Δευτέρα 16 Απριλίου 2018

Άγιες που γιορτάζουν την 16η Απριλίου



site analysis







Eις την Aγάπην και Xιονίαν.
Χιὼν τὸ πῦρ ἦν τῇ Χιονίᾳ τάχα,
Οὗ συμμετασχεῖν ἠγάπησεν Ἀγάπη.

Eις την Eιρήνην.
Βέλος σε πέμπει πρὸς τὸν εἰρήνης τόπον,
Ἀφ' αἱμάτων σῶν ἐκμεθυσθὲν Εἰρήνη.

Χιονίην τ' Ἀγάπην ἐκκαιδεκάτῃ κατέκαυσαν.
Βιογραφία
Ήταν και οι τρεις αδελφές και πνευματικά βλαστάρια της Εκκλησίας της Θεσσαλονίκης. Οι ψυχές και των τριών παρθένων ήταν στολισμένες με πολλά χριστιανικά χαρίσματα. Όταν έγινε ο διωγμός κατά των χριστιανών επί Μαξιμιανού, οι τρεις αδελφές κατέφυγαν σε κάποιο ψηλό βουνό. Η κρυψώνα τους, όμως, ανακαλύφθηκε. Το έτος 304 μ.Χ. συνελήφθήσαν και τις έφεραν μπροστά στον άρχοντα Δουλσήτιο. Αυτός με κάθε τρόπο προσπάθησε να τις κάνει να αρνηθούν το Χριστό. Αυτές, με όπλα τις αρετές που είχαν, ομολογούσαν Χριστόν Εσταυρωμένον. Τότε, η Αγάπη και η Χιονία πέθαναν, αφού τις έριξαν στη φωτιά. Η Αγία Ειρήνη αφού κλείσθηκε σε πορνείο (κανένας δεν τόλμησε όμως να την ενοχλήσει), βρήκε μαρτυρικό τέλος, από το βέλος που της έριξε ένας στρατιώτης.

Τα ιερά λείψανα που απέμειναν από την πυρά συνελέγησαν από ευλαβείς Χριστιανούς και ενταφιάσθηκαν δυτικά της πόλεως, σε μικρή απόσταση από τα τείχη. Εκεί ανεγέρθηκε ένας ναΐσκος στην αρχή, που αργότερα έγινε μεγαλύτερος. 

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ὡς αὐτάδελφοι Κόραι καὶ οὐρανόφρονες, πρὸς εὐσέβειας ἀγῶνας ὁμονοούσαι καλῶς, τὸν ἀρχέκακον ἐχθρὸν κατεπαλαίσατε, Χιονὶα ἡ σεμνή, σὺν Ἀγάπη τὴ κλυτή, Εἰρήνη ἡ πανολβία. Καὶ νῦν Χριστὸν δυσωπεῖτε, ἐλεηθήναι τᾶς ψυχᾶς ἠμῶν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’.
Τά θαύματα τῶν ἁγίων σου Μαρτύρων, τεῖχος ἀκαταμάχητον ῆμῖν δωρησάμενος, Χριστέ ὁ Θεός, ταῖς αὐτῶν ἱκεσίαις, βουλάς ἐθνῶν διασκέδασον, τῆς βασιλείας τά σκῆπτρα κραταίωσον, ὡς μόνος ἀγαθός καὶ φιλάνθρωπος.

Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Παρθενίας έσοπτρα, φωτοειδή πεφυκυίαι, νοερώς ηστράψατε, αθλητικάς λαμπηδόνας, πάσαν μέν, την Εκκλησίαν αγλαϊζούσας, νύκτα δέ, των νοσημάτων απελαυνούσας, Χιονία και Αγάπη, συν τη Ειρήνη, Χριστού κειμήλια.
-------------------------------------------------------------------------------------------

Αγίες Χάρισσα, Νίκη, Γαλήνη, Καλλίδα, Νουνεχία, Βασίλισσα και Θεοδώρα
Ο Άγιος Λεωνίδης, ο «Μέγας πρόμαχος Επιδαύρου» όπως αποκαλείται, στο απολυτίκιο του και οι Αγίες αυτές γυναίκες, έζησαν στα χρόνια του βασιλιά Δεκίου (249 - 251 μ.Χ.), και κατάγονταν από την Πελοπόννησο.


Συνελήφθησαν κατά τις ήμερες της Ανάστασης του Κυρίου στην Τροιζηνία της Πελοποννήσου, και οδηγήθηκαν στον ηγεμόνα της Κορίνθου Βενούστο. Οι Μάρτυρες έμειναν αμετακίνητοι στην πίστη τους και ο ηγεμόνας διέταξε να ξεσχίσουν τον Λεωνίδη και κατόπιν, αυτόν μαζί με όλες τις γυναίκες να τους ρίξουν ατή θάλασσα. Στο δρόμο για το μαρτύριο όλες μαζί έψαλλαν διάφορους ψαλμούς και κατόπιν αφού όλες τις έδεσαν με πέτρες τις έριξαν στη θάλασσα, μαζί με τον Λεωνίδη. Έτσι έλαβαν τα αμάραντα στεφάνια του μαρτυρίου, μια ήμερα προ του Αγίου Πάσχα δηλαδή το Μεγάλο Σάββατο.



Το 1833 μ.Χ. ο ιερεύς Νικόλαος Νάτσουλης, έκτισε ναό προς τιμήν και δόξα του Αγίου Λεωνίδη.



Το 1916 μ.Χ. μετά από συνεχή όνειρα, ευσεβείς κάτοικοι της Επιδαύρου, καλούντο να «εύρουν κρυμμένον θησαυρόν» κάτω από τα θεμέλια των ερειπίων του ιερού ναού της Υπεραγίας Θεοτόκου. Όταν, επί τέλους έσκαψαν στο σημείο που είχε υποδειχτεί, κατ΄ αρχήν βρήκαν ιερή εικόνα της Παναγίας και κατόπιν σε βάθος 70 εκατοστών, αποκαλύφτηκαν επτά σκελετοί που όπως αποδείχτηκε ανήκαν σε γυναίκες. Συγχρόνως, παρουσιάστηκε και πέτρινη πλάκα η οποία αφού μετακινήθηκε αποκάλυψε ανδρικό σκελετό ο οποίος μαρτυρούσε ότι ο άνθρωπος αυτός είχε υποστεί στραγγαλισμό ενώ ευωδία αναδυόταν εκ του τάφου.


Αγία Ειρήνη

Εἰρηνικῶς ζήσασα, Μάρτυς Εἰρήνη,
Οὐκ εἰρηνικῶς, ἀλλ' ἐκ τοῦ ξίφους θνῄσκεις
Βιογραφία
Η Αγία αυτή μαρτύρησε τον ίδιο καιρό και στον ίδιο τόπο, που μαρτύρησαν ο Άγιος Λεωνίδης και οι μαζί μ' αυτόν Άγιες Γυναίκες (βλέπε 16 Απριλίου). Η Ειρήνη προσπαθούσε για τον φωτισμό και άλλων γυναικών, αλλά προδόθηκε στον άρχοντα, συνελήφθη και φυλακίστηκε. Κατόπιν της έκοψαν τη γλώσσα και της έβγαλαν τα δόντια. Αλλά επειδή επέμενε στην πίστη, τελικά την αποκεφάλισαν.

---------------------------------------------------------------------------



Η Οσία Θεοδώρα, 


Η Οσία Θεοδώρα, κατά κόσμο Βάσσα ή Βασίλισσα, ήταν πριγκίπισσα του Νίζνιυ, Νόβγκοροντ, που ανήκε στην περιοχή του προγκιπάτου της Σουζδαλίας. Από αγάπη προς τον Θεό έγινε μοναχή και κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 1347.

