντας πλέον πλήρη γνώση του ορατού και αοράτου κόσμου , με αγωνία μας φωνάζει :
- Μην σεβαστείτε την τελευταία μου επιθυμία! Μην με κάψετε αδελφοί μου, σας εκλιπαρώ!
Ακούστε με!
Ακούστε την κλαίουσα ψυχή μου!
Βάλτε με και εμένα σ ένα μνημούρι, σε τάφο ταπεινό με καντηλάκι ακοίμητο να παρακαλεί το έλεος του Κυρίου!
Μην με κάψετε!
Σας ικετεύω!
Υπάρχουν δόξα τω Θεώ κάποιοι που δεν σέβονται την τελευταία επιθυμία του δικού τους ανθρώπου!
Και εκείνος από ψηλά τους ευχαριστεί!
Και αναπαύεται η ψυχούλα του!
Και καίει το φιτίλι της ελπίδας στην Φιλοσοφική σχολή, όπου πλέον και εκείνος διδάσκει… Στη μακαρία σχολή της προσμονής και της Ελπίδας!

Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από το βιβλίο:
"Πόσα χωράνε σε ένα Αμήν;"
(εκδ.Πρόμαχος Ορθοδοξίας 2019)
και από ομότιτλη εκπομπή, όπως οπτικοποιήθηκε από την αδελφή μας και συνεργάτιδα Στεφανία Στ.

Από μια μεγάλη Αγία, ένας «πατέρας» προδότης και λιποτάκτης «χριστιανός»...

 



Η Αγία Ακυλίνα

Η ΑΓΙΑ ΑΚΥΛΙΝΑ - 
ΝΥΜΦΗ ΧΡΙΣΤΟΥ 
Η Αγία Ακυλίνα γεννήθηκε το έτος 1745 μ.Χ. στο Ζαγκλιβέρι της Θεσσαλονίκης. Το σπίτι της σώζεται μέ­χρι και σήμερα, όχι βέβαια σε καλή κατάσταση. 
Εδώ ζούσε μαζί με τους χριστιανούς γονείς της τον πατέρα της το Γιώργη και τη Μητέρα της που δυστυχώς δε διασώθηκε το όνομά της. Μια μέρα ο πατέρας της Ακυλίνας μάλωσε με ένα τούρκο και πάνω στο θυμό του μαχαίρωσε τον τούρκο και τον άφησε νεκρό. Όλο το χωριό αναστατώθηκε και όλοι οι Χριστιανοί τρομαγμέ­νοι έτρεχαν να κρυφτούν για να γλυτώσουν απ' την μα­νία των τούρκων για εκδίκηση. Ο Γιώργης καταδικάζε­ται σε θάνατο, οι τούρκοι θα τον κρεμάσουν. Αν όμως θέλει να γλυτώσει τη ζωή του, υπάρχει λύση, αρκεί να τουρκέψει. Ο Γιώργης δειλιάζει μπρος στην κρεμάλα, προδίδει την πίστη του και υπόσχεται να τουρκέψει σιγά-σιγά και την οικογένειά του. 
Οι Χριστιανοί σαν το άκουσαν φαρμακώθηκαν: «Ακούς εκεί, να βρεθεί Ζαγκλιβερινός να προδώσει τη Πί­στη του!». Όλοι με ένα στόμα έλεγαν. 
Εκείνες όμως που φαρμακώθηκαν πιο πολύ, ήταν η Γυναίκα του και η Ακυλίνα. 
Ντυμένες και οι δυο στα μαύρα, κλείστηκαν μέσα και κλαίνε για τον πατέρα τους που έγινε προδότης της πίστεως και της πατρίδος. Άδικα η καλή του γυναίκα προσπαθεί να τον κάνει να συνέλθει, να Μετανοήσει, να Εξομολογηθεί. Αυτός τυφλωμένος από τα δώρα, ούτε θέλει ν' ακούσει για το Όνομα του Χριστού. 
Έτσι η μόνη παρηγοριά της Μάνας μένει τώρα η Ακυλίνα, και προσπαθεί να την αναθρέψει όσο πιο καλά γίνεται Χριστιανικά σα να διαισθάνονταν ότι θ' ακολου­θήσει το δρόμο του Μαρτυρίου. 
Και δεν άργησε να ξεσπάσει η καταιγίδα. Το έτος 1764 μ.Χ. ο Γιώργης παίρνει διαταγή του πασά που ήταν διοικητής της Θεσσαλονίκης να πείσει την κόρη του να γί­νει τουρκάλα, γιατί την είδε στη βρύση και θαμπώθηκε από την ομορφιά της ο γιος του και τη θέλει για γυναί­κα του. Χάρηκε ο Γιώργης γι' αυτή την μεγάλη τιμή, και τρέχει στο σπίτι του να της πει το μεγάλο νέο και τα μάτια του γυάλιζαν γι' αυτά που του έταξε ο πασάς. Η Ακυλίνα πάγωσε. Μάνα και Κόρη τον βγάζουν έξω από το σπίτι και ούτε θέλουν να τον ακούσουν. Αλλά ο «τούρκος» δεν υποχωρεί εύκολα. Λυσσάει, στην αρχή με γλυκόλογα και υποσχέσεις, όταν όμως βλέπει την Α­κυλίνα να μένει ασυγκίνητη σε όλα αυτά, αλλάζει τακτι­κή και διατάζει βασανιστήρια. Η ατίμητη Μάνα την εμ­ψυχώνει γενναία λέγοντάς Την:
-Παιδί μου πρόσεχε, μην αρνηθείς το Χριστό. Αυτή η ζωή είναι πρόσκαιρη μπροστά στον Παράδεισο και στην Αιωνιότητα Της Μακαρίας Ζωής.

Τα μαρτύρια αρχίζουν.
Την γυμνώνουν, την χτυπούν, την μαστιγώνουν με βέργες και συρματένια σχοινιά. Το σώμα της γίνεται ό­λο μια πληγή. Το αίμα της χύνεται ποτάμι και βάφει τη Μακεδονική γη του Ζαγκλιβερίου. Η Ακυλίνα έχει τα μάτια στον Ουρανό και προσπαθεί να επαναλάβει:
«Χριστιανή είμαι και Χριστιανή θα πεθάνω».
Τρεις μέρες την βασάνισαν. Την τρίτη μέρα το απόγευμα μέσα στους πόνους και στην αιμορραγία την φέρ­νουν στο σπίτι της. Η Μάνα της την σφίγγει στην α­γκαλιά της μόλις τη βλέπει και το μόνο που νοιάζεται να ρωτήσει είναι:
«Παιδί μου μήπως δείλιασες και αρνήθηκες το Χριστό;»
Η Ακυλίνα προσπαθεί με δυσκολία να απαντήσει:
«Μητέρα έκανα όπως μου είπες. Το διαμάντι που μου εμπιστεύθηκες το φύλαξα καθαρό και αμόλυντο και τώρα πάω κοντά στο Χριστό και Θεό μου».
Ήταν 27 Σεπτεμβρίου 1764 όταν έφυγε η  Αγία της ψυχή.
Από το Άγιο Λείψανό της ξεχύθηκε μια ανέκφρα­στη Ουράνια ευωδία και όλοι οι δρόμοι απ' όπου το πέ­ρασαν ευωδίαζαν για πολλές ήμερες.
Οι τούρκοι για να τη θεωρήσουν δική τους έστω και μετά θάνατο, διέταξαν να τη θάψουν στο τουρκικό νε­κροταφείο, δίπλα στην πλατεία του χωριού.
Το ίδιο βράδυ ένα φως κατέβηκε πάνω στον τάφο της σαν άστρο και έμεινε για ώρες πολλές.
Τότε τρεις Ορθόδοξοι Ζωντανοί Χριστιανοί, Παλληκάρια του Χριστού έκαναν όρκο μυστικό και έκλεψαν το σώμα της Αγίας. 