Αγία μάρτυς Θωμαΐς (14 Απριλίου)



site analysis

18

Η Αγία Μάρτυς Θωμαΐς γεννήθηκε και έζησε στην Αλε­ξάνδρεια και διακρινόταν για την ευσέβεια και την πνευματική της μόρφωση. Από μικρή ηλικία είχε επιδοθεί στα έργα της φιλανθρωπίας και του ελέους, συνοδεύοντας τη μητέρα της. Τη διακονία αυτή εξακολούθησε να την ασκεί ακόμα και όταν νυμφεύθηκε.
Η Αγία είχε μια κατά πάντα ευλογημένη οικογένεια. Με το σύζυγο της συνδεόταν με αληθινή και ανυπόκριτη αγάπη. Την ειρηνική τους όμως συνύπαρξη την φθόνησε ο εφευρέτης της κακίας διάβολος και θέλησε να τους χωρίσει, μάλιστα δε με τραγικό τρόπο.
Κάποτε που η Θωμαΐδα ήταν μόνη της στο σπίτι, επειδή ο σύζυγος της έλειπε σε δουλειές, δέχθηκε ανήθικη επίθεση από τον πάτερα του συζύγου της, δηλαδή τον πεθερό της, ο οποίος κυριευμένος από το δαίμονα της πορνείας και υποδουλωμένος στο πάθος της ακολασίας ήθελε να έχει μαζί της ερωτική σχέση. Η Αγία, η οποία είχε πάντοτε ζωντανή στη μνήμη της την αίσθηση της πανταχού παρουσίας του Θεού και ζούσε με αγνότητα και σωφροσύνη, αντιστάθηκε με σταθερότητα και παρρησία. Προσπάθησε να τον πείσει ότι κάτι τέτοιο δεν πρέπει να γίνει, επειδή είναι, αντίθετο με το θέλημα του Θεού, το οποίο ήταν γι αυτήν τρόπος ζωής και πηγή εμπνεύσεως. Τυφλωμένος όμως εκείνος από το πάθος, επέμενε απειλώντας την με θάνατο. Η Αγία Θωμαΐς συνέχισε να αντιστέκεται και προτίμησε το θάνατο από την υποδούλωση στο κράτος της αμαρτίας και την εξουσία του θανάτου. Γιατί η έξοδος με μαρτυρικό τρόπο από τήν παρούσα σύντομη ζωή για τη δόξα του Θεού δεν είναι θάνατος, αλλά μετάβαση από το θάνατο στη ζωή. Είναι νίκη της ζωής επί του θανάτου, ήταν γι αυτήν τρόπος ζωής και πηγή εμπνεύσεως. Τυφλωμένος όμως εκείνος από το πάθος, επέμενε απειλώντας την με θάνατο. Η Αγία Θωμαΐς συνέχισε να αντιστέκεται και προτίμησε το θάνατο από την υποδούλωση στο κράτος της αμαρτίας και την εξουσία του θανάτου. Γιατί η έξοδος με μαρτυρικό τρόπο από την παρούσα σύντομη ζωή για τη δόξα του Θεού δεν είναι θάνατος, αλλά μετάβαση από το θάνατο στη ζωή. Είναι νίκη της ζωής επί του θανάτου.
Ο δυστυχής εκείνος την μαχαίρωσε θανάσιμα και μετά το τραγικό αυτό περιστατικό έχασε το φως του και γύριζε μέσα στο σπίτι σαν χαμένος. Στην κατάσταση αυτή τον βρήκαν κάποιοι γείτονες που έψαχναν για τον υιό του, και τον παρέδωσαν στις αρχές για να δικαστεί. Ενώ η Θωμαΐδα, όπως γράφει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, «έλαβε στέφανον μάρτυρος διά την σωφροσύνην».
Ο προϊστάμενος της σκήτης της Αλεξανδρείας, μοναχός Δανιήλ, μόλις πληροφορήθηκε το μαρτυρικό τέλος της Θωμαΐδος, κατέβηκε αμέσως στην πόλη με μερικούς μοναχούς και παρέλαβε το ιερό λείψανο της Αγίας. Το μετέφερε με ευλάβεια στη Σκήτη και το ενταφίασε με τιμές στο κοιμητήριο των πατέρων. Τότε συνέβη και το έξης θαυμαστό. Κάποιος μοναχός, ο όποιος επολεμείτο από το δαίμονα της πορνείας και είχε ταλαιπωρηθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, προσευχήθηκε στον τόπο που ενταφιάσθηκε το λείψανο της Μάρτυρος, ζητώντας τη βοήθειά της. Και αφού άλειψε το σώμα του με λάδι από το καντήλι που έκαιγε στον τάφο της, απαλλάχθηκε από τον πειρασμό και ειρήνευσε. Αλλά κατά καιρούς, και άλλοι πιστοί, μοναχοί και λαϊκοί, που βασανίζονταν από σαρκικούς πειρασμούς, προσεύχονταν στην Αγία και με τις πρεσβείες της ενισχύονταν στον αγώνα τους ή και απαλλάσσονταν από το πάθος.
(Επισκόπου Φαναρίου Αγαθαγγέλου, Συναξαριστής Απριλίου)

Πέμπτη 12 Απριλίου 2018

Η Οσία Ανθούσα θυγατέρα Κων/νου του Κοπρωνύμου



site analysis



Εορτάζει στις 12 Απριλίου εκάστου έτους.

Αποτέλεσμα εικόνας για Ἡ Ὁσία Ἀνθοῦσα θυγατέρα Κων/νου τοῦ Κοπρωνύμου
Ἅγιοι καί στά βασιλικά ἀνάκτορα. Κι αὐτό, διότι ὁ Χριστιανισμός ἀπό πολύ νωρίς ἀκόμη εἰσχώρησε σέ ὅλα τά κοινωνικά στρώματα, ἀνεγέννησε ἀνθρώπους σέ ὅλα τά περιβάλλοντα καί τούς ἀνέδειξε ἁγίους. Καί στήν οἰκία τοῦ Καίσαρος ὑπῆρξαν πιστοί καί μάλιστα ἀναγεννημένοι, ὅπως σημειώνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Φιλιπ. δ  22), στήν ἀρχή τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας.
Καί ἡ Ἀνθοῦσα, ὡς κόρη τοῦ αὐτοκράτορος Κων­στα­ντίνου τοῦ Κοπρωνύμου (741 – 745 μ.Χ.), στά βασιλικά ἀνάκτορα ἔζησε, μέσα σέ περιβάλλον πλούτου καί δόξας. Ὅμως οὔτε ἀπό τόν πλοῦτο σαγηνεύθηκε οὔτε ἀπό τήν δόξα δελεάσθηκε. Γνώριζε πολύ καλά, ὅτι πραγματική δόξα καί πλοῦτος, ἀνάπαυση ψυχῆς καί εἰρήνη, χαρά καί εὐτυχία γιά τόν ἄνθρωπο δέν εἶναι τά ὑλικά καί ἐφήμερα, ἀλλά ὁ Χριστός καί ὅ,τι συνδέεται μέ τόν Χριστό καί τίς ἀρετές τοῦ Χριστοῦ.
Δέν δελεάσθηκε ἀπό αὐτά. Ἀλλά οὔτε ἐπηρεάσθηκε ἀπό τό πνεῦμα τοῦ αἱρετικοῦ περιβάλλοντος, στό ὁποῖο ζοῦσε. Ὁ πατέρας της, ὁ αὐτοκράτωρ Κωνσταντῖνος, ἦταν εἰκονο­μά­χος, ὑποστηρικτής τῶν εἰκονοκλαστῶν καί διώκτης τῶν Ὀρθοδόξων. Καί περιβαλλόταν, ὅπως ἦταν φυσικό, ἀπό αὐλικούς πού εἶχαν τίς ἴδιες πεποιθήσεις. Παρόλα αὐτά ἡ Ἀνθοῦσα ἔμεινε Ὀρθόδοξη στό φρόνημα καί στή ζωή, χωρίς νά παύει νά ὁμολογεῖ τήν ὀρθή πίστη της καί νά φροντίζει γιά τήν ἐπικράτηση τῆς ἀλήθειας.

Ἡ πίστη της στόν Θεό καί ἡ ἐνάρετη ζωή της, τῆς ἔδινε καί σύνεση. Ὅταν δηλαδή ὁ αὐτοκράτωρ πατέρας τῆς θέλησε νά τήν παντρεύσει καί τῆς παρουσίασε ἕναν προ­σο­ντοῦχο νέο ἐκλεκτῆς καταγωγῆς, ἄνθρωπο μέ μόρφωση καί ἀξιώματα καί πλοῦτο, ἡ Ἀνθοῦσα ἀρνήθηκε μέ σταθε­ρότητα. Κι αὐτό, ὄχι διότι ἀποστρεφόταν τόν γάμο, ἀλλά διότι ὁ ὑποψήφιος σύζυγος ἦταν πλανεμένος θρησκευτικά, διώκτης τῆς Ὀρθοδοξίας, ὑποστηρικτής τῆς πλάνης. Ὄχι, δέν εἶναι ντροπή, σκέφθηκε, νά μείνει μία κόρη, ἔστω καί βασιλοπούλα, ἄγαμη, ἐφόσον δέν βρίσκεται ὁ κατάλληλος, πιστός καί ἐνάρετος σύζυγος, γιά μία ἑνωμένη καί εὐσεβῆ οἰκογένεια.
Κι ἔμεινε ἡ Ἀνθοῦσα τιμημένη ἄγαμος κι ἀφωσιώ­θη­κε «σώματι καί ψυχῆ» στά ἔργα τῆς ἀγάπης καί φιλαν­θρω­πί­ας. Ἄγγελος χαρᾶς καί παρηγοριᾶς, τονώσεως καί ἐνισχύ­σε­ως μεταξύ τῶν ἀσθενῶν, πτωχῶν καί ὀρφανῶν, μέσα στά φιλανθρωπικά ἱδρύματα, τά ὁποῖα ἀγάπησε πολύ καί τά ὅποια ἦταν γι’ αὐτήν τό δεύτερο σπίτι της. Μέ τό χά­ρισμα τῆς διακονίας, τό ὁποῖο τήν διέκρινε, ὑπηρετοῦσε μέ αὐταπάρνηση τούς ἀδελφούς του Χριστοῦ.
Ὅταν μέ τό θάνατό του ἀναχώρησε ἀπό τόν κόσμο αὐτόν ὁ πατέρας της, ἀποχώρησε καί ἡ Ἀνθοῦσα ἀπό τά βασιλικά ἀνάκτορα, γιά νά μείνει σέ ἕνα ἄλλο, πολύτιμο γι’ αὐτήν, ἀνάκτορο, μεταξύ ἀφιερωμένων γυναικῶν. Χάρισε τήν περιουσία της στά ἀγαπημένα τῆς ἱδρύματα καί στούς πτωχούς καί προσχώρησε στό Κοινόβιο τῆς Ὁμο­νοίας κάτω ἀπό τήν ἔμπνευση καί τήν καθοδήγηση τοῦ Πατριάρχου Ταρασίου.

Ἀπό τό βιβλίο «Φωστῆρες Ὑπέρλαμπροι»
Ἀρχιμ. Θεοδώρου Μπεράτη

Τετάρτη 11 Απριλίου 2018

" Μάνα, δεν αντέχω άλλο. Πες τους να σταματησουν. Ας πεθάνω καλύτερα, να μη βασανίζεστε κι εσείς..."



site analysis

Έλιωνε μέρα με τη μέρα από τις χημειοθεραπείες... ~ 

Φωτογραφία του Labros Liapis.
...Το κορμι του ειχε γινει αραχνοϋφαντο και η καρδια του φαινοταν απο μεσα.

Αντεχε δεν αντεχε, μονο αυτος το ηξερε.
Τις ωρες που εκεινα τα καλυμμενα με αλουμινοχαρτο μπουκαλακια δεν εσταζαν το φαρμακι τους μεσα του, εκεινος ηταν στη τουαλετα και ξερνουσε τα σωθικα του, τα σπλαχνα του ολοκληρα.
Κοιταζε τον εαυτο του στον καθρεφτη μα δεν τον αναγνωριζε πλεον. 

Ακομα κι ο εαυτος του τον ειχε προδωσει.

Ηταν μονος. Εκεινος και ο θανατος στη γωνια.
Θα πρεπει να ηταν το εικοστο χημειοθεραπευτικο σχημα οταν καλεσε τη μανα του στον θαλαμο.
- Μανα, δεν αντεχω αλλο. Πες τους να σταματησουν. Ας πεθανω καλυτερα, να μη βασανιζεστε κι εσεις...
Ο νεαρος αποκοιμηθηκε.
Η μανα βγηκε εξω. 

Δεν ξερω πού πηγε, αλλα προφανως κατεβηκε στο εκκλησακι του νοσοκομειου για να πει το παραπονο της στην Παναγια.

Οταν ξαναπηγε στον θαλαμο, ακουσε κλαματα γοερα.
Αντικρυσε το παλικαρι της να καθεται στο πατωμα και να κλαιει γονατιστο. 

Εκλαιγε, εκλαιγε πολυ το παλικαρι.

- Μανα ηρθε, ηταν εδω. Τον ειδες; Πες τους να μου βαλουν κι αλλα φαρμακια. Θα τα αντεξω τωρα. Δεν θα πεθανω. Ετσι μου ειπε. Ετσι πες τους.
Η μανα σταυροκοπηθηκε και ρωτησε το παλικαρι της τί συνεβη.
- Ειδα τον πατερα μου. Περπατουσαμε ξυπολητοι σε ενα χωματοδρομο με πολλες κοφτερες πετρες. Περπατουσαμε δυσκολα και οι πετρες μας εκοβαν τα ποδια. Υστερα απο πεντε ματωμενα κοψιματα στα ποδια, ειδα στα δεξια μου εναν λοφο. Στην κορυφη του υπηρχε ενα ξωκκλησι. 
Ελα πατερα, παμε να αναψουμε ενα κερι, του ειπα.
Δεν μπορω γιε μου εγω. Ειμαι γερος. Πηγαινε εσυ κι εγω θα σε περιμενω εδω.
Ανεβηκα τον λοφο μανα κι εφτασα στο ξωκκλησι.
Ανοιξα την πορτα και μπηκα μεσα.
Εκανα τον σταυρο μου. Τα ματωμενα μου ποδια εσταζαν αιμα μεσα στην εκκλησια.
Καπου στο βαθος, λιγο πριν το ιερο, ειδα μια μορφη. Πλησιασα και ηταν Εκεινος! Ηταν ο Χριστος μανα!
''Κυριε, μπορεις να με ευλογησεις; Ειμαι ενα βασανισμενο παιδι'', Του ειπα.
Εκεινος μου εγνεψε να παω κοντα Του. Απλωσε το χερι Του και με ευλογησε μανα!
Επειτα....επειτα δεν θυμαμαι. Επεσα σε ληθαργο. Βρηκα τον εαυτο μου στο πατωμα να κλαιω γονατιστος κι εσενα να μπαινεις μεσα...
Θα πρεπει να ηταν η πρωτη φορα μετα απο πολυ καιρο που η μανα εκλαψε απο ελπιδα!
Κι Εκεινος που τον προδωσε ο ανθρωπος, εσωσε το παλικαρι.
Και αυτο ειναι μια πραγματικοτητα.
Το ξερω. Ημουν κι εγω εκει.
Και ειναι μια πραγματικοτητα απο αυτες που δεν εχθρευομαι.
Γιατι ειναι μια πραγματικοτητα αγαπης.

ΠΗΓΗ."Αμφοτεροδέξιος..."




Λαμπρος Λιαπης-Labros Liapis

(εχθρος της πραγματικοτητας).