Πού το έθαψαν όμως; Παραμένει ακό­μη άγνωστος ο τόπος. Πιστεύουμε ότι θα το αποκάλυψη ο Κύριος στους εσχάτους χρόνους...*

Η Μνήμη Της τιμάται στις 27 Σεπτεμβρίου.
* * *

Απολυτίκιον της Αγίας (ως προς τον Συνάναρχον Λόγον)

Ζαγκλιβέριον χαίρει εν τη αθλήσει σου, η σε βλαστήσασα κώμη ως άνθος εύοσμον,
Ακυλίνα του  Χριστού καλλιπάρθενε. συ γαρ ενήθλησας στερρώς, και εδέξω εκ Θεού το στέφος της αφθαρσίας, εκδυσωπούσα απαύστως, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»


~ Πρωτοδημοσιεύσαμε στις 23 Σεπτ. 2015

* Κι όμως. 7 χρόνια μετά είμαστε στην ευχάριστη θέση να λέμε πως ο τόπος που εκείνα τα 3 παλληκάρια έθαψαν την Αγία δεν μας είναι πλέον άγνωστος! Και όχι μόνο αυτό. Δεν βρέθηκε μόνο μια Αγία, αλλά δύο...!!! Δες...


* Δύο νέες κοπέλες που προτίμησαν το μαρτύριο από το να παραδώσουν το σώμα και την ψυχή τους στα χέρια των μουσουλμάνων…

260 χρόνια μετά...

|"αμφ.": 

Εκπληκτικές οι ιστορίες & των 2 "κοριτσιών"!!! 

Θα μπορούσαν να είχαν συμβεί & σήμερα...



Η αγία νεομάρτυς Κυράννα, 

η φίλη της αγίας Ακυλίνας - Αγγελίνας…

8 Ιανουαρίου: τιμάται η μνήμη της αγίας νεομάρτυρος Κυράννας
27 Σεπτεμβρίου η μνήμη της φίλης της, αγίας νεομάρτυρος Ακυλίνας

2,5 αιώνες μετά το μαρτύριό τους…βρέθηκαν στην Όσσα, θαμμένα σε πολύ μικρή απόσταση, τα λείψανα της αγίας Κυράννας και της αγίας Ακυλίνας. 

Δύο νέες κοπέλες που προτίμησαν το μαρτύριο από το να παραδώσουν το σώμα και την ψυχή τους στα χέρια των μουσουλμάνων…

” Ἡ Ἁγία Κυράννα μοῦ ἐνεφανίσθη σέ ἐνύπνιον καί μοῦ ὁμίλησε γιά τήν φίλη της, ὅπως ἀποκαλοῦσε τήν Ἀγγελίνα, και ότι είναι και μαζί συνυπάρχουν...”, διηγήθηκε ευλαβής γυναίκα. (δείτε εδώ).

Και ο Θεός ευδόκησε να φανερωθούν τα άγια λείψανά τους για να μας στηρίζουν στους δύσκολους καιρούς που ζούμε…σήμερα που σε άλλες χώρες (βλέπε Συρία…), αδελφοί μας μαρτυρούν για την πίστη τους και χύνουν το αίμα τους για τον Χριστό.

Ίσως σε εμάς δεν τεθεί το δίλημμα : “την πίστη σου ή την ζωή σου”. Όποιος όμως επιθυμεί να ζήσει κατά Χριστόν, υφίσταται το μαρτύριο της συνειδήσεως…


|τα γεγονότα που συγκλόνισαν την όσσα και όχι μόνο και οι φωτογραφίες από το μέρος που βρέθηκαν εδώ... 
πηγη.ΑΜΦΟΤΕΡΟΔΕΞΙΟΣ

Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου 2022

Σε τι διαφέρουμε από την ευλογημένη Ξένια τής Πετρούπολης;


 
Ευλογημένη Ξένια της Πετρούπολης. Καλλιτέχνης: Αλεξάντερ Πρόστιεφ
 

Η ίδια η ουσία του επιτεύγματος τής κατά Χριστόν σαλότητας στο πρόσωπο τής Αγίας Ξένιας της Πετρούπολης αποτελεί το θέμα τής συζήτηση μας με τον πνευματικό τής Μονής Ντονσκόι, Ιερομόναχο Βαλεντίνο (Γκουρέβιτς).

"Σαν τον εαυτό σου"

Σήμερα, 24 Ιανουαρίου / 6 Φεβρουαρίου, γιορτάζουμε την μνήμη τής Αγίας Ευλογημένης Ξένιας τής Πετρούπολης, την οποία ιδιαιτέρως τιμούν οι πιστοί τής εκκλησίας μας. Παρ΄όλα αυτά, ήταν μόλις πρόσφατα, στο τέλος της 70χρονης διακυβέρνησης τού αθεϊστικού καθεστώτος, που η ευλογημένη Ξένια αγιοκατατάχτηκε.

Την Ευλογημένη Ξένια, που σαν στόχο για τον εαυτό της είχε θέσει το κατόρθωμα τής κατά Χριστόν σαλότητας, δηλαδή, ένα κατόρθωμα στο οποίο το μη-κοσμικό στοιχείο τού Χριστιανισμού εκφράζεται στην πληρέστερη και πλέον ασυμβίβαστη του μορφή, όταν η οποιαδήποτε προσκόλληση στα κοσμικά έχει εγκαταλειφθεί. Ένας άθλος στον οποίο το άτομο επιδιώκει να επικεντρωθεί πλήρως στην εντολή: «ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ διανοίᾳ σου» (βλ. κατά Ματθαίον κεφ. 22 εδ. 37).

Όπως και στην: «δευτέρα δὲ ὁμοία αὐτῇ· ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» (βλ. κατά Ματθαίον κεφ. 22 εδ. 39). Και η Ευλογημένη Ξένια αγάπησε τον αποθανόντα κοντινό της άνθρωπο όπως τον εαυτό της, δίνοντας έτσι το παράδειγμα για μια τέτοια αγάπη - στο σημείο που να ταυτιστεί ακόμη μαζί του, με το φοράει τα ρούχα του του και το να απαιτεί να την καλούν με το όνομά του.

Ας ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στην ουσία αυτού του περίεργου χριστιανικού κατορθώματος - τής κατά Χριστόν σαλότητας - που ξεκινά από τα αρχαία χρόνια, και που προέρχεται από τα σπλάχνα τού αιγυπτιακού μοναχισμού. Και το οποίο κατόρθωμα, σε ύστερους χρόνους, ριζώθηκε ιδιαίτερα στο έδαφος τής Ρωσικής Ορθοδοξίας.

Τι αντίθεση με εμάς τούς υπόλοιπους

Το «απόκοσμο» τού Xριστιανισμού εκδηλώνεται ιδιαίτερα ζωντανά και ασυμβίβαστα μέσα αυτό ακριβώς το επίτευγμα. Οι σαλοί δεν επιδεικνύουν το παραμικρό ενδιαφέρον για τα τεκταινόμενα σε αυτόν τον κόσμο. Η διαθήκη τού Κυρίου - «ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι» (βλ. κατά Μάρκο κεφ. 8 εδ.34) - ακολουθείται από τούς σαλούς στον υπέρτατο και πλέον ασυμβίβαστο βαθμό. Συγκεκριμένα, απορρίπτουν την οποιαδήποτε μέριμνα τής καθημερινότητας: δεν τούς ενδιαφέρει ούτε φαγητό, ούτε ρούχα ούτε στέγη, ούτε πώς φαίνονται στα μάτια των άλλων. Πέρα από την σωφροσύνη τους, διακρίνονται επίσης από την πλήρη απουσία οποιασδήποτε αυτοθεοποίησης. Οι περίεργες ενέργειές τους προκαλούν τον γέλωτα, δυσαρέσκειες, προσβολές απέναντι στο πρόσωπό τους, και αυτοί από την μεριά τους, βλέπουν όλα αυτά σαν μια ευκαιρία να ασκηθούν στην ανεξικακία κι ευκαιρίαν για να προσεύχονται για τούς υβριστές τους.