Τρίτη 10 Απριλίου 2018

Η Ηγουμένη της μονής στο Ορος των Ελαιών νικάει τη βία με πίστη



site analysis





Η 72χρονη μοναχή Σαββίνα, φύλακας άγγελος (εδώ και 20 χρόνια) της Ι. Μ. Βηθφαγής, από  όπου ο Χριστός πήγε στην Ιερουσαλήμ, μιλάει για τις επιθέσεις που δέχεται από Αραβες και τονίζει: «Εδώ είναι το σπίτι μου. Δεν φοβάμαι!»
Κοντά στο Ορος των Ελαιών στέκεται αγέρωχη στη φθορά του χρόνου και στις προκλήσεις της Ιστορίας η Ιερά Μονή Βαϊφόρου Βηθφαγής. Από εκεί ο ευλαβικός προσκυνητής μπορεί να ατενίσει την Ιερουσαλήμ και να φέρει στον νου μία προς μία τις στιγμές εκείνες, όταν ο Ιησούς Χριστός έφτασε εκεί έχοντας ξεκινήσει την πορεία του από τη Βηθανία προς τα Ιεροσόλυμα. Αμέσως μόλις έφτασε στη Βηθφαγή ανέθεσε στους μαθητές του Πέτρο και Ιωάννη να του φέρουν μια όνο και το πουλάρι της, ώστε να μεταβεί στην Ιερουσαλήμ. Κατ' αυτό τον τρόπο εκπληρώθηκε η προφητεία: «Ιδού ο βασιλεύς σου έρχεται καθήμενος επί πώλον όνου».
ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΘΑΒΩΡ

Μοναδική φύλακας άγγελος της Μονής Βηθφαγής εδώ και 20 χρόνια έχει απομείνει η Ηγουμένη Σαββίνα, μεταδίδοντας τη φλόγα της Ορθοδοξίας και το φρόνημα του Ελληνισμού με αξιοθαύμαστη καρτερία και ηρωισμό. Εχοντας καταγωγή από το Ηράκλειο της Κρήτης, έφτασε εκεί ως απλή προσκυνήτρια. «Οταν ανέβηκα στο όρος Θαβώρ (σ.σ.: Ορος της Μεταμορφώσεως) για να προσκυνήσω, ένιωσα να γίνεται η αλλαγή μέσα μου! Δεν με ενδιέφερε τίποτα για τον κόσμο και δεν ήθελα να φύγω από εκείνο το σημείο. Ηταν ένα θαύμα!» δηλώνει στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» η γερόντισσα Σαββίνα. «Την πρώτη φορά που βρέθηκα στη Βηθφαγή, εκεί εγκαταβιούσε μόνος του ένας ιερέας. Για ένα διάστημα στην αρχή πηγαινοερχόμουν, αλλά δεν υπήρχε τίποτα που θα με κρατούσε στην Ελλάδα. Τα πρώτα χρόνια εδώ υπήρχε και αυτός ο ιερέας, αλλά ύστερα από λίγο καιρό άφησε το μοναστήρι και εγκαταστάθηκε στην Ιορδανία. Ετσι, λοιπόν, έμεινα εγώ μόνη μου, να φροντίζω το μοναστήρι» αναφέρει. Η φωνή της αλλοιώνεται από τη συγκίνηση, καθώς φέρνει στο μυαλό της τα περιστατικά βίας που έχει υποστεί. «Με έχουν χτυπήσει οι Αραβες τέσσερις φορές, και μάλιστα μία φορά μου έσπασαν το χέρι! Με το δικό τους το μυαλό, νομίζουν ότι, εάν με διώξουν από δω, τότε θα τα πάρουν όλα πλέον για δικά τους. Αυτό λένε συνέχεια, βρίζοντάς με πολύ άσχημα, ότι είναι δικά τους! Εχουν βάλει σκοπό τους να με κάνουν να φοβηθώ και να φύγω από τη Βηθφαγή. Δεν σταματούν. Τη μια, μου κλέβουν το ρεύμα, την άλλη, μου κλέβουν το νερό! Και όταν ακούω καμιά φορά ότι η Ελλάδα βοηθά τους Παλαιστίνιους Αραβες, ανατριχιάζω! Γιατί, λέω, ότι δεν τους έχετε ζήσει, για να ξέρετε τι άνθρωποι είναι!» λέει η μοναχή Σαββίνα, εκφράζοντας το παράπονό της.

Μάλιστα, αποκαλύπτει και ένα πρόσφατο περιστατικό που της έχει συμβεί: «Είχε έρθει μια κυρία από το προξενείο για να με βοηθήσει στις προετοιμασίες της γιορτής, όμως είχε κοπεί η παροχή ρεύματος στο ηγουμενείο. Εψαξα από δω, έψαξα από κει, ώστε διαπίστωσα ότι είχαν κόψει τα καλώδια! Βρίσκω, λοιπόν, τη γυναίκα που είχε κόψει το ρεύμα και της λέω: “Ακόμη θα συνεχίσετε να κλέβετε; Δεν χορτάσατε;” Οχι μόνο συνέχισε να φωνάζει, αλλά πήρε και τηλέφωνο στο Πατριαρχείο και είπε ότι τη χτύπησα! Στο Πατριαρχείο όμως τους ξέρουν και μου συνέστησαν να προσέχω, επειδή αυτοί είναι ικανοί για όλα». Οταν δέχτηκε επίθεση πριν από λίγα χρόνια, με συνέπεια να σπάσει το ένα χέρι της, πηγαίνοντας στο νοσοκομείο για τις πρώτες βοήθειες, δήλωσε ότι οφειλόταν σε ατύχημα. Και αυτό επειδή δεν ήθελε να δημιουργηθούν μεγαλύτερα προβλήματα και να αναμειχθούν πάλι η Αστυνομία και το Πατριαρχείο. Στα 72 χρόνια της σήμερα, η γερόντισσα Σαββίνα αποδεικνύει ότι η πίστη της παραμένει ακλόνητη, όπως και η δύναμη να αντέχει όλα τα προβλήματα κάθε φορά που αυτά εμφανίζονται. Βαθιά χαραγμένο στη μνήμη της έχει μείνει και το εξής περιστατικό: Σε μία από τις επιθέσεις που είχε δεχτεί, η Ηγουμένη, κρατώντας το λάδι στα χέρια της, πήγαινε για να ανάψει τα καντήλια.
«ΜΕ ΧΤΥΠΟΥΣΕ»
«Είδα μια γυναίκα να κατευθύνεται στο κελί μου, όταν δύο άντρες -Αραβες και αυτοί- της φώναξαν για το πού ακριβώς βρισκόμουν. Τότε αυτή πλησίασε και άρχισε να με χτυπά, ενώ εγώ παρέμενα ακίνητη σαν ξύλο! Σαν είδε ότι δεν σήκωνα χέρι, άρχισε να με μουτζώνει και να με βρίζει. Ο Κύριος με κάλυπτε και δεν πόνεσα, αλλά ούτε σήκωσα χέρι! Εάν το έκανα, ήταν προγραμματισμένο να επέμβουν οι άντρες και να με σκοτώσουν...» αναφέρει η Ηγουμένη.

Ακούγοντάς τη να μιλά, νιώθεις ότι με το γλυκύτατο ύφος της γαληνεύει και η δική σου ψυχή. Με μειλίχιο τρόπο δηλώνει ότι ποτέ έως σήμερα δεν έχει νιώσει φόβο ούτε ένιωσε την ανάγκη να ζητήσει βοήθεια: «Νιώθω ότι εδώ είναι το σπίτι μου, σαν να γεννήθηκα εδώ! Αλλά και τους συμπατριώτες μου στην Ελλάδα τους έχω πάντα στο μυαλό μου. Να έχουν υγεία, ειρήνη και υπομονή! Και, όσο μπορούν, να πλησιάσουν τον Κύριο...»

Παρασκευή 30 Μαρτίου 2018

Ι.Μ. Κυδωνίας: Εξόδιος Ακολουθία Γερόντισσας Νεκταρίας



site analysis


Σε κλίμα βαθειάς συγκίνησης και με την παρουσία εκατοντάδων πιστών πραγματοποιήθηκε η εξόδιος ακολουθία της Γερόντισσας Νεκταρίας κατά το μοναχικό τυπικό προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου Κυδωνίας κ.κ. Δαμασκηνού την Δευτέρα 26 Μαρτίου στην Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Κορακιών Ακρωτηρίου.

Οπως αναφέρει ανακοίνωση της Μητρόπολης: «Τον επικήδειο λόγο για την αγαπητή προς όλους και σεβάσμια Γερόντισσα εκφώνησε με ευλογία του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ.κ. Δαμασκηνού, ο Πανοσιολογιώτατος Πρωτοσύγκελλος μας Αρχιμ. Δαμασκηνός Λιονάκης ο οποίος εξήρε την προσωπικότητα και το έργο της μακαριστής Γερόντισσας, αναφέροντας ότι έφυγε από την παρούσα ζωή πλήρης ημερών και πλήρης αρετών.