Πόσο διαφορετικοί είναι από μάς τούς υπόλοιπους! Πόσο άγχος, θλίψη και δυστυχία βιώνουν οι άνθρωποι όταν δεν έχουν εισόδημα, ένα διαμέρισμα, όλα αυτά που θεωρούν απαραίτητα για να παρέχουν στον εαυτό τους τροφή και ρούχα. Πόσο μάς απασχολεί το πώς δείχνουμε στα μάτια των άλλων, κι ότι μπορεί να σκέφτονται άσχημα για μάς.

Και το χειρότερο για εμάς είναι εάν, Θεός φυλάξοι, μάς θεωρούν χαζούς. Καλύτερα να περνιόμαστε για ανήθικοι, παρά για ανόητοι - αυτό είναι αποκλειστική ιδιότητα, εγγενής, σε αντίθεση με όλα τα άλλα πλάσματα τής Κτίσης, τού Ανθρώπου.

Και οι σαλοί αρνούνται ακόμη να χρησιμοποιήσουν το μυαλό τους, χωρίς να φοβούνται ότι θα χαρακτηριστούν ανόητοι, γιατί το μόνο που επιζητούν είναι γνωρίζουν την Σοφία και το θέλημα του Θεού, πράματα απείρως ψηλότερα από τα όρια τού ανθρώπινου λογισμού.

Να μην αφήσουμε, επ΄ουδενί λόγω, άλλα πράματα να αποσπάσουν την προσοχή μας

 
Στο καφτάνι τού Αντρέι Φεντόροβιτς. Καλλιτέχνης: Alexander Prostev
 

Πόση προσοχή και ψυχική δύναμη χάνουμε από την κάθε δυσαρέσκεια, τον θυμό, τον ερεθισμό ή τις βρώμικες ψυχικές κινήσεις που σχετίζονται με την δράση τού πάθους τής ασωτίας. Κι από την άλλη, για χάρη του Χριστού, οι σαλοί μπορούν να επικεντρωθούν αδιάκοπα στην αγάπη για τον Θεό και στην επικοινωνία μέσω τής προσευχής μαζί Του. Στην αγάπη προς τον πλησίον τους και στην προσευχή γι΄αυτόν, όπως για τον εαυτό τους.

Μετά τον θάνατο τού αγαπημένου της συζύγου, η Αγία Ευλογημένη Ξένια δεν ήθελε κανέναν νέο γάμο. Θέλοντας να προσευχηθεί για τον αποθανόντα, ο οποίος έφυγε ξαφνικά, χωρίς χριστιανική προετοιμασία, κατάλαβε αμέσως ότι για πραγματική, εστιασμένη, ανεμπόδιστη προσευχή, ήταν απαραίτητο να εγκαταλείψει όχι μόνο οποιεσδήποτέ σκέψεις περί νέων δεσμών γάμου, αλλά ήταν επίσης απαραίτητο να απελευθερωθεί από όλους τούς άλλους δεσμούς με τον κόσμο αυτόν, δεσμούς με τούς οποίους ο κόσμος αυτός κλείνει την ψυχή στον εαυτό της, για να την αποσπάσει την προσοχή της από το πλέον απαραίτητο (ΣτΜ: «ἑνὸς δέ ἐστι χρεία», βλ. κατά Λουκά, κεφ10 εδ.42).

Πώς ο Κύριος φροντίζει για την σωτηρία πολλών

Όταν οι άνθρωποι έρχονται στην Εκκλησία, μερικές φορές για πρώτη φορά, συντετριμμένοι από τον θάνατο των αγαπημένων τους, οι ιερείς, για να τούς παρηγορήσουν, τούς λένε ότι όλοι είναι ζωντανοί για τον Θεό, αλλά ότι για να βοηθήσουν τούς αποθανόντες να έχουν μια καλύτερη τύχη, πρέπει να προσευχηθούν για την ανάπαυση των ψυχών τους, και μάλιστα, η δύναμη αυτής τής προσευχής συναρτάται με την ψυχική κατάσταση αυτού που προσεύχεται. Όποιος θέλει να προσευχηθεί για τούς άλλους - ζωντανούς και θανόντες, πρέπει να ξεκινήσει με τον εαυτό του, με τη δική του πνευματική υγιεινή, την υγιεινή τής ψυχής, η οποία είναι πιο σημαντική από την υγιεινή του σώματος, γιατί είναι η προσευχή των δίκαιων που εισακούγεται.

Έτσι, είναι απαραίτητο να διαβάζουμε τις πρωινές και βραδινές προσευχές, το Ψαλτήρι, τις Αγίες Γραφές, να πηγαίνουμε στην εκκλησία, να ασπαζόμαστε τα λείψανα, τις εικόνες και τον σταυρό, να πίνουμε το αγιασμένο ύδωρ αλλά και να το χρησιμοποιήσουμε, να παίρνουμε αντίδωρο, να καθαρίζουμε τακτικά την συνείδησή μας μέσα από το Μυστήριο τής Μετάνοιας, να μεταλαμβάνουμε των Καθαγιασμένων Τιμίων Δώρων του Θεού. Και, φυσικά, να αγωνιζόμαστε ώστε τίποτα το εξωτερικό να μην αποσπά την προσοχή μας από την προσευχή, προσευχή που μάς φέρνει σε επικοινωνία με τον Θεό.

Δηλαδή, δεν πρέπει να υπάρχουν είδωλα που να αποσπούν την προσοχή μας από τον Ένα Θεό, τον Οποίο πρέπει να «ἀγαπήσεις .. ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ διανοίᾳ σου» και «τὸν πλησίον σου (αυτόν για το οποίον προσευχόμαστε) ὡς σεαυτόν». Που είναι το ίδιο με το «ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι».

Και αν αυτό το κάνει κάποιος, από τον οποίο ο θάνατος έχει πάρει κάποιον που αγαπούσε, θα σωθεί κι ο ίδιος, γιατί θα έχει προετοιμάσει σωστά την ψυχή του για την στιγμή τού θανάτου του, αλλά και θα βοηθήσει με την προσευχή του αυτόν για τον οποίο προσεύχεται. Να πώς η Θεία Πρόνοια φροντίζει για την σωτηρία πολλών. Και υπό αυτήν την έννοια, η Ευλογημένη Ξένια μπορεί να ειδωθεί ως παράδειγμα τέτοιας ανιδιοτέλειας στην προσευχή για ένα αγαπημένο πρόσωπο.

Η σύνδεση των ψυχών μας

 
Κατά τη διάρκεια τής ημέρας, η Ευλογημένη Ξένια περιπλανιόνταν στην πόλη. Καλλιτέχνης: Αλεξάντερ Πρόστιεφ
 

Η ανιδιοτέλεια δεν είναι ένα συχνό γνώρισμα των ανθρώπων. Ζουν στον τον κόσμο με την προσοχή τους διασκορπισμένη σε πολλά διαφορετικά μάταια θέματα, και τότε η προσευχή χάνει σε δύναμη - όπως λένε, «ο χρόνος θεραπεύει τα πάντα».

Κάτι τέτοιο δεν συνέβαινε, όμως, με την Ευλογημένη Ξένια. Η αγάπη της για τον θανόντα σύζυγό της ήταν ακριβώς το είδος της αγάπης που κάνει τον «έναν από τούς δύο» - όταν οι δύο έσονται εις σάρκαν μίαν. Σύμφωνα με έναν από τούς πνευματικούς νόμους, η κατάσταση τής ψυχής τού αποθανόντος επηρεάζεται από την κατάσταση τής ψυχής εκείνων που είναι κοντά σε αυτόν και που παραμένουν στην γη. Εάν οι αγαπημένοι τού αποθανόντος βρίσκονται σε προσευχή- κοινωνία με τον Θεό, τότε η γαλήνη τους μεταδίδεται στην ψυχή τού αποθανόντος.

Κάπως έτσι, η Ευλογημένη Ξένια, που βρισκόταν σε συνεχή προσευχή με τον Θεό, ήταν ταυτόχρονα σε ενότητα με την ψυχή τού αγαπημένου της συζύγου. Κι αυτό, όχι μόνο εσωτερικά. Ακόμη κι κι εξωτερικά ταυτίζονταν μαζί του, φορούσε τα ρούχα του και απαιτούσε από όλους να την καλούν με το όνομά του ... Και όντας σε υψηλή ενότητα προσευχής με τον Θεό, προσέδεσε έτσι και την ψυχή αυτού στην ευλογημένη κατάσταση τής Βασιλείας των Ουρανών.

Και έτσι ώστε τίποτα από αυτόν τον κτιστό κόσμο να μην αποσπά την προσοχή της από την προσευχή, επέλεξε για τον εαυτό της απλά και μόνο το κατόρθωμα τής κατά Χριστό σαλότητας. Δηλαδή, επέλεξε την οδό τής πλήρους ανιδιοτέλειας, τού σεβασμού και τής πλήρους εστίασης στα Θεία. Πρώτο βήμα ήταν να διανείμει στην Εκκλησία και σε όσους είχαν ανάγκη όλη την μεγάλη περιουσία που τής είχε αφήσει ο σύζυγός της, συμπεριλαμβανομένης στέγασης, και σαν δεύτερο βήμα, φορώντας τα ρούχα τού συζύγου της, άρχισε να περιπλανιέται στους δρόμους της πόλης, ζώντας με έναν τρόπο που κουβαλούσε πάνω του τα χαρακτηριστικά αυτού τού περίεργου, και για τούς πιο πολλούς ανθρώπους, ακατανόητου κατορθώματος.

Οι συνθήκες διενέργειας τού κατορθώματος

Μετά το θάνατο τού συζύγου της, η Ξένια διανέμει το κτήμα. Καλλιτέχνης: Αλεξάντερ Πρόστιεφ
 

Ήταν σαν να είχε αφήσει πίσω της τα πάντα, ακόμη και το μυαλό της. Η παράξενη συμπεριφορά της οδήγησε τούς συγγενείς τού συζύγου της στο να προσπαθήσουν να αποτρέψουν την διάθεση τής περιουσίας της με το πρόσχημα ότι παρεφρόνησε. Κι όμως, οι γιατροί επιβεβαίωσαν ότι ήταν απολύτως ψυχικά υγιές και πλήρες άτομο, και ότι κανείς δεν είχε το δικαίωμα να την εμποδίσει να διαθέσει την περιουσία της σύμφωνα με την κρίση της.

Φυσικά, ένα τέτοιο κατόρθωμα μέσα στην πολυτάραχη ζωή τής πόλης μπορούν να το καταφέρουν μόνο αυτοί που έχουν ήδη αποκτήσει το χάρισμα τής συνεχούς προσευχής. Κι αυτό γιατί, ακόμη κι εάν κάποιος είναι αποφασισμένος να εγκαταλείψει τα πάντα στον κόσμο, παρ΄όλα αυτά η όραση κι η ακοή μπορούν να είναι οι πισόπορτες μέσα από τις οποίες τα τού κόσμου θα μπορούν να εισβάλλουν στο εσωτερικό τής ψυχής. Να υποθέσουμε, λοιπόν, ότι η Ευλογημένη είχε όντως το χάρισμα αυτής της προσευχής. Αλλά ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση, οι κατά Χριστόν σαλοί χρειάζονται κατά καιρούς να κάνουν προσευχή απομονωμένοι για να πετύχουν μια ιδιαίτερη ένωση με τον Θεό. Δεν χωρά αμφιβολία περί τής αναγκαιότητας αυτού, καθότι ο ίδιος ο Υιός τού Ανθρώπου αποσύρονταν κατά καιρούς στο όρος για να προσευχηθεί. Έτσι, η ευλογημένη Ξένια περιφέρονταν όλη την μέρα ντυμένη στην περίεργη ενδυμασία της στους δρόμους τής Πετρούπολης, και τη νύχτα αποσύρονταν έξω από την πόλη, στο χωράφι και εκεί προσεύχονταν, κι εκεί και την έβρισκαν μερικές φορές οι κάτοικοι της πόλης.

Όταν τούς έδωσε να καταλάβουν

Η παράξενη ενδυμασία της και η ψυχικά μειονεκτική συμπεριφορά της, προκαλούσαν τον γέλωτα και δυσαρέσκεια απέναντί της, ειδικά από τα αγόρια της πόλης. Οι κατά Χριστόν σαλοί χρησιμοποιούν κάποιες τέτοιες αντιδράσεις για να ασκηθούν στην ανεξικακία και στην προσευχή για τούς δυσαρεστημένους. Αλλά μερικές φορές υπάρχουν και περιπτώσεις ακραίων επιπλήξεων από την πλευρά των τελευταίων, ειδικά όταν πρόκειται για θέματα ανατροφής των παιδιών.

Έτσι, το βιβλικό περιστατικό με τον προφήτη Ελισαίο (βλ. Βασιλείων Δ΄, κεφ. 2 εδ. 23-24 [1] ) αποτελεί μάθημα για όλες τις γενιές, βάζοντάς τους να σκεφτούν και πώς να συσχετιστούν με τον λαό του Θεού, αλλά και γενικά για το ότι ο χλευασμός τής ανθρώπινης αδυναμίας είναι κάτι το απαράδεκτο.

Η Ευλογημένη Ξένια υπέμενε πάντοτε αγόγγυστα όλους τούς χλευασμούς και τις κοροϊδίες απέναντί της, αλλά μια φορά, όταν τα αγόρια άρχισαν να τής ρίχνουν πέτρες και σκουπίδια, την είδαν να τούς κυνηγάει με μια τρομερή μορφή, απειλώντας τους με το ραβδί της. Και από τότε σταματήσαν να την κοροϊδεύουν.

"Ο άντρας σου θάβει τη γυναίκα του"

Το κατόρθωμα τής σαλότητας προσέλκυσε γρήγορα την Χάρη τού Θεού στην Ευλογημένη, και οι κάτοικοι της Πετρούπολης άρχισαν να παρατηρούν ότι τα λόγια τής Ευλογημένης ήταν γεμάτα με κάποια μυστικά νοήματα και ότι συχνά αποδείχθηκαν προφητικά. Οι αμαξάδες την έπειθαν να πηγαίνει μαζί τους τουλάχιστον μια μικρή απόσταση και μετά από αυτό οι δουλειές θα πήγαιναν καλά εκείνη την ημέρα. Το ίδιο και με τούς εμπόρους που τής ζητούσαν να πάρει κάτι από τους πάγκους τους. Οι μητέρες παρατήρησαν ότι αν η Ευλογημένη χαϊδέψει το κεφάλι ή ευλογήσει το παιδί τους, τότε αυτό θα είναι υγιές και θα έχει προκοπή.