Ακολουθεί ο επικήδειος του Πρωτοσυγκέλλου μας:

Σήμερα η τοπική μας Εκκλησία προπέμπει στην αιωνιότητα τήν πολιά και πολυσέβαστη πνευματική Μητὲρα, μακαριστή Μοναχή Νεκταρία, η οποία «διά πίστεως της του Χριστού θεοσεβείς και δικαίους ανέπλαττε» η ίδια θεοσεβής και δικαία εκ νεότητος γενόμενη.
Όμως «πολλοί οι δίκαιοι και ουδείς αυτών της του θανάτου εξουσίας εαυτόν ηδυνήθη λυτρώσασθαι». Συνεπώς και η αοίδιμος Γερόντισσα ήταν φυσικό να ακολουθήσει την εν είδει ρέοντος ποταμού ασυγκράτητη ροή του ανθρωπίνου βίου, του «πεπληρωμένου με αλλεπάλληλα κύματα», κατά τον ουρανοφάντορα Πατέρα της Εκκλησίας μας, Μέγα Βασίλειο.
Προτού της αποδώσουμε τον τελευταίο ασπασμό και αποθέσουμε το σκήνωμά της προσώρας στη γη εξ ης ελήφθη, ας ανατρέξουμε με την σκέψη μας στην προσωπική ιστορική της διαδρομή, διότι από αυτήν πολλούς και ευχύμους πνευματικούς καρπούς θα αποκομίσουμε.

Η μακαριστή Γερόντισσα γεννήθηκε το 1932 στον Άστρικα Κισάμου. Ήταν το τέταρτο παιδί του ενάρετου ιερέως Πέτρου Πλευράκη και της Μαρίας, μετέπειτα Μυροφόρας μοναχής..
Η Αργυρώ Πλευράκη αναθρεμμένη σε εκκλησιαστικό περιβάλλον προσήλθε επίσημα στην Μονή Κορακιών, στο λιμάνι της οποίας παιδιόθεν έκανε τις διακοπές της, στις 5 Ιουλίου του 1950 σε ηλικία 18 ετών και έλαβε τη Μοναχική Κουρά τό 1961, λαβούσα το μοναχικό όνομα Νεκταρία.
Εκεί εγκαταβίωσε στο ίδιο Κελί με την κατά σάρκα μητέρα της Μοναχή Μυροφόρα και τη θεία της, Μοναχή Βλασία, την και ηγουμένη της Μονής διατελέσασα, ως υποτακτική της οποίας ασκήθηκε στην ισάγγελο μοναστική πολιτεία.

.Έκτοτε, η αοίδιμος Μοναχή ανέβαινε ένα-ένα τα σκαλοπάτια της προσωπικής της τελείωσης, έχοντας καθηγητές και αλληλογραφώντας με οσίους Γέροντες, όπως τον Γαβριήλ Διονυσιάτη, Αβιμέλεχ τον Μικραγιαννανίτη και Γεράσιμο τον Υμνογράφο.
Αφοσιώθηκε στο Θεό και το συνάνθρωπο….
Κατέφευγε στο Θεό και οι άνθρωποι κατέφευγαν σ` αυτήν.

Το τηλέφωνο στο κελί της ποτέ δεν έπαψε να χτυπά. Όλοι ζητούσαν μία προσευχή. Αμέσως, κατέβαζε το τηλέφωνο, ξεκινούσε την παράκληση και όταν τελείωνε, έβαζε πάλι το τηλέφωνο στη θέση του, το οποίο και πάλι χτυπούσε και πάλι ένα αίτημα πνευματικό μετέφερε και πάλι μια νέα παράκληση άρχιζε…
Από το κελί της πέρασαν χιλιάδες άνθρωποι, από όλα τα μέρη του κόσμου. Μπαίνανε παραμορφωμένοι και βγαίνανε μεταμορφωμένοι. Ο λόγος της, γλυκύς σαν νέκταρ, δικαίωνε το όνομά της, μαλάκωνε την καρδιά τους, τούς ενίσχυε η γνώση της, τους δυνάμωνε η με παρρησία προσευχή της.
Μιλούσε μαζί τους μετρώντας ασταμάτητα το κομποσχοίνι της, ενδιαφερόνταν για όλους, τους εγγύς και τους μακράν και όταν έφευγαν τους σφράγιζε με το σημείο του Σταυρού και τους συνόδευε με αμέτρητες ευχές.

Φύση ευαίσθητη, αγαπούσε τους πονεμένους, συμπονούσε τους ασθενείς. Την είδα πολλές φορές με το κομποσχοίνι στο χέρι να υψώνει τα χέρια της και να μνημονεύει δυνατά ονόματα ασθενών.
Ελεήμων, συμπαθής και φιλάνθρωπη, την είδα επίσης πολλές φορές να βγάζει κάτω από το καρεκλόπανο τα χρήματα της σύνταξης της και να τα μοιράζει στους αναγκεμένους αδελφούς, οι οποίοι γνώριζαν πότε παίρνει τη σύνταξή της και προσέφευγαν σ`αυτήν.
«Τι να τα κάνω εγώ τα λεφτά» μου έλεγε; «Μοναχή είμαι». Είχε κατακτήσει σε μεγὰλο βαθμό την αρετή της ακτημοσύνης, έχοντας στα 68 χρόνια της μοναστικής της ζωής, ένα δυό ράσα, που ήταν στο μοναστήρι και λίγα ζωστικά τριμμένα και φθαρμένα.
Υπήρξε άνθρωπος της ησυχίας, της νηστείας και της προσευχής. Ενθυμούμαι μικρό παιδί να χτυπώ την πόρτα της και να μην ανοίγει. Και ως ανώριμος και αδιάκριτος, να πηγαίνω από την πίσω πόρτα του κελιού της, για να την δώ γονατιστή μαζι με την Βλασία και την Μυροφόρα προσευχόμενες.
Δεν έτρωγε πολλές φορές τιποτα. Έκανε τρία τριήμερα την μεγάλη Σαρακοστή και την μεγάλη εβδομάδα . Και πάντα έλεγε «προς δόξαν Θεού, από τις πολλές μου αμαρτίες», για τις οποίες έκλαιγε μετά δακρύων, φοβούμενη μην χάσει την ψυχή της.

Ευσεβής και φιλακόλουθος διάβαζε ανελλιπώς το Ευαγγέλιο, το Ψαλτήρι και τις Παρακλήσεις των Αγίων.
Πρωτοψάλτρια και Εκκλησιάρχισσα μετείχε βιωματικά στους ιερούς ύμνους. Δύο φορές ως εφημέριος στο μοναστήρι μεγάλη εβδομάδα ψάλλοντας το ιδού αναβαίνομεν είς Ιεροσόλυμα έκλαιγε γοερώς. Το ζούσε. Ήταν αλλού, συνοδεύοντας το Χριστό στο δρόμο του προς το Σταυρό!
Ως εκκλησιαρχισα αγάπησε την ευπρέπεια του Οίκου του Κυρίου, άναβε ανελλιπώς τα κανδήλια κι όταν χρειάσθηκε να επισκευασθεί ο ναός μου είχε παράπονο έξι μήνες. Μου έλεγε «μας έκλεισες τον ναό αλλά εγώ όλα τα κανδήλια των Αγίων τα ανάβω στο κελί μου για να μας συγχωρήσει ο Θεός». Τέτοια αγνή και άδολη αγάπη είχε για το Θεό και τούς αγίους του.
Η μακαρία Γερόντισσα Νεκταρία, διεκρίνετο και για το γνήσιο Εκκλησιαστικό της ήθος!
Σεβάστηκε και τίμησε όλους τους Αρχιερείς που κατά καιρούς διαποίμαναν τη Μητρόπολή μας, και ιδιαίτερα εσάς, Σεβασμιώτατε!
«Τον αγαπώ», έλεγε, «γιατί όταν με κοινωνά μου δίνει πολύ Χριστό! Μεγάλη μερίδα. Μου γεμίζει χαρά το στόμα μου»! Και όταν ασθενήσατε, Σεβασμιώτατε, κατά τις ημέρες της νοσηλείας σας στην εντατική όλη νύχτα ήταν στο προσκεφάλι σας.
Αμέτρητα κομποσχοίνια!
Αμέτρητες παρακλήσεις!
Αμέτρητα δάκρυα!
Μου είχε πει τότε χαρακτηριστικά «παρακαλώ τον άγιό μου, Νεκτάριο, να μην τον αφήσει»!
Και δεν σας άφησε, Σεβασμιώτατε, αλλά σας απέδωσε και πάλι στην Εκκλησία μας υγιή και δυνατό, ποιμένα και πατέρα μας πνευματικό!
Είχα το προνόμιο να την γνωρίσω από δέκα ετών παιδί, όταν ο μακαριστός Γέροντας του χωριού μου π. Γεώργιος οδήγησε τα βήματά μου προς αυτήν. Πάντα την έβλεπε κανείς να αποδίδει σεβασμό στην ιεροσύνη, να ασπάζεται το χέρι μικρών και μεγαλυτέρων ιερέων ενώ όλοι οι διατελέσαντες εφημέριοι της Μονής την ενθυμούνται ως μία ευλαβέστατη και ευγενέστατη ψυχή.
Η μοναχή Νεκταρία υπήρξε το πρότυπο της αυθεντικής Κρητικιάς Μοναχής!