Υπάρχουν μαρτυρίες περί τής προφητικής της φροντίδα προς τις ευσεβείς οικογένειες. Κάποτε, όταν ήρθε στο σπίτι όπου ζούσε μια μητέρα με την προς παντρειά κόρη της, τούς συμβούλεψε να πάνε αμέσως στο νεκροταφείο, όπου «τώρα που μιλάμε, ο σύζυγός σου θάβει τη γυναίκα του». Οι γυναίκες, παραξενεύτηκαν μεν από τα περίεργα λόγια τής Ευλογημένης, έδειξαν όμως υπακοή κι έσπευσαν να πάνε εκεί. Κι όταν φτάσαν εκεί, βρήκαν έναν νεαρό γιατρό γονατισμένο και σε βαθιά θλίψη μπροστά στον φρεσκοσκαμένο ​​τάφο τής εξάφνου αποθανούσης συζύγου του, που τον άφησε με μικρά παιδιά. Και, χωρίς καν να καταλάβει πώς και γιατί, αυτός έπεσε στην αγκαλιά τής μητέρας και τής κόρης. Ένα χρόνο αργότερα, πρότεινε παντρειά στην κόρη, και έζησαν το υπόλοιπο της ζωής τους ευτυχισμένα. Και κληροδότησαν στα παιδιά να φροντίσουν τον τάφο τής Ευλογημένης Ξένιας.

... και άλλα περιστατικά στο κοιμητήριο

Μια μοναχική γυναίκα στην οποία η Ευλογημένη άφησε το σπίτι της, την συμβούλευσε κάποτε να πάει στο κοιμητήριο «για να βρεί τον γιο της». Η γυναίκα παραξενεύτηκε από αυτό που άκουσε, αλλά υπάκουσε στην συμβουλή τής Ευλογημένης. Και έφτασε εκεί την στιγμή που, κοντά στο κοιμητήριο, μια έγκυος γυναίκα, που χτυπήθηκε από μια άμαξα, γεννούσε κυριολεκτικά εκείνην την στιγμή στο έδαφος και πέθανε. Βλέποντας το δάχτυλο τού Θεού σε αυτό, πήρε το νεογέννητο αγόρι στο σπίτι της και, επειδή δεν μπορούσε να βρει τον πατέρα του, το υιοθέτησε, το μεγάλωσε και τού δίδαξε την αυστηρή χριστιανική ευσέβεια, κάτι για το οποία τής ήταν για πάντα ευγνώμων στην ζωή του, και θεωρώντας την μητέρα του, έγινε και το στήριγμά της στα γεράματά της ...

Είναι γνωστές οι περιπτώσεις μεταθανάτιων θαυμάτων και θεραπειών από την Ευλογημένη Ξένια. Στον τάφο της τελούνταν Παννυχίδες και προσευχές. Στην διάρκεια τής τέλεσης αυτών, εμφανίζονταν μια γυναίκα με παράξενα ρούχα και με ένα μπαστούνι. Και σε εκείνους που η συνείδησή τους καταμαρτυρούσε κακές πράξεις, το βλέμμα της ήταν απειλητικό. Για παράδειγμα, είπε κάποτε σε έναν μεθυσμένο: «Κόψτο το πιοτό. Τα δάκρυα τής γυναίκας και μητέρας σου πλημμύρισαν τον τάφο μου». Και αυτός το έκοψε.

Μετά την ολοκλήρωση αυτών των προαναφερθέντων υπηρεσιών, αυτοί που συμμετείχαν στην προσευχή παίρναν ένα κομμάτι γης από τον τάφο της και σιγά-σιγά ο λοφάκος τού τάφου εξαφανίστηκε. Κι ο πρώτος, κι ο δεύτερος. Με όλα αυτά, στήσαν μια μαρμάρινη πλάκα, αλλά κι αυτό δεν σταμάτησε τούς ανθρώπους: άρχισαν να σπάνε την πλάκα και να παίρνουν κομμάτια για τον εαυτό τους. Ταυτόχρονα, άφηναν χρήματα στον τάφο τής ευλογημένης, που τα έπαιρναν οι ζητιάνοι.

Ο επισκέπτης από τον Βορρά

Χειμωνιάτικο βράδυ στην Πετρούπολη. Καλλιτέχνης: Αλεξάντερ Πρόστιεφ
 

Ακόμη μια μεταθανάτια περίπτωση θαυματουργής θεραπείας ήταν αυτή όπου ο σύζυγος, η σύζυγος και τα δύο παιδιά ήταν μακριά από την Αγία Πετρούπολη, στο νότο - σε αναζήτηση εργασίας. Ο σύζυγος αρρώστησε βαριά και είχε ήδη σταματήσει να τρώει ή να πίνει, δεν μπορούσε καν να κουνήσει τα χείλη του αλλά ούτε και τίποτα μπορούσε να βγει από το στόμα του. Όταν έφτασε στα όρια ακραίας εξάντλησης, ο γιατρός, αφού επισκέφθηκε τον ασθενή, τού είπε ότι θα έρχονταν το επόμενο πρωί. Από την έκφραση στα μάτια τού γιατρού, η γυναίκα κατάλαβε ότι ο ασθενής θα πέθαινε τη νύχτα. Πήρε τα παιδιά σε ένα άλλο δωμάτιο, και η ίδια παρέμεινε μόνη της με τη θλίψη της, κι απευθύνθηκε με τις σκέψεις της στην Ευλογημένη Ξένια και σκέφτονταν ότι αν ήταν στην Πετρούπολη, κι αν ήταν έτσι τα πράματα όπως ήταν εκείνη την στιγμή, φυσικά και θα πήγαινε στον τάφο της.

Η ζέστη και δυσωδία ήταν ανυπόφορες. Άνοιξε όλα τα παράθυρα και τις πόρτες. Εκείνη την στιγμή, ακούστηκε να χτυπά η πύλη και κάποιος μπήκε στον κήπο τού σπιτιού. Η παράξενη επισκέπτρια εμφανίστηκε στο σπίτι. Αδύνατο να πεις την ηλικία της. Παρά την ανυπόφορη ζέστη, ήταν ντυμένη σαν να ήταν χειμώνας, με ένα ζεστό γούνινο παλτό, ένα σάλι και φορούσε και μπότες. Άρχισε να μιλά για την υγεία τού συζύγου της, πήγε στο κρεβάτι του, μετά επέστρεψε στη γυναίκα του και τής είπε να τον ταΐσει σιγά-σιγά, να τού δώσει δύο κουταλάκια τού γλυκού τσάι, γάλα, χυλό .. Η σύζυγος αντείπε ότι ο σύζυγός της ούτε τα χείλη του δεν μπορεί να κουνήσει αλλά η επισκέπτρια τής είπε να τον ταΐσει κι ότι αυτός θα αναρρώσει.

Η ξένη άφησε αθόρυβα το σπίτι, αλλά τα παιδιά είπαν, απαντώντας στην ερώτηση τής μητέρας τους, ότι δεν είχαν δει κανέναν επισκέπτη. Και βέβαια, κι η ανακολουθία τής χειμερινής της ενδυμασίας με την τόσο αφόρητη ζέστη, ήταν κάτι που μαρτυρούσε ξεκάθαρα μια εντελώς ασυνήθιστη επίσκεψη.

Προς έκπληξίν τής γυναίκας του, ο ασθενής ξύπνησε, ζήτησε να πιεί και άρχισε να τρώει σιγά σιγά, ζητώντας επίμονα να μάθει ποιος πλησίασε το κρεβάτι του. Από τον επισκέπτη που ήρθε στο κρεβάτι του, σύμφωνα με αυτόν, μια αναζωγονητική δροσιά τον διαπέρασε, και συνάμα ένιωσε ένα κύμα δύναμης, και τότε συνειδητοποίησε ότι η ασθένεια ήταν παρελθόν. Η σύζυγος δεν μπορούσε να τού πει τίποτα συγκεκριμένο.

Και τότε ο σύζυγος την ρώτησε:

- Από ό,τι φαίνεται, προσευχήθηκες για μένα. Σε ποιόν προσευχήθηκες;

- Στην Ευλογημένη Ξένια - είπε η σύζυγός του και την πιάσαν τα κλάματα.

Η σαλότητα δεν απωθεί

Ευλογημένη Ξένια τής Πετρούπολης. Καλλιτέχνης: Αλεξάντερ Πρόστεφ
 

Βλέπουμε λοιπόν ότι αυτό το, πιθανώς σαγηνευτικό για τούς υπόλοιπους, και φαινομενικά παράδοξο από χριστιανική άποψη, κατόρθωμα τής κατά Χριστόν σαλότητας, είναι, παρ΄όλα αυτά, σε συμφωνία με τα λόγια τού Κυρίου: «οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (βλ. κατά Ματθαίον, κεφ. 5 εδ.16).

Θα περίμενε κανείς ότι η σαλότητα κι η παραφροσύνη θα έπρεπε να απωθούν και να προκαλούν αποστροφή. Κι όμως, το αντίθετο συνέβαινε: οτιδήποτε το ασυνήθιστο προξενεί πάντα την προσοχή των άλλων, και η Χάρη τού Θεού, που προσελκύεται από ένα εξαιρετικό κατόρθωμα, γίνεται εμφανής και με την πάροδο του χρόνου η αλήθεια γίνεται ολοένα και πιο σαφής.

Ένας τέτοιος βίος - τόσο το κατόρθωμα αυτό καθαυτό, όσο και η ευλογημένη απόδειξη τής αυθεντικότητάς του - χρησιμεύει ως επιβεβαίωση τής Θείας Σοφίας, το αντίθετο τής σοφίας τής εποχής μας, που το μόνο που ενδιαφέρει είναι οι ανέσεις και οι χαρές τής προσωρινής ζωής. Γι΄αυτήν την σαρκική σοφία, την σοφία τής εποχής μας, η χριστιανική στάση απέναντι στη ζωή είναι κάτι το ξένο και και τo ακατανόητo.

Ας είμαστε διαφορετικοί από τους υπόλοιπους

Αποχαιρετισμός με την Ξένια τής Πετρούπολης στο κοιμητήριο τού Σμολένσκ. Καλλιτέχνης: Αλεξάντερ Πρόστεφ
 

Οι περισσότεροι συμπατριώτες μας προσπαθούν τώρα να μιμηθούν τον δυτικό τρόπο ζωής. όλη η προσοχή τους στρέφεται στον πλουτισμό: μερικοί πλουτίζουν και «κολυμπούν» στις ανέσεις, ενώ άλλοι τούς ζηλεύουν. Και όλοι θέλουν μια τόσο άνετη ζωή όπως στο εξωτερικό - δεν θέλουν να είναι διαφορετικοί από τις υπόλοιπες χώρες, δεν θέλουν να είναι μια ξεχωριστή χώρα, ένας ξεχωριστός λαός, ένας εκλεκτός λαός, "κατά Χριστόν σαλός". Όπως έγραφε ο ποιητής Τούτσεφ:

Την Ρωσία, να την καταλαβάνεις με το μυαλό, δεν γίνεται,
Και με κοινό μέτρο να την μετρήσεις, ούτε κι αυτό γίνεται
Έχει φτιάξιμο ξεχωριστό -
Μόνο να πιστέψεις στην Ρωσία μπορείς...

Και ούτε να είμαστε ιδιαίτεροι, θέλουμε, κι όπως και οι αρχαίοι Ισραηλίτες, θέλουμε να έχουμε τα πάντα, «καθὰ καὶ τὰ λοιπὰ ἔθνη» (βλ. Βασιλείων Α΄, κεφ. 8 εδ. 5). Και θέλουμε να λατρεύουμε τα ίδια είδωλα: την άνεση, τον υπολογιστή, την τηλεόραση κ.λ.π.

Ναι, είναι δύσκολο και άβολο να είμαστε εκλεκτός λαός, ιδιαίτερος. Θα φαντάζει παράξενο στούς τριγύρω. Και θα συνοδεύεται από χλευασμό, εχθρότητα και προσβολές από τούς γύρω λαούς. Όπως λένε οι Ψαλμοί: «ἔθου ἡμᾶς ὄνειδος τοῖς γείτοσιν ἡμῶν, μυκτηρισμὸν καὶ χλευασμὸν τοῖς κύκλῳ ἡμῶν· ἔθου ἡμᾶς εἰς παραβολὴν ἐν τοῖς ἔθνεσιν, κίνησιν κεφαλῆς ἐν τοῖς λαοῖς » (βλ. Ψαλμοί, κεφ. 43, εδ. 14-15) ...

Δεν απαντούμε στο κάλεσμα: "Αγία Ρωσία, διαφύλαξε την Ορθόδοξη πίστη, σε αυτήν είναι η ισχύς σου". Και αυτό ακριβώς το κάλεσμα είναι που μπορεί να οδηγήσει στην επίλυση όλων τών προβλημάτων μας. Το λένε κι οι Γραφές: «ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν» (βλ. κατά Ματθαίον, κεφ. 6 εδ. 33).

Ιερομόναχος Μεγαλόσχημος Βαλεντίν (Γκούρεβιτς)
Επιμέλεια Όλγα Ορλόβα
Μετάφραση για το gr.pravoslavie.ru: Γρηγόριος Μάμαλης

Αγία Πουλχερία: H ευσεβής Αυγούστα του Βυζαντίου.