Γνήσια ασκήτρια, έλαμψε και έλιωσε φωτίζοντάς μας σα λαμπάδα πνευματική!
Η ζωή της ένα διαρκές θυμίαμα προσευχής, δοξολογίας και αγάπης, προς το Θεό, τους ανθρώπους, ακόμα και προς τα λουλούδια, που και αυτά, ως δημιουργήματα του Θεού θυμίαζε.
Στη σεπτή μορφή της όλοι βλέπαμε τη στοργική μας μανούλα, την αθόρυβη, άκακη, ελεήμονα, ευσπλαχνική, φιλόξενη, γεμάτη αγάπη για το Θεό και τους ανθρώπους…
Αλλά, πάνω απ’ όλα γεμάτη διάκριση! Κανένα ποτέ δεν κατέκρινε, έζησε μακριά από μερισμούς, διπλωματίες, αργολογίες, διχόνοιες, φατριασμούς και υπόγειες διαδρομές, με το γλυκό της λόγο σβήνοντας τις φωτιές της ανθρώπινης μικρότητας, με το αγγελικό της χαμόγελο και ένα «να ναι ευλογημένο πάντα στα χείλη της»!
Αξιώθηκε να καλωσορίσει τη σημερινή Γερόντισσα Θεοφόρα, που ήλθε στη Μονή της από την Μονή της Χρυσοπηγής, την οποία με το λόγο της στήριξε και με την αγιασμένη ψυχή της αγάπησε και στην κατ’ άνθρωπο θλίψη της όλοι συμμετέχουμε.

Ο βίος και η πολιτεία της προσθέτουν χρυσές σελίδες στο Μητερικό της Εκκλησίας μας, και μας καλούν προς μίμηση των αρετών της
Προς την ταπείνωσή της επέβλεψε και η Κυρία Θεοτόκος, γι’ αυτό την πήρε κοντά της τη μέρα του Ευαγγελισμού της, με αρετές κεκοσμημένη και πεποικιλμένη, από την πολυετή καθήλωση στο κρεββάτι του πόνου κεκαθαρμένη, αγιασμένη από τό Σώμα και το Αίμα του Κυρίου!
Η μακαριστή Νεκταρία, με το οσιακό της τέλος, ευαγγελίσθηκε την απαρχή της αιωνιότητας.
Και ιδού, ανεβαίνει προς τον Ουρανό, να συναντήσει το Νυμφίο της Ιησού Χριστό.
Στα χέρια της έχει τα ονόματα όσων την βοήθησαν και της συμπαραστάθηκαν όλα αυτά τα χρόνια, να τα καταθέσει στην αγάπη του Θεού.
Το όνομα της Κατερίνας, που την φρόντιζε τα τελευταία χρόνια υποδειγματικά και από τη φροντίδα της έζησε.
Της πολυαγαπημένης της Σωτηρίας, του συζύγου της και των παιδιών της και ειδικά της Θεοδωρούλας, που ήταν καρπός προσευχής της.
Των ανηψών της με πρώτο τον Φώτη, τον μονάκριβο αδελφό της παπά~Μανώλη, της Άννας, τις κυρίες Μαρίες, την Γιασεμίτσα, την Καλλιόπη που της έδωσαν την καρδιά τους και τόσο χρόνο από την ζωή τους και

τις ιατρούς αδ. Θεοπνεύστη, Κ. Γκόγκου και Κ. Πολυμίλη, οπως και ολο το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό πού με τόση επιστημοσύνη και αγάπη την περιέθαλψαν όλα αυτά τα χρόνια!
Σεβασμιώτατε Πάτερ, Σεβαστοί πατέρες, Σεβαστές Γερόντισσες, οσιώτατες μοναχές, ευλογημένοι Χριστιανοί,
Ύψος μαζί και βάθος, μεγαλείο και ματαιότητα απαρτίζουν την ανθρώπινη ζωή. Αλλά το βάθος και η ματαιότητα κατανικώνται, όταν εμείς, οι φέροντες τά στίγματα και τα χαράγματα του Ιησού Χριστού, υψώσουμε το βλέμμα στον Αρχηγό της πίστεώς μας, ο Οποίος θανάτω τον θάνατο επάτησε και την κτίση εκαινοποίησε, αποφασισμένοι να ακολουθήσουμε την στενή μά τρισόλβια οδό. Η νίκη αυτή εναντίον του βάθους, της κακότητος, της ματαιότητος και της φθοράς απόκειται στην θέληση του ανθρώπου, ώστε να συνεργασθή με τον Θεό και να αναδειχθή συνετός οικονόμος και να «δώση εν καιρώ το σιτομέτριον»(Λουκ.12, 42), κατά την Ευαγγελική ἔκφραση, όπως αποδίδει τούτο σήμερα η Γερόντισσα Νεκταρία.
Και τώρα αοίδιμε και τιμία Μήτερ, αφού εξεζήτησες εκ νεότητος σου τα βάθη του πνεύματος του Θεού και προσέθεσες σε αυτά το κάλλος των θεοφιλών έργων σου και των μεστών λόγων σου,
κληροδοτείς σε εμάς σοφία Θεού, σύνεση, ζήλο, ταπείνωση, υπομονή και θυσιαστική αγάπη προς το Θεό και τον άνθρωπο.
Πενθεί η τοπική μας Εκκλησία και το Μοναστήρι σου για την έξοδό σου από τον κόσμο αυτό, θρηνεί τον πρόσκαιρο, έστω, αποχωρισμό, όλοι πίνουμε το πικρό ποτήρι της πνευματικής ορφάνιας, όλοι θα σε αναζητήσουμε, οδηγό, σύμβουλο και στήριγμά μας!
Τούτη την ώρα του αποχαιρετισμού, δέξου την έκφραση της ευγνωμοσύνης όλων μας, οι οποίοι μυριόστομη ευχή αναπέμπουμε στον Κύριο υπέρ αναπαύσεως της μακαρίας ψυχής σου και τον έπαινό σου εκδιηγούμενοι, σε προπέμπουμε στην αιωνιότητα, απευθύνοντας το λόγο του ποιητή:
«Πέρνα τώρα Γερόντισσα στο φως,
ζήσε την χαρά του Παραδείσου,
πλούσιος που σε προσμένει ο μισθός,
όλη τούτη η δόξα είναι δική σου».
Καλό παράδεισο γλυκειά μας μανούλα! Σε παρακαλούμε να μας προσέχεις . Καλή αντάμωση».
ΠΗΓΗ.ΕΞΑΨΑΛΜΟΣ