Αποτέλεσμα εικόνας για Αγία Πουλχερία
ΑΓΙΑ ΠΟΥΛΧΕΡΙΑ: Η ΕΥΣΕΒΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ
       Ανάμεσα στη χορεία των αγίων της Εκκλησίας μας υπάρχουν και πολλοί βασιλείς, αυτοκράτορες και μέλη των ανακτόρων, οι οποίοι δεν αλλοτριώθηκαν από την εξουσία. Ενέταξαν την εγκόσμια δόξα στη δόξα του Θεού και στη διακονία της Εκκλησίας. Γι’ αυτό και ανακηρύχτηκαν άγιοι για την προσφορά τους στο εκκλησιαστικό σώμα. Μια από αυτούς υπήρξε και η αγία Πουλχερία, η ευσεβής Αυγούστα του Βυζαντίου.
       Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 399. Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του αυτοκράτορα Αρκαδίου (395-408) και της Ευδοξίας και αδελφή του Θεοδοσίου Β΄ (408-450). Είχε δε την τιμή να λάβει το άγιο Βάπτισμα από τον ιερό Χρυσόστομο. Αν και βρέθηκε μέσα στην χλιδή των ανακτόρων και συναναστρέφονταν και με ραδιούργους παλατιανούς, είχε καλλιεργήσει στην ψυχή της βαθειά πίστη στο Θεό και απόκτησε σπάνιες αρετές.
      Μετά το θάνατο του πατέρα της Αρκαδίου, το 408, η Πουλχερία, εννέα μόλις ετών, ανάλαβε την κηδεμονία του επτάχρονου αδελφού της Θεοδοσίου Β΄, ο οποίος ανάλαβε τον αυτοκρατορικό θρόνο, ως ο νόμιμος διάδοχος του πατέρα τους. Παρά το παιδικό της ηλικίας της, τη διέκρινε σπάνια ωριμότητα και σωφροσύνη. Το πρώτο, που έκαμε ήταν να διαπλάσει το χαρακτήρα του αδελφού της, ώστε να βασιλέψει θεοφιλώς. Του παραστάθηκε με αφοσίωση και προσπάθησε να σταλάξει στην ψυχή του τις αρχές της χριστιανικής πίστεως και να του καλλιεργήσει τις ευαγγελικές αρετές. Τον ήθελε να ξεχωρίζει από τους άλλους ηγεμόνες της εποχής του, οι οποίοι μεθούσαν από την εξουσία και συμπεριφέρονταν με αλαζονεία και τυραννία στους υπηκόους τους. Θεωρούσε την βασιλική και κάθε άλλη εξουσία ως διακονία, έχοντας υπόψη της τα λόγια του Χριστού: «ος αν θέλη γενέσθαι μέγας εν υμίν, έσται υμών διάκονος, και ος αν θέλη υμών γενέσθαι πρώτος, έσται πάντων δούλος»  (Μαρκ.9,42-44).
      Όμως ο Θεοδόσιος δεν διέθετε τα απαιτούμενα προσόντα να επιτελέσει τα υψηλά του καθήκοντα, σε αντίθεση με την Πουλχερία, η οποία διακρινόταν για την δυναμικότητά της, τη σωφροσύνη της και την αξιολογότατη μόρφωσή της. Διέθετε μια σπάνια σωματική ομορφιά και έναν πλουσιότατο ψυχικό κόσμο. Σπούδασε τις επιστήμες της εποχής της και μιλούσε, εκτός από τη λατινική γλώσσα, και την ελληνική. Θαύμαζε τον ελληνικό πολιτισμό και μελετούσε τους αρχαίους έλληνες φιλοσόφους. Ήταν αξιολάτρευτη για την πραότητά της, την ευγένειά της,  την ανεκτικότητά της, τη σεμνότητά της και την έκδηλη αγάπη της για το λαό.
       Το 414, σε ηλικία μόλις δεκαέξι ετών αναδείχτηκε Αυγούστα, με τη θέληση του αδελφού της Θεοδοσίου.  Υπήρξε δε πραγματικός ηγεμόνας του απέραντου βυζαντινού κράτος, ως το τέλος της βασιλείας του Θεοδοσίου (450), το οποίο σημείωσε ημέρες δόξας, χάρις στην συγκυβέρνηση με την δυναμική και σώφρονα Πουλχερία. Η ίδια αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στο Θεό και στο λαό. Αποφάσισε να μείνει σε όλη τη στη ζωή παρθένος και γι’ αυτό φορούσε συνεχώς τη  μοναχική καλύπτρα. Προσευχόταν και νήστευε, μη συμμετέχοντας στα πολυτελή τραπέζια του παλατίου. Παράλληλα άρχισε την αναδιοργάνωση του κράτους με την εποπτεία της. Αναδιοργάνωσε το στρατό, εξασφαλίζοντας εξωτερική ασφάλεια και ευημερία στους υπηκόους. Σε κάθε της απόφαση προηγούνταν θερμή προσευχή στο Θεό. Φρόντισε δε να έχει κοντά της ευσεβείς και ειδήμονες συμβούλους όλα τα χρόνια της εξουσία της.
       Ασκούσε μεγάλη επιρροή στον αδελφό της αυτοκράτορα Θεοδόσιο, στερούμενος, όπως προαναφέραμε, προσόντων και αποφασιστικότητας, στην οποία άκουε και υπολήπτονταν και έτρεφε για το πρόσωπό της απεριόριστη εμπιστοσύνη. Ο δε λαός την υπεραγαπούσε, για τη συνετή και φιλολαϊκή της διακυβέρνηση.
       Η αγάπη της για την ελληνική παιδεία και τον ελληνικό πολιτισμό την ώθησε να νυμφεύσει τον Θεοδόσιο, με τη λόγια κόρη του αθηναίου φιλοσόφου Ηρακλείτου Αθηναΐδα, η οποία έφθασε στην Κωνσταντινούπολη, βαπτίσθηκε και ονομάστηκε Ευδοκία. Σκοπός της Πουλχερίας ήταν να μεταλαμπαδευτεί στη Βασιλεύουσα ο ελληνικός πολιτισμός. Και πράγματι, η Αθηναΐδα έφερε μαζί της εκατοντάδες φιλοσόφους και διδασκάλους, οι οποίοι μετέβαλαν την Κωνσταντινούπολη σε «μικρή Αθήνα». Μεγάλης σημασίας γεγονός υπήρξε η ίδρυση, το 425, με τη φροντίδα της Πουλχερίας και την αρωγή της Ευδοκίας, το φημισμένο «Πανδιδακτήριο» (Πανεπιστήμιο) της Κωνσταντινουπόλεως, το πρώτο οργανωμένο πανεπιστήμιο της Ευρώπης και του κόσμου! Επίσης σημαντικό γεγονός υπήρξε και η καθιέρωση της ελληνικής γλώσσας, ως επίσημης γλώσσας του κράτους. Τα δύο αυτά μεγάλα γεγονότα υπήρξαν η απαρχή για τον εξελληνισμό του Ρωμαϊκού κράτους. 
        Η Πουλχερία πρωτοστάτησε και για την περιφρούρηση της ορθοδόξου πίστεως. Με δική της δυναμική παρέμβαση, πέτυχε να πείσει τον Θεοδόσιο να συγκαλέσει την Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο (431), η οποία καταδίκασε την αίρεση του Νεστορίου. Φρόντισε ακόμα να χτίσει λαμπρούς ναούς, όπως το ναό των Βλαχερνών στην Κωνσταντινούπολη  και μοναστήρια, όπως τις Μονές Εσφιγμένου και Ξηροποτάμου στο Άγιον Όρος. Ίδρυσε πλήθος ευαγών ιδρυμάτων (νοσοκομεία, πτωχοκομεία, ορφανοτροφεία, κλπ), όπου έβρισκαν ανακούφιση χιλιάδες ενδεείς. Το 438 φρόντισε να αρθεί μια μεγάλη αδικία που διέπραξαν οι γονείς της Αρκάδιος και Ευδοξία. Να αποκαταστήσει τη μνήμη του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και να μεταφέρει τα λείψανά του στη Βασιλεύουσα, παρακαλώντας γονατιστή τον άγιο να συγχωρήσει τους διώκτες του γονείς της.
       Οι αιρετικοί νεστοριανοί την μισούσαν θανάσιμα και πέτυχαν με συκοφαντίες, να την απομακρύνουν από το θρόνο, αλλά για λίγο, διότι το 450 πέθανε ο Θεοδόσιος και έμεινε αυτή, ως η μόνη νόμιμη διάδοχος του θρόνου. Όντας 52 ετών νυμφεύτηκε τον ευσεβή συγκλητικό Μαρκιανό (450-457), στον οποίο παρέδωσε το θρόνο, με την προϋπόθεση να σεβαστεί την απόφασή της να μείνει παρθένα. Εκείνος σεβάστηκε την απόφασή της, διότι ήταν το ίδιο θεοσεβής με την Πουλχερία. Το 451 συγκάλεσαν την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Χαλκηδόνα, η οποία καταδίκασε την αίρεση του μονοφυσιτισμού. Ο Μαρκιανός και η Πουλχερία είχαν μια σύντομη βασιλεία, την οποία αφιέρωσαν στη στήριξη της Ορθοδοξίας και στην φιλανθρωπία.

      Το 453 σε ηλικία πενήντα τεσσάρων ετών κοιμήθηκε ειρηνικά η Πουλχερία, αφιερώνοντας την περιουσία της στους φτωχούς. Τη θρήνησε ολόκληρη η αυτοκρατορία και η Εκκλησία την ανακήρυξε αγία. Η μνήμη της εορτάζεται στις 10 Σεπτεμβρίου. Ο Μαρκιανός κοιμήθηκε το 457 και ανακηρύχτηκε και αυτός άγιος.  

Σάββατο 20 Αυγούστου 2022

ΤΑ ΔΎΟ ΚΑΝΤΗΛΑΚΙΑ..

Ὅ,τι κι ἄν ἔκανε μια μάνα γιά τό παιδί της αὐτό πήγαινε στά χαμένα. Ὅσες προσπάθειες κι ἄν ἔκανε νά τό φέρει στό δρόμο τοῦ Θεοῦ, ἤτανε ἄκαρπες. Ἄσπρο ἡ μάνα, μαῦρο ὁ γιός.
Κι ὅσο ἔβλεπε νά βγαίνουν ἀπ’ τά χέρια της, μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, παιδιά ὑπέροχα, ἔξυπνα, χρήσιμοι ἄνθρωποι στήν κοινωνία, παιδιά περήφανα πού τήν εἴχανε δασκάλα, καί τό δικό της τό μοναδικό παιδί, πού τοῦ ἀφοσιώθηκε ὁλότελα σάν ἔμεινε χήρα, νά μήν ἀποφασίζει γιά κάτι, τῆς ἐρχότανε τρέλα.
Ἡ παρέα του ἔβαλε κατά νοῦ νά ξεθεμελιώσει καί νά ρημάξει κράτος, ἠθική, θρησκεία, πατρίδα.
Ἔλα τώρα ἐσύ μάνα, πού γαλουχήθηκες καί γαλούχησες γενεές γενεῶν μέ ὅ,τι ὡραιότερο ὑπάρχει σέ οὐρανό καί γῆ, νά συμφωνήσεις μέ τό παιδί αὐτό.
Μέρες, ἑβδομάδες, μῆνες ἔλειπε ἀπό τό σπίτι, χωρίς σημάδια ζωῆς. Κι ἡ μάνα, ἄχ, αὐτή ἡ μάνα!
Ποιός θά γράψει ποτέ τούς πόνους, τούς μόχθους, τά δάκρυα αὐτῶν τῶν μανάδων, πού δέν βλέπουν καμιά προκοπή, καμιά λαχτάρα στά παιδιά τους!
Οἱ ἄλλες πού δικαιώνονται, χορταίνουν τουλάχιστο μέ τούς ἐπαίνους καί τά συχαρίκια τῶν συγγενῶν.
Ἡ μάνα λοιπόν περίμενε. Πάντα περίμενε μιά ἀλλαγή. Ἡ προσευχή της, τό λιβάνι πού ἔκαιγε, τό καντηλάκι πού ἄναβε, ἦταν ὅλα, μά ὅλα γι’ αὐτό τό παιδί.
Ὅταν ἦρθε ὁ καιρός του νά πάει στρατιώτης, ἀναθάρρησε ἡ μάνα. Ἴσως ἐδῶ βρεῖ τόν ἑαυτό του, εἶπε.
Αὐτός ὅμως παρουσίασε πιστοποιητικό ψυχιάτρου καί πῆρε ἀναβολή.
Καί νά βλέπει η μάνα τίς ἐπιτυχίες τῶν ἄλλων παιδιῶν, τά πτυχία, τίς ὑποτροφίες καί τό δικό της παιδί χαμένο στίς ἰδέες του, τίς μηδενιστικές, τίς καταστροφικές.
Κι αὐτή ἐκεῖ, καντήλι καί θυμίαμα, λάδι καί δάκρυ. Σημάδια ἔκανε τό πάτωμα.
Κάποτε παρουσιάσθηκε στό σπίτι, γιατί πῆρε τήν ἀπόφαση νά πάει στρατιώτης. «Καλό σημάδι» εἶπε μέσα της ἡ μάνα.
Πέρασε ὅλη τήν θητεία του σέ φυλάκιο τοῦ Ἕβρου. Δέν ἦρθε νά τή δεῖ οὔτε μιά φορά. Κι ἡ μάνα δέν ἄφησε τό εἰκονοστάσι χωρίς λάδι καί δάκρυ οὔτε ἕνα βράδυ.
Κάποτε ἀπολύθηκε. Μάϊο μήνα ἦρθε ἴσια στό σπίτι.
Χαρούμενος, κεφάτος, σά νά μήν ἔλειψε οὔτε μιά μέρα.
Τῆς ζήτησε χρήματα νά πάει λίγες μέρες στή θάλασσα μέ κάτι φίλους. Τοῦ ἔδωσε ἀμέσως.
Ἔνιωθε νά παλεύει η μάνα μέ κάποιον στῆθος μέ στῆθος. Κι’ αὐτός ὁ κάποιος δέν ἦταν τό παιδί της.
Ἦταν τό πνεῦμα τοῦ κακοῦ πού ἔπρεπε νά τό νικήσει τό πνεῦμα τοῦ Θεοῦ.
Πέρασαν δέκα μέρες κι ὅλη ἡ παρέα γύρισε. Γύρισαν χαρούμενοι.
Εἴπανε τά νέα τους, φάγανε, ἤπιανε καφέ καί τότε ὁ γιός τῆς τῆς φέρνει ἕνα δέμα.
– Μάνα, σοῦ ἔφερα ἕνα δῶρο. Εἶπα νά μήν ἔρθω μέ ἄδεια χέρια αὐτή τή φορά. Ἄνοιξέ το νά δοῦμε ἄν σοῦ ἀρέσει.
– Δῶρο ἀπό σένα, ἀγόρι μου, καί δέν θά μοῦ ἀρέσει; Καί μόνο πού μέ σκέφτηκες φτάνει.
– Ἄνοιξέ το, λοιπόν…
Ἡ μάνα παίρνει τό δέμα καί τό ἀνοίγει. Μόλις ἀντίκρισε τό δῶρο πάγωσε. Τά δάκρυά της αὐλάκωσαν τά μάγουλά της.
Ἦταν ἕνα πανέμορφο καντηλάκι, σπάνιας τέχνης.
– Μάνα, σ’ ἔβλεπα πρωΐ καί βράδυ νά ἀνάβεις τό καντήλι καί ἤξερα, ἤμουνα βέβαιος πώς τό ’κανες γιά μένα.
Στή σκέψη μου, στή θύμησή μου, σ’ ἔφερνα πάντα μπροστά στό καντηλάκι.
Τίποτε δέν μοῦ ξέφευγε ἀπ’ ὅσα ἔκανες, ἀπ’ ὅσα ὑπέφερες. Κάποιο μέρος ἤθελα νἄχω σ’ αὐτή σου τή λαχτάρα.
Ἄντε λοιπόν, σήκω.
Ἔλα μπράβο, βάζω τό καντηλάκι, βάζεις τό λάδι καί τό… δάκρυ!…. Μά σοῦ ’φερα ἕνα ἀκόμη ἀκόμη δῶρο. Ἄνοιξέ το!
… Πῆρε ἡ μάνα τό δεύτερο δῶρο, τό ἀνοίγει καί τί νά δεῖ! Ἕνα καντήλι!
– Κι ἄλλο παιδάκι μου; Δίδυμα ἤτανε;
– Αὐτό γιά τό σαλόνι. Φωνάξαμε τόν πατέρα Γρηγόριο νά κάνει ἁγιασμό καί βρῆκε τό σαλόνι χωρίς καντήλι.
Ξέρεις πόσο ντροπιάστηκα;
Ὁλόκληρο σαλόνι χωρίς καντήλι;
Μάνες ἀγρότισσες, μάνες νησιώτισες, μάνες πολίτισες, Βορειοηπειρώτισες. Μάνες πού τά παιδιά σας γέμισαν τήν ποδιά σας μέ πτυχία, μέ διπλώματα κι ἐσεῖς οἱ ἄλλες, πού πασχίζετε μαζί μέ μένα γιά νἄβρουν τά παιδιά σας μιά θέση στόν ἥλιο…
Καί σεῖς πού πιστεύετε, καί σεῖς πού δέν πιστεύετε, πάρτε τό λάδι καί τό δάκρυ σας κι ἐλᾶτε νά ἀνάψουμε ὅλες μαζί τό καντηλάκι πού ἔφερε ὁ γιός μου.
Ἀφῆστε ὅλους αὐτούς, πού θέλουν τάχα νά προστατέψουν τά παιδιά μας ἀπό ἀρρώστιες κι ἀρχίζουν νά διαφημίζουν στήν τηλεόραση ἀνομολόγητους τρόπους, ἐλᾶτε λέω, νά γονατίσουμε καί νά ζητήσουμε ἀπ’ τόν Θεό νά σώσει τά παιδιά μας.
Λάδι καί δάκρυ χρειάζονται τά παιδιά μας. Μέ λάδι καί δάκρυ δέν χάνονται ποτέ!
(Φανῆς Μήτσου Θεοδωρίδου «Ζωντανές Ἱστορίες»)