Δευτέρα 26 Μαρτίου 2018

Αγία Ματρώνα η εν Θεσσαλονίκη



site analysis
Αγία Ματρώνα η εν Θεσσαλονίκη
Αγία Ματρώνα η εν Θεσσαλονίκη
Εορτάζει στις 27 Μαρτίου εκάστου έτους.
Ουκ άξιον λαθείν σε Μαρτυς Ματρώνα,
Καν ένδον ειρκτής εκπνέης κεκρυμμένη.
Εικάδι εβδομάτη θάνε Ματρώνα ενί ειρκτή.
Βιογραφία
Η Οσία Ματρώνα έζησε στη Θεσσαλονίκη και συγκαταλέγεται μεταξύ των Μαρτύρων των πρώτων αιώνων της Εκκλησίας μας, κατά την περίοδο των διωγμών. Υπήρξε ακόλουθος μιας πλούσιας και ευγενούς Ιουδαίας, με το όνομα Παντίλλα η Παυτίλλα, η οποία ήταν σύζυγος του στρατοπεδάρχη της Θεσσαλονίκης. Καθημερινά συνόδευε την κυρία της στη συναγωγή της πόλεως, όπου ωστόσο δεν πήγαινε η ίδια, διότι κρυφά κατέφευγε σε χριστιανικό ναό, για να προσευχηθεί.
Μοιραία, όμως, επειδή για πολύ καιρό η Ματρώνα ξεγελούσε την κυρία της, μια λάθος κίνηση στάθηκε αφορμή για να αποκαλυφθεί η ταυτότητά της. σε μία εορτή των Ιουδαίων, κατά την οποία συνήθιζαν να τρώνε πικρά χόρτα και άζυμα, η Ματρώνα άργησε να επιστρέψει από το ναό και όταν έφθασε στην συναγωγή γινόταν η τελετή των Επιτιμίων. Ένας από τους δούλους της Παντίλλας κατήγγειλε ότι η Ματρώνα ήταν Χριστιανή και ότι εξαπατά την κυρία της, φροντίζοντας κάθε φορά που αυτή προσερχόταν στην συναγωγή, εκείνη να πηγαίνει στην Εκκλησία. Αυτό προκάλεσε την οργή της Παντίλλας, που δεν δίστασε, ξεσπώντας σε κραυγές, να την κατηγορήσει ότι είναι εχθρική προς αυτήν. Διέταξε αμέσως την σύλληψή της και, αφού την συνέλαβαν και την έδεσαν, άρχισαν να την μαστιγώνουν. Η Ματρώνα, όμως, με παρρησία δήλωσε ότι είναι Χριστιανή και ότι, αν και η κυρία της εξουσίαζε το σώμα της και την ίδια της την ζωή, ωστόσο δεν μπορούσε να την μεταπείσει σε όσα πίστευε.
Η Παντίλλα, αφού την αλυσόδεσε, διέταξε να την φυλακίσουν και να σφραγίσουν την πόρτα του κελιού της. Έπειτα από τρεις ημέρες, νωρίς το πρωί, πήγε η ίδια να δει αν η Ματρώνα ζει. Έκπληκτη διαπίστωσε ότι είχε ελευθερωθεί από τα δεσμά της και στεκόταν φωτεινή ψάλλοντας, χωρίς να έχει το παραμικρό ίχνος τραύματος και βασανισμού. Εξοργισμένη η Παντίλλα διέταξε να δέσουν πάλι την Ματρώνα και να την μαστιγώσουν ανηλεώς. Εκείνη, έκπληκτη για την ιδιαίτερη σκληρότητα της κυρίας της, την ρώτησε γιατί την βασάνιζε, ομολογώντας ωστόσο την πίστη της στον Χριστό. Καταπονημένη από τα βασανιστήρια και μην μπορώντας να σταθεί στα πόδια της, η Ματρώνα κλείσθηκε και πάλι στην φυλακή.
Έπειτα από τρεις ημέρες, όταν η Παντίλλα επισκέφθηκε το κελί της φυλακής της Αγίας, αντίκρισε το ίδιο θέαμα. Την Μάρτυρα απελευθερωμένη από τα δεσμά της, με το ίδιο φωτεινό πρόσωπο, παρά τα βασανιστήρια και την πείνα που υπέστη επί δεκατέσσερις ημέρες. Τότε η κυρία της, γεμάτη οργή, διέταξε να δέσουν την Ματρώνα σε δρύινα ξύλα και να την βασανίσουν. Εξαντλημένη η Αγία από τις μαστιγώσει και με το σώμα της γεμάτο σημάδια, ψέλλισε με αδύναμη φωνή λίγες λέξεις προσευχής και παρέδωσε το πνεύμα της.
Η Παντίλλα διέταξε τότε κάποιον με το όνομα Στρατόνικος, να τυλίξει το λείψανο της Αγίας σε δέρμα και στην συνέχεια να το ρίξει έξω από τα τείχη της πόλεως. Το ιερό λείψανό της το παρέλαβαν οι Χριστιανοί και το ενταφίασαν με ευλάβεια κοντά στην Λεωφόρο, δηλαδή την Εγνατία οδό. Μετά το τέλος των διωγμών, ο Επίσκοπος Θεσσαλονίκης Αλέξανδρος πήρε το σκήνωμα της Μάρτυρος και το μετέφερε μέσα στην πόλη και, αφού έκτισε ναό, το απέθεσε εντός αυτού.
Την εποχή της Φραγκοκρατίας, όμως, το σκήνωμα της Αγίας μεταφέρθηκε στην Βαρκελώνη και εναποτέθηκε σε ναό, που καταστράφηκε κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Εκτός των τειχών της Θεσσαλονίκης υπήρχε και μονή αφιερωμένη στην Αγία Ματρώνα.
 Απολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ήχος γ’. Την ωραιότητα.
Γνώμην αήττητον, Ματρώνα φέρουσα, πίστιν την ένθεον, άσυλον έσωσας, μη δουλωθείσα την ψυχήν, Εβραίων τη απηνεία όθεν αριστεύσασα, και τον δόλιον κτείνασα, μυστικώς νενύμφευσαι, τω Δεσπότη της κτίσεως. Αυτόν ουν εκτενώς εκδυσώπει, πάσης ημάς ρυσθήναι βλάβης.
Οπτικοακουστικό Υλικό

Ακούστε το απολυτίκιο!
Πηγή:  saint.gr 

Σάββατο 24 Μαρτίου 2018

Ε΄ Κυριακή Νηστειών –της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας



site analysis

 Έχοντας διανύσει και την 5η εβδομάδα της Μεγάλης Σαρακοστής και έχοντας στο μυαλό μας τις αρετές που πρέπει να κατακτούμε ανεβαίνοντας τη σκάλα που μας οδηγεί στον ουρανό, βλέπουμε ότι στον δρόμο μας υπάρχουν πολλές δυσκολίες. Υπάρχουν φορές που βλέπουμε πράγματα που δεν μας αρέσουν είτε στο σχολείο με τους συμμαθητές μας είτε στο σπίτι με τους γονείς και τ΄ αδέλφια μας είτε στη γειτονιά με τους φίλους μας. Τότε μας δίνεται η αφορμή να θυμώσουμε, να πούμε άσχημες κουβέντες, να μη θέλουμε να μιλήσουμε, να προσπαθούμε να βρούμε το δίκιο μας, έστω κι αν έχουμε άδικο, να προσπαθούμε να δικαιολογθούμε λέγοντας και ψέματα, να κάνουμε τους άλλους να στενοχωρηθούν εξαιτίας της άσχημης συμπεριφοράς μας. Πολλά κάνει κάθε μέρα κάθε άνθρωπος και με τις πράξεις του στενοχωρεί τον Χριστό μας.
Υπάρχει όμως η μετάνοια. Κανείς άνθρωπος δεν πρέπει να μένει με το βάρος των σφαλμάτων του μέσα του. Το καλύτερο είναι να μπορεί αμέσως να σκέφτεται πόσο λύπη προξενεί  στους γύρω του κάθε άσχημη πράξη του, αλλά κυρίως στον Χριστό, και να μετανιώνει γι΄ αυτήν. Και αυτή την αμαρτία του να την αποθέτει στο μυστήριο της Εξομολογήσεως και να ελαφρώνει. Αυτό ακριβώς μας προσκαλεί να κάνουμε η Εκκλησία μας, καθώς πλησιάζουμε προς τη Μεγάλη Εβδομάδα· να σκεφθούμε τα σφάλματα που πράξαμε και να μετανοήσουμε γι΄ αυτά. Και ως πρότυπο προβάλλει μια αγία, την οσία Μαρία την Αιγυπτία. Να ποια ήταν η ζωή της:
Η οσία Μαρία γεννήθηκε στην Αίγυπτο τον 6ο αι. όταν αυτοκράτορας του Βυζαντίου ήταν ο Ιουστινιανός. Μέχρι το 12 χρόνια της έμενε με τους γονείς της, αλλά στην ηλικία αυτή έφυγε από το σπίτι της και τα επόμενα 17 χρόνια ζούσε μέσα στην αμαρτία. Η ζωή της ήταν μακριά από τον Θεό και υπέκυπτε αμέσως σε όλους τους πειρασμούς που της έβαζε ο διάβολος. Έτσι κατάντησε να είναι μια αμαρτωλή γυναίκα, με τόσο σκοτισμένο μυαλό, που δεν μπορούσε ούτε να αναλογισθεί το κακό των πράξεών της.
Κάποτε, ανέβηκε στο πλοίο στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας και με άλλους προσκυνητές αποβιβάσθηκε στις ακτές της Ιουδαίας με προορισμό τα Ιεροσόλυμα. Εκεί, όπως κάθε χρόνο, θα γιορταζόταν πανηγυρικά η Ύψωση του Σταυρού. Όταν η Μαρία ακολούθησε από περιέργεια τους ανθρώπους που έμπαιναν μέσα στον ναό για να προσκυνήσουν τον Σταυρό του Κυρίου, μια αόρατη δύναμη την σταμάτησε, καθώς πήγαινε να περάσει την πόρτα. Στην αρχή δεν κατάλαβε τι συνέβαινε, αλλά μετά, καθώς προσπάθησε και για δεύτερη και τρίτη και τέταρτη φορά και δεν κατάφερε να περάσει, μια αναλαμπή αναφάνηκε στο σκοτισμένο μυαλό της. Ο πανάγαθος Θεός επέτρεψε να αντιληφθεί ότι εξαιτίας των πολλών της αμαρτημάτων και της άσωτης ζωής της δεν ήταν δυνατόν να μπει στον ναό μαζί με τους άλλους χριστιανούς. Έπεσε τότε κάτω στο έδαφος και παρακάλεσε θερμά την Παναγία να της επιτρέψει την είσοδο στον ναό, κι αυτή από κει και πέρα θα ζούσε μακριά από κάθε αμαρτία και θα αφιέρωνε τη ζωή της σ΄ Αυτήν. Πράγματι, την αμέσως επόμενη φορά που η Μαρία κατευθύνθηκε προς τον ναό, μπήκε ανεμπόδιστα μέσα και προσκύνησε με δάκρυα τον Τίμιο Σταυρό. Και δεν λησμόνησε αυτό που υποσχέθηκε στη Θεοτόκο. Παίρνοντας μαζί της δυο ψωμιά, αποσύρθηκε στην έρημο του Ιορδάνη.
Γύρω από την έρημο υπήρχαν κάποια μοναστήρια. Σ΄ ένα από αυτά, μεταξύ των ασκητών, ζούσε κι ο αββάς Ζωσιμάς, ένας γέροντας ιερέας, ευσεβής αλλά, προπαντός, ταπεινός. Στο μοναστήρι αυτό υπήρχε συνήθεια στην αρχή της Μεγάλης Σαρακοστής όλοι οι μοναχοί να βγαίνουν έξω στην έρημο και να ασκούνται μόνοι τους στην  προσευχή και τη νηστεία μέχρι την Κυριακή των Βαΐων, οπότε και επέστρεφαν, για να περάσουν όλοι μαζί τη Μεγάλη Εβδομάδα και να γιορτάσουν το Πάσχα. Έτσι κι ο αββάς Ζωσιμάς, μόλις άρχισε η Σαρακοστή, αναχώρησε για την έρημο του Ιορδάνη, όπου περνούσε τις μέρες του προσευχόμενος. Ενώ πλησίαζαν οι μέρες για να επιστρέψει στο μοναστήρι, συναντήθηκε με έναν άνθρωπο ασκητικό και αδύνατο, που φορούσε κουρέλια. Έτρεξε από πίσω του και όταν τον πρόφτασε και τον σταμάτησε, με μεγάλη δυσκολία διαπίστωσε ότι επρόκειτο για γυναίκα. Ο Ζωσιμάς, αντιλήφθηκε ότι είχε μπροστά του έναν ξεχωριστό άνθρωπο και τον πίεσε να του διηγηθεί τη ζωή του. Η Μαρία, αυτή ήταν η ασκήτρια της ερήμου, διηγήθηκε εξομολογούμενη στον αββά όλη την προηγούμενη ζωή της. Ήταν ήδη 47 χρόνια στην έρημο, χωρίς να συναντήσει άνθρωπο. Τρεφόταν με τα ελάχιστα που μπορούσε να της δώσει ο χώρος. Του είπε ότι τα 17 πρώτα χρόνια που κατέφυγε στην έρημο μετανιωμένη για την παλιά αμαρτωλή ζωή της δεχόταν καθημερινά πόλεμο από τον διάβολο, αλλά στη συνέχεια η χάρη του Θεού και οι πρεσβείες της Θεοτόκου, στην οποία είχε αφιερώσει τη ζωή της, την απάλλαξαν από αυτόν. Η μετάνοιά της είχε γίνει δεκτή από τον Θεό. Παρακάλεσε τον αββά να έρθει στον ίδιο τόπο την επόμενη χρονιά έχοντας μαζί του τα Τίμια Δώρα και να μην πει σε κανέναν για τη συνάντηση αυτή. Πριν αναχωρήσει για το μοναστήρι του, προσευχήθηκαν μαζί και ο Ζωσιμάς είδε με δέος τη Μαρία, καθώς προσευχόταν, να είναι ανυψωμένη και να μην ακουμπάει τη γη.

Την Μεγάλη Πέμπτη της επόμενης χρονιάς ο αββάς Ζωσιμάς, εκτελώντας την εντολή της οσίας έφθασε στον Ιορδάνη ποταμό έχοντας μαζί του το Σώμα και του Αίμα του Κυρίου. Η Μαρία φάνηκε από την άλλη όχθη του ποταμού· έκανε το σημείο του σταυρού πάνω του και μετά, βαδίζοντας πάνω στο νερό, έφθασε στον γέροντα που περίμενε. Μετέλαβε και είπε στον αββά να έρθει την ίδια μέρα και τον επόμενο χρόνο.

Πράγματι, ο Ζωσιμάς πήγε την άλλη χρονιά να συναντήσει την Οσία, αλλά τη βρήκε νεκρή. Δίπλα στο σώμα της, που με ευλάβεια ασπάσθηκε, είδε να είναι γραμμένο πάνω στο χώμα το όνομα της Οσίας και η θέλησή της να τη θάψουν εκεί όπου βρέθηκε. Έγραφε ακόμη ότι είχε πεθάνει την ίδια μέρα που είχε κοινωνήσει, την προηγούμενη χρονιά. Ο αββάς Ζωσιμάς θέλησε αμέσως να εκτελέσει το θέλημα της Οσίας, αλλά δεν είχε εργαλεία για να σκάψει το σκληρό έδαφος και να τη θάψει. Τότε φάνηκε ένα λιοντάρι. Ο αββάς πλημμύρισε με φόβο μπροστά στη θέα του, αλλά σύντομα κατάλαβε ότι δεν μπορεί ένα τέτοιο αγρίμι να βρέθηκε τυχαία εκεί. Το λιοντάρι έσκαψε με τα πόδια του έναν λάκκο, όπου ο αββάς Ζωσιμάς τοποθέτησε το λείψανο της Οσίας, ψάλλοντας τη νεκρώσιμη ακολουθία. Μετά επέστρεψε στο μοναστήρι του, όπου διηγήθηκε σε όλους τη ζωή και τα ασκητικά κατορθώματα της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας.
Τώρα μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα γιατί η Εκκλησία όρισε να τιμάται η μνήμη της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας λίγο πριν από την έναρξη της εβδομάδας των Παθών του Κυρίου. Για να μας θυμίσει ότι για όλα τα αμαρτήματα, όσο σοβαρά κι αν είναι, υπάρχει μετάνοια. Και όταν υπάρξει μετάνοια δίνεται απεριόριστη η Χάρη του Θεού